เลเวลระบบพุ่งทะยาน

"ยอดเงินคงเหลือในบัตร: อนันต์" แสงสีฟ้าเรืองรองจากหน้าต่างระบบสเตตัสลอยเด่นอยู่เบื้องหน้า ลีโอหรี่ตามองตัวเลขศูนย์จำนวนนับไม่ถ้วนที่ปรากฏขึ้นหลังจากการกวาดซื้อหุ้นบริษัทพลังงานรายใหญ่ที่สุดในเขตอุตสาหกรรมด้วยเวลาเพียงสามวินาที แรงสั่นสะเทือนจากการทำธุรกรรมระดับมหภาคครั้งนี้ ทำให้ตลาดหุ้นทั่วทั้งประเทศปั่นป่วนจนระบบซื้อขายอัตโนมัติถึงกับล่มสลายในพริบตา เสียงแจ้งเตือนความสำเร็จดังระรัวติดต่อกันไม่หยุดหย่อนในหูของเขา [ติ๊ง! ยินดีด้วยครับโฮสต์! ภารกิจ 'กวาดล้างรากฐานตระกูลพงศกร' ระยะที่สาม สำเร็จลุล่วง!] [ระบบสเตตัสกำลังอัปเกรด... กรุณารอสักครู่...] [10%... 50%... 100% สมบูรณ์!] [ปลดล็อกสิทธิพิเศษขั้นสูง: 'อำนาจสิทธิ์ขาดเหนือกฎหมายตลาด' และ 'ระบบเครือข่ายเงาไร้ขีดจำกัด'] ลีโอยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มนั้นเย็นชาและทรงพลังจนรินรดาที่นั่งอยู่เงียบๆ บนโซฟาหนังแท้ฝั่งตรงข้ามถึงกับเผลอกลั้นหายใจ หญิงสาวในชุดเรียบง่ายแต่นัยน์ตากลมโตคู่นั้นเต็มไปด้วยความภักดีและความเชื่อมั่น เธอมองชายหนุ่มผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเคยถูกเหยียบย่ำจนจมดิน บัดนี้เขากลับกลายเป็นผู้กุมชะตากรรมของคนนับล้านไว้ในอุ้งมือ "ลีโอ... ทางฝั่งนั้นเริ่มเคลื่อนไหวแล้วนะคะ เอ้ย... ครับ" รินรดาเผลอหลุดคำพูดคุ้นเคย แต่รีบแก้คำลงท้ายอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นสายตาคมกริบที่หันมามอง ลีโอยื่นมือไปลูบศีรษะเธอเบาๆ สัมผัสที่อ่อนโยนเพียงชั่วครู่ตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับบรรยากาศกดดันรอบตัว "ไม่ต้องกังวลไปหรอกรินรดา พวกมันไม่มีทางรู้ตัวทันหันหรอกว่า ใครคือคนที่ดึงปลั๊กออกซิเจนของตระกูลพวกมันตั้งแต่รากจนถึงยอด" เสียงโทรศัพท์มือถือราคาถูกของลีโอดังขึ้นทำลายความเงียบ ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอคือ 'พงศกร' ศัตรูตัวฉกาจผู้เคยหัวเราะเยาะเย้ยหยันเขาในวันที่ตระกูลล้มละลาย ลีโอกดรับสายทันทีโดยไม่ปล่อยให้เสียงดังเกินสองครั้ง ปลายสายหอบหายใจรุนแรง เสียงคำรามด้วยความเกรี้ยวกราดและตื่นตระหนกดังทะลุลำโพงออกมา "ไอ้ลีโอ! แกทำอะไรลงไป! หุ้นของบริษัทพ่อฉันทำไมจู่ๆ ถึงกลายเป็นศูนย์หมดวะ! ใคร... ใครอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้!" เสียงของพงศกรสั่นเครือเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ขาดซึ่งความเย่อหยิ่งจองหองเช่นในอดีตอย่างสิ้นเชิง ลีโอหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะต่ำทุ้มที่แฝงไปด้วยจิตสังหารอันเยือกเย็น "ตกใจอะไรขนาดนั้นล่ะคุณชายพงศกร? นี่เพิ่งเป็นแค่จุดเริ่มต้นของดอกเบี้ยเงินต้นที่พวกแกเคยยืมฉันไปเท่านั้นเอง" "แก... แกมันแค่ไอ้เศษสวะไม่มีหัวนอนปลายเท้า! แกเอาเงินที่ไหนมาถล่มฉัน... แก..." "เศษสวะงั้นเหรอ?" ลีโอตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดราวกับใบมีด "จำวันที่ฉันกราบขอร้องแกเพื่อรักษาแม่ได้ไหม? วันนั้นแกเหยียบมือฉันลงบนพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบ... จำได้หรือยัง?" ปลายสายเงียบกริบ มีเพียงเสียงหอบหายใจรุนแรงและความตื่นตระหนกที่พุ่งทะลุขีดจำกัด พงศกรเริ่มตระหนักแล้วว่า คนที่ตนเองเคยเหยียบย่ำ บัดนี้ได้กลายเป็นปีศาจที่สามารถบดขยี้ชีวิตของเขาให้แหลกละเอียดได้ด้วยปลายนิ้ว "แก... แกเป็นใครกันแน่..." พงศกรเค้นเสียงถามด้วยความหวาดผวา ลีโอยิ้มเยาะ "ฉันก็คือคนที่พวกแกไม่มีวันเอื้อมถึงไงล่ะ" เขากดตัดสายทิ้งทันทีอย่างไร้เยื่อใย หน้าจอระบบสเตตัสตรงหน้าพลันเปลี่ยนเป็นสีทองอร่าม พร้อมกับเสียงประกาศก้องกังวานในจิตสำนึก [แจ้งเตือนระบบ: เลเวลสเตตัสของโฮสต์ทะยานสู่ระดับสูงสุด 'จักรพรรดิมหาเศรษฐี'] [สิทธิพิเศษใหม่พร้อมใช้งาน: 'การเข้าซื้อกิจการแบบเบ็ดเสร็จ' (Hostile Takeover) สามารถกดปุ่มเดียวเพื่อยึดครองทรัพย์สินของเป้าหมายได้ทั่วโลกทันที] ลีโอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายแผ่รังสีอำมหิตที่ทรงพลังออกมาจนอากาศรอบตัวคล้ายจะบิดเบี้ยว เขามองออกไปนอกหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ของเพนต์เฮาส์หรูที่แพงที่สุดในเมืองหลวง เบื้องล่างคือแสงไฟระยิบระยับของมหานครที่ตกอยู่ใต้เงาของเขา รินรดาลุกขึ้นเดินมาเคียงข้าง มือเรียวเล็กเอื้อมมาจับชายเสื้อสูทราคาแพงของเขาไว้แน่น เธอเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาระยิบระยับเต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ "เราจะไปไหนกันต่อคะ... เอ้ย... ครับ ลีโอ?" เธอถามเสียงแผ่ว ลีโอหันมามองหญิงสาวผู้ไม่เคยทอดทิ้งเขาในยามยาก สายตาที่เคยเย็นชากลับทอประกอบความอ่อนโยนล้ำลึก เขาเอื้อมมือไปโอบเอวบางของเธอเข้าหาตัว "เราจะไปงานเลี้ยงการกุศลของตระกูลพงศกร... ในฐานะ 'เจ้าของใหม่' ตัวจริงของที่นั่น" ทันใดนั้น เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวรุ่นท็อปสุดหรูก็กระหึ่มก้องอยู่บนดาดฟ้าตึก แสงไฟสปอตไลท์สาดส่องลงมายังลานจอด พร้อมกับประตูห้องพักที่ถูกเคาะเบาะๆ จากบอดี้การ์ดในชุดสูทดำนับสิบคนที่มายืนรอรับคำสั่ง ลีโอกุมมือรินรดาแน่น ก้าวเดินออกไปด้วยฝีเท้าที่มั่นคงและทรงพลัง เตรียมพร้อมสำหรับการชำระแค้นครั้งใหญ่ที่โลกจะต้องจารึก ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับ "จอมเวทไร้นาม" เสมอมานะครับ