การวินิจฉัยครั้งแรกในดันเจี้ยนฝึกหัด

"สามนาทีที่ท่านกำลังใช้ลมหายใจอย่างไร้ความหมายนี้... คณะกรรมการวินัยแห่งสถาบันมหาเวทสามารถลงทัณฑ์ผู้บุกรุกให้กลายเป็นเถ้าธุลีได้ถึงเจ็ดรอบค่ะ" น้ำเสียงราบเรียบดุจผิวน้ำในบึงลึกของเอไลชาดังขึ้น ท่ามกลางความกดดันมหาศาลที่แผ่พุ่งออกมาจากเหล่าผู้คุมสวมหน้ากากเงินที่ปิดล้อมพวกเขาไว้จนมุม ไอเวทสีเทาหม่นจากคุกใต้ดินลอยอวนอยู่รอบบาทแผลทางเดินหินอ่อน ขณะที่คณินยังคงยืนไขว่ห้างด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับเขากำลังยืนชมงานศิลปะในพิพิธภัณฑ์ มากกว่าการตกเป็นจำเลยในคดีอุกฉกรรจ์ที่มีโทษถึงประหารชีวิต [ติ๊ง! ตรวจพบเหตุการณ์ฉุกเฉินระดับ SSS: คณะกรรมการวินัยแห่งสถาบันมหาเวทปรากฏตัวพร้อมข้อกล่าวหา 'ผู้บุกรุกจากต่างมิติผู้เป็นภัยต่อความมั่นคง'] [ภารกิจเร่งด่วน: เอาตัวรอดจากการสอบสวนเฉพาะหน้าภายใน 3 นาทีโดยใช้ทักษะจิตวิทยาขั้นสูง] [บทลงโทษหากล้มเหลว: ถูกส่งตัวไปยังคุกใต้ดินแห่งความม็ดมัวและสูญเสียความทรงจำทั้งหมด] หน้าต่างสีฟ้าใสลอยเด่นอยู่เบื้องตา คณินเหลือบมองตัวเลขถอยหลังที่กำลังวิ่งลดลงอย่างรวดเร็วด้วยหางตา สมองส่วนหน้าทำงานอย่างเต็มกำลังเพื่อประมวลผลสถานการณ์ เขารู้ดีว่าหากใช้กำลังเวทมนตร์เข้าปะทะ เขาและศาสตราจารย์สาวข้างกายคงไม่พ้นกลายเป็นเป้านิ่งให้ศาลเตี้ยแห่งนี้พิพากษา แต่ในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยกฎเกณฑ์และอำนาจ สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่เวทมนตร์ที่รุนแรง หากแต่เป็น 'ความเปราะบางภายในจิตใจ' ของผู้ถือครองอำนาจต่างหาก "ท่านหัวหน้าคณะกรรมการครับ... อ๊ะ ขออภัย ดิฉันหมายถึง 'ท่านหัวหน้าผู้ทรงเกียรติ' ต่างหากค่ะ" คณินจงใจเปลี่ยนสรรพนามและสำเนียงเล็กน้อยเพื่อสร้างความประหลาดใจ รอยยิ้มมุมปากถูกจุดขึ้นอย่างพอเหมาะพอเจาะ "ท่านกำลังใช้สายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวงจ้องมองพวกเรา แต่ลึกๆ แล้ว อัตราการกะพริบตาของท่านในรอบสิบวินาทีที่ผ่านมากลับสูงกว่าปกติถึงสองเท่า... นั่นหมายความว่า ท่านกำลังกังวลว่า 'เอกสารลับ' ที่ท่านเพิ่งลงนามอนุมัติงบประมาณเมื่อเช้า จะถูกเปิดโปงโดยบุคคลภายนอกอย่างพวกเราใช่ไหมคะ?" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศรอบตัวก็พลันเงียบกริบลงราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทของหัวหน้าคณะกรรมการวินัยสะดุ้งเฮือกเล็กๆ มือที่กำลังถือคถาเวทมนตร์สั่นเทาไปชั่วขณะ ดวงตาใต้หน้ากากเบิกกว้างขึ้นอย่างปิดไม่มิด ความลับที่เขาพยายามปกปิดด้วยอำนาจและกฎระเบียบอันเข้มงวด กลับถูกอ่านทะลุปรุโปร่งโดยชายแปลกหน้าที่เพิ่งก้าวเข้ามาในสถาบันแห่งนี้ได้ไม่ถึงชั่วโมง [ติ๊ง! สำเร็จเงื่อนไขพิเศษ: ใช้ทักษะ 'การอ่านภาษากายและปมจิตวิทยาเชิงรุก' (Active Psychological Profiling) ระดับกลาง] [ค่าความกดดันของเป้าหมายลดลง 45%] [ปลดล็อกข้อมูลเชิงลึกของเป้าหมาย: 'ความลับเรื่องการยักยอกกองทุนวิจัยเวทมนตร์โบราณ'] "เจ้า... เจ้าพูดเรื่องเหลวไหลอะไร!" น้ำเสียงที่เคยเย่อหยิ่งและทรงพลังเริ่มสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด หัวหน้าคณะกรรมการก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปสิ้นเมื่อเผชิญหน้ากับการวินิจฉัยที่แม่นยำราวนั่งทางในของจิตแพทย์หนุ่ม เอไลชาที่ยืนกอดอกอยู่ข้างๆ เหลือบมองคณินด้วยหางตา แววตาคู่คมไร้สีหน้ามีความระคนแปลกใจฉายวาบผ่านขึ้นมาครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับคืนสู่ความเย็นชาดังเดิม แต่มุมปากอิ่มกลับยกขึ้นน้อยมากจนแทบสังเกตไม่เห็น หล่อนไม่คาดคิดเลยว่าชายหนุ่มผู้มาจากต่างมิติผู้นี้ จะสามารถพลิกสถานการณ์ความตายให้กลายเป็นเกมจิตวิทยาที่เหนือกว่าได้ด้วยคำพูดเพียงไม่กี่ประโยค "ดิฉันไม่ได้พูดเรื่องเหลวไหลหريكะ... แต่ดิฉันกำลังบอกว่า พวกเราสองคนพร้อมที่จะให้ความร่วมมือกับท่านเสมอ หากท่านยินดีที่จะ 'ยกเลิกข้อกล่าวหา' และพาพวกเราไปยังหอคอยทดสอบเพื่อช่วยเหลือนักเรียนที่กำลังติดอยู่ในนั้นตามหน้าที่ที่แท้จริงของพวกท่าน" คณินยื่นข้อเสนอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าทรงพลังและเฉียบคมราวกับใบมีดที่เคลือบด้วยน้ำผึ้ง หัวหน้าคณะกรรมการวินัยกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เหงื่อกาฬเม็ดโตผุดขึ้นตามไรผมภายใต้หน้ากาก เขารู้ดีว่าหากดื้อดึงต่อไป ความลับเรื่องการยักยอกกองทุนอาจถูกแพร่งพรายออกไปสู่สาธารณชน และนั่นหมายถึงจุดจบของอนาคตทางการเมืองทั้งหมดในสถาบันมหาเวทแห่งนี้ "มะ... หมวดหมู่... หมวดหมู่ผู้บุกรุกถูกยกเลิกเป็นกรณีพิเศษ" เสียงแหบพร่าเอ่ยออกมาอย่างจำยอม "พวกเจ้า... จงรีบไปที่หอคอยทดสอบซะ ก่อนที่สถานการณ์จะเลวร้ายไปมากกว่านี้!" [ติ๊ง! ภารกิจเร่งด่วนสำเร็จลุล่วง] [ได้รับรางวัล: แต้มจิตวิทยา +500, สกิลติดตัว 'ความน่าเชื่อถือระดับสูง' เลเวล 1] [ปลดล็อกภารกิจต่อเนื่อง: 'การวินิจฉัยครั้งแรกในดันเจี้ยนฝึกหัด' - ช่วยเหลือนักเรียนที่ติดอยู่ในหอคอยทดสอบและเยียวยาปมจิตใจของพวกเขา] ทันทีที่ประกาศิตของระบบสิ้นสุดลง เอไลชาสะบัดชายผ้าคลุมเบาๆ ไอเวทสีครามพวยพุ่งขึ้นโอบล้อมร่างของทั้งสองคน ก่อนที่ภาพรอบตัวจะบิดเบี้ยวและเคลื่อนย้ายมาปรากฏยังเบื้องหน้าของสิ่งก่อสร้างขนาดยักษ์ หอคอยหินโบราณที่ตั้งตระหง่านเสียดฟ้า ไอหมอกหนาทึบและเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวดังลอดออกมาจากประตูเหล็กกล้าที่ปิดสนิท "ข้างในนั้นคือหอคอยทดสอบระดับ 3" เอไลชากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะดึงคถาคริสตัลออกCมาจากมิติส่วนตัว "นักเรียนปีหนึ่งกลุ่มหนึ่งติดอยู่ข้างในเพราะภาพหลอนจากปมในจิตใต้สำนึกของตนเอง... ถ้านายคิดจะใช้แค่จิตวิทยาตื้นๆ กับพวกเด็กๆ ที่สติแตกไปแล้วล่ะก็ นายได้กลายเป็นศพเฝ้าหอคอยคนแรกแน่ๆ ค่ะ" คณินแย้มรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ดวงตาคู่นคมกริบมองทะลุผ่านประตูเหล็กหนาเตอะเข้าไปราวกับมองเห็นความมืดมิดที่กำลังกัดกินจิตใจของเด็กๆ อยู่ภายใน "จิตวิทยาไม่ใช่เรื่องตื้นเขินหريكะศาสตราจารย์... โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อปมในใจของเด็กพวกนั้น กำลังเชื่อมโยงกับบางสิ่งที่ 'มีชีวิต' และกำลังจ้องมองพวกเราจากความมืดมิดเบื้องบน" สิ้นเสียงของคณิน ประตูหอคอยทดสอบก็ค่อยๆ แง้มเปิดออกเองอย่างช้าๆ พร้อมกับไอเย็นยะเยือกที่พวยพุ่งออกมา และเงาร่างมหึมาของสัตว์อสูรเงาที่เคลื่อนไหวอยู่เหนือเพดานหอคอย... มันไม่ได้เป็นแค่สัตว์อสูรธรรมดา แต่มันคือภาพสะท้อนความกลัวที่ลึกที่สุดของมนุษย์ที่กำลังจ้องมองตรงมายังพวกเขาด้วยความกระหายเลือด! ติดตามตอนต่อไปใน "สูตรลับความสุขของจิตแพทย์หนุ่มกับศาสตราจารย์หน้าตาย" ตอนที่ 3 ค่ะ