การเจรจาที่ไร้ทางสู้

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารล้มลงบนโต๊ะทำงานกระจกหนาเตอะดังสนั่น หักล้างความเงียบงันภายในห้องประชุมใหญ่ของตระกูลพงศธรจนหมดสิ้น เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับของพงศกร ชายหนุ่มผู้เคยผยองและเหยียดหยามผู้คนมาตลอดชีวิต บัดนี้ หน้าจอโทรศัพท์มือถือตรงหน้าเขากำลังแสดงกราฟสีแดงฉานที่ดิ่งพสุธาลงเหวอย่างไร้ก้นบึ้ง หุ้นทุกตัวในเครือบริษัทของเขากำลังถูกเทขายอย่างหนักหน่วงด้วยเงินทุนมหาศาลจากกองทุนนิรนาม "มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นวะ! ใครอยู่เบื้องหลังการกว้านซื้อหุ้นพวกนี้ ตรวจสอบสิ!" พงศกรตวาดลั่นใส่ผู้ช่วยหนุ่มที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่มุมห้อง สายตาของเขาแดงก่ำเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่เริ่มกัดกินขั้วหัวใจ เมื่อตัวเลขในระบบแจ้งเตือนว่า สินทรัพย์มูลค่าหลายพันล้านกำลังละลายหายไปในพริบตา ราวกับปราสาททรายที่ถูกคลื่นยักษ์ซัดพังทลาย รินรดานั่งอยู่บนโซฟาหนังสีดำตัวยาวในมุมห้องเดียวกัน เธอกวาดสายตามองความพินาศตรงหน้าด้วยความนิ่งสงบ แววตาของเธอไม่มีความสะใจหลงเหลืออยู่ มีเพียงความเวทนาและโล่งใจที่ได้เห็นผลกรรมตามสนอง รินรดายกถ้วยชาอุ่นขึ้นจิบเบาๆ ก่อนจะเหลือบมองชายหนุ่มผู้ยืนตระหง่านอยู่ริมหน้าต่างกระจกใส ลีโอในชุดสูทตัดเย็บพิเศษเข้ารูป สะท้อนภาพลักษณ์ของมหาเศรษฐีผู้กุมอำนาจชะตากรรมของคนทั้งห้องไว้ในกำมือ "คุณพงศกรครับ..." เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นจากริมหน้าต่าง ลีโอหันกลับมามองคู่ปรับเก่าด้วยรอยยิ้มเย็นชา "ดูเหมือนว่าอาณาจักรที่คุณภาคนักหนา กำลังจะกลายเป็นเพียงเศษกระดาษไร้ค่าภายในเวลาอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านะครับ" พงศกรสะดุ้งสุดตัว เขาหันขวับมามองหน้าลีโอด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา ภาพของอดีตชายหนุ่มยากจนที่เขาเคยเหยียบย่ำและแย่งชิงทุกสิ่งไป บัดนี้กลับซ้อนทับกับเงาของยักษ์ใหญ่ผู้ไร้เทียมทาน ผู้ชายที่สามารถสั่งปิดบริษัทของเขาได้ด้วยการแตะหน้าจอโทรศัพท์เพียงไม่กี่ครั้ง "แก... แกคือไอ้ลีโอ!" พงศกรกัดฟันกรอด เสียงคำรามลอดไรฟันด้วยความเคียดแค้น "แกใช้เงินจากไหนมาถล่มฉัน! เป็นไปไม่ได้! แกมันก็แค่คนตกอับ ไม่มีทางมีปัญญาซื้อหุ้นบริษัทฉันได้หมดหดหัวแบบนี้หรอก!" ลีโอย่างสามขุมเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน ชายหนุ่มโน้มตัวลงเล็กน้อย นัยน์ตาสีเข้มคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ฉายแววตื่นตระหนกของพงศกร "โลกนี้น่ะครับ... มีสิ่งที่เรียกว่า 'โอกาส' และ 'ระบบ' ที่คนอย่างคุณไม่มีวันเข้าใจ เงินเดือนพนักงานหรือผลกำไรชั่วคราว มันเทียบอะไรไม่ได้เลยกับอำนาจเงินสดหมุนเวียนที่ไม่จำกัดวงเงิน" หน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะสั่นเตือนอีกครั้ง คราวนี้เป็นข้อความจากธนาคารกลางแจ้งสถานะ 'ล้มละลายทางบัญชี' ของบริษัทพงศกรอย่างเป็นทางการ พงศกรเข่าอ่อนยวบ ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นห้องอย่างไร้ศักดิ์ศรี เสียงหอบหายใจดังฮืดฮาดราวกับคนใกล้หมดลมหายใจ ความเย่อหยิ่งทระนงตนก่อนหน้านี้มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวต่อความตายทางธุรกิจที่กำลังคืบคลานเข้ามา "ลีโอ... ฉันขอร้อง..." พงศกรคลานเข้าไปใกล้รองเท้าหนังราคาแพงของลีโอ มือสั่นเทาเอื้อมไปหมายจะจับชายกางเกง แต่ถูกสายตาคมกริบเบรกไว้จนต้องชะักมือกลับ "ฉันผิดไปแล้ว... ฉันขอโทษสำหรับทุกสิ่งที่ผ่านมา ยกโทษให้ฉันด้วย หยุดการโจมตีพวกนี้เถอะนะ นายอยากได้อะไร ฉันยกให้หมดเลย ทั้งหุ้น ทั้งตึก หรือแม้แต่ผู้หญิงคนนั้น... ฉันยกให้แกหมดเลย!" รินรดาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรังเกียจกับคำพูดเห็นแก่ตัวของพงศกร หญิงสาวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาเคียงข้างลีโอ พร้อมกับเอื้อมมือเรียวไปกุมมือหนาของชายหนุ่มไว้แน่น เป็นการแสดงออกถึงความภักดีที่ไม่มีวันเสื่อมคลาย ลีโอก้มมองดูภาพของทายาทตระกูลดังที่กำลังคุกเข่าอ้อนวอนแทบเท้า รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เป็นสิ่งของที่คุณจะยกให้ใครได้ตามใจชอบหรอกครับ เพราะรินรดาคือคนที่เลือกจะยืนเคียงข้างผมตั้งแต่วันที่เราไม่มีอะไรเลย... ส่วนคุณ ในวันที่คุณมีอำนาจ คุณเคยเมตตาใครบ้างไหมครับ?" พงศกรอ้าปากค้าง น้ำตาแห่งความอับKอายไหลพรั่งพรูออกมาผสมกับความสิ้นหวัง เขาตระหนักแล้วว่าเกมนี้เขาแพ้ราบคาบ ไม่มีทางพลิกกลับมาได้อีกแล้ว ในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบสเตตัสในสมองของลีโอดังขึ้น พร้อมกับไอคอน 'บัตรเครดิตดำ' ที่เปล่งแสงเรืองรองในห้วงมิติความคิด [ภารกิจกวาดซื้อสินทรัพย์ของศัตรู: สำเร็จ 100%] [ยอดเงินคงเหลือในระบบ: ∞ (ไม่จำกัดวงเงิน)] [ต้องการทำลายโครงสร้างสุดท้ายของเป้าหมายหรือไม่?] ลีโอยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า เขานิยามความพ่ายแพ้ครั้งนี้ด้วยการหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา กดปุ่มยืนยันคำสั่งครั้งสุดท้ายอย่างไม่ลังเล เสียงแจ้งเตือนจากระบบการเงินระดับโลกดังขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งห้องประชุม... *ติ๊ด! ยืนยันการทำธุรกรรมมูลค่า 10,000,000,000 บาท ผ่านบัตรดำระดับจักรวาลสำเร็จ* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "จอมเวทไร้นาม" เสมอมานะครับ