ความลับของตระกูลใหญ่ถูกเปิดเผย

เสียงกริ่งเตือนภัยสีแดงฉานสาดส่องกระทบใบหน้าของบรรดาผู้ถือหุ้นตระกูลพงศกรจนกลายเป็นสีเลือด หน้าจอโทรศัพท์มือถือและแท็บเล็ตนับล้านเครื่องทั่วประเทศกำลังสั่นสะเทือนพร้อมกันด้วยข้อความแจ้งเตือนจากระบบสตรีมมิ่งระดับชาติ เอกสารลับกว่าสองพันหน้าบัญชีลับ การฟอกเงิน และการติดสินบนเจ้าหน้าที่ระดับสูง ถูกอัปโหลดขึ้นสู่บล็อกchainสาธารณะแบบไม่สามารถลบหรือแก้ไขได้ตลอดกาล "มันเกิดบ้าอะไรขึ้นวะ! ใครเป็นคนปล่อยข้อมูลนี้ออกไป!" พงศกรทุบโต๊ะประชุมไม้สักทองจนแก้วกาแฟกระเด็นแตกกระจาย ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งบัดนี้ซีดเผือดราวกับศพไร้วิญญาณ มือที่ถือสมาร์ตโฟนสั่นเทาจนแทบควบคุมไม่อยู่ เมื่อตัวเลขมูลค่าหุ้นในตลาดหลักทรัพย์ของตระกูลกำลังดิ่งลงเหวอย่างรวดเร็ว วินาทีต่อวินาทีราวกับตึกถล่ม ภายในห้องประชุมสุดหรูที่เต็มไปด้วยความตึงเครียด รินรดา ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังลีโอ สายตาของเธอมองไปยังกลุ่มคนที่เคยเหยียดหยามและขับไล่พวกเขาออกไปในยามที่ยากลำบากด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ความอดทน ความเจ็บปวด และหยาดน้ำตาในอดีตได้แปรเปลี่ยนเป็นความโล่ง and สะใจอย่างถึงที่สุด เธอกระชับมือที่เย็นเฉียบของลีโอไว้เบาๆ เพื่อส่งผ่านความเชื่อมั่น ขณะที่ชายหนุ่มผู้กุมอำนาจที่แท้จริงกลับมีสีหน้าเรียบเฉย เย็นชา และไร้ซึ่งความปรานีใดๆ "คุณพงศกรครับ..." เสียงทุ้มต่ำแต่นิ่งสนิทของลีโอดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ร่างสูงโปรดในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวเท้าช้าๆ เข้าไปใกล้ประธานตระกูลใหญ่ผู้กำลังล่มสลาย "ดูเหมือนว่าความลับที่คุณพยายามซุกซ่อนไว้ใต้พรมมานานหลายปี จะถูกกวาดออกมาตากแดดให้ทุกคนได้เห็นเสียแล้วนะครับ" "แก... แกมันไอ้สวะลีโอ! เป็นฝีมือของแกใช่ไหม!" พงศกรชี้หน้าตะคอกด้วยความคลุ้มคลั่ง เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจนน่ากลัว เขากัดฟันกรอดด้วยความแค้นสุมอก "แกเอาเงินมาจากไหนมากมายเพื่อซื้อระบบเซิร์ฟเวอร์เจาะฐานข้อมูลของพวกเรา! แกมันก็แค่คนล้มละลายที่ไม่มีแม้แต่แผ่นดินจะซุกหัวนอนไม่ใช่หรือไง!" ลีโอแย้มยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา คู่นัยน์ตาคมกริบมองคู่ปรับราวกับกำลังมองมดปลวกตัวหนึ่งที่ดิ้นรนอยู่บนฝ่ามือ "คนล้มละลายอย่างงั้นหรือครับ?" ลีโอหยิบบัตรสีดำสนิทที่สะท้อนประกายแสงลึกลับออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท บัตรเครดิตไร้วงเงินที่เชื่อมต่อกับระบบเศรษฐกิจระดับพระเจ้า บัตรใบเดียวที่สามารถกว้านซื้อบริษัทครึ่งหนึ่งในประเทศนี้ได้ภายในพริบตาเดียว นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนหน้าจอบัตรเบาๆ เสียงแจ้งเตือนจากระบบธนาคารระดับโลกดังขึ้นก้องห้องประชุม [ ติ๊ง! ยืนยันการทำธุรกรรม: ซื้อกิจการทั้งหมดของตระกูลพงศกร สำเร็จ ] [ ยอดเงินคงเหลือ: อนันต์ ] สิ้นเสียงระบบ ร่างของพงศกรก็ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง เข่าทั้งสองข้างกระแทกกับพื้นพรมราคาแพงอย่างไร้ศักดิ์ศรี ความจริงที่ว่าตระกูลอันยิ่งใหญ่ที่สร้างสมมาหลายชั่วอายุคนได้ถูกซื้อและล้างบางจนหมดสิ้นภายในเวลาไม่ถึงสัปดาห์ ทำให้สติของเขาแตกกระเจิง "เป็นไปไม่ได้..." พงศกรพึมพำซ้ำๆ น้ำตาแห่งความสิ้นหวังไหลรินอาบแก้ม "ทำไม... ทำไมแกถึงมีอำนาจขนาดนี้..." "เพราะพวกคุณประเมินค่าความแค้นต่ำเกินไปอย่างไรล่ะครับ" ลีโอก้มตัวลงกระซิบข้างหูของอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่เยือกเย็นเข้ากระดูกดำ "สิ่งที่พวกคุณทำกับผมและรินรดาไว้ในอดีต มันถึงเวลาที่ต้องชำระคืนด้วยดอกเบี้ยที่สาสมแล้ว" รินรดาก้าวออกมาข้างหน้าเล็กน้อย เธอมองหน้าพงศกรที่ครั้งหนึ่งเคยเหยียดหยามเธออย่างเจ็บแสบด้วยสายตานิ่งสนิท คำพูดใดๆ ก็ไม่จำเป็นอีกต่อไปเมื่อความจริงและความสำเร็จได้ตบหน้าคนพวกนั้นอย่างรุนแรงที่สุดแล้ว ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังถึงจุดไคลแม็กซ์ของการเอาคืน เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ขนาดใหญ่ก็ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากด้านนอกหน้าต่างกระจกนิรภัย แรงลมมหาศาลพัดกระหน่ำจนผ้าม่านปลิวไสว ร่างของชายชราลึกลับในชุดสูทสีดำสนิทผู้สวมแว่นตากันแดด ก้าวเดินลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวที่ร่อนลงจอดบนดาดฟ้าตึกอย่างอุกอาจ พร้อมกับแฟ้มเอกสารสีทองอร่ามในมือที่ประทับตราลับสุดยอดของรัฐบาล ประตูกระจกห้องประชุมถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ชายชลานั้นกวาดสายตามองมาที่ลีโอ ก่อนจะโค้งคำนับอย่างนอบน้อมจนเกือบขนานกับพื้นท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน "นายท่านครับ..." เสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น "เราพบตัว 'เป้าหมายที่แท้จริง' ที่อยู่เบื้องหลังการหักหลังคุณเมื่อห้าปีก่อนแล้วครับ... และตอนนี้ เขา กำลังรอพบคุณอยู่ที่ชั้นบนสุดของตึกนี้ครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "จอมเวทไร้นาม" เสมอมานะครับ