เสียงแจ้งเตือนจากโลกใบใหม่

กลิ่นอายของยาฆ่าเชื้อและแอลกอฮอล์ล้างแผลลอยอบอวลเตะจมูก ทันทีที่สติสัมปชัญญะของคณินเริ่มปะติดปะต่อ ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่ห้องตรวจโรคจิตเวชอันคุ้นเคยในโรงพยาบาลเอกชนกลางกรุงเทพฯ แต่เป็นเพดานไม้สักแกะสลักลวดลายประหลาด คล้ายอักขระโบราณที่กำลังเรืองแสงสีฟ้าจางๆ เป็นจังหวะราวกับมันมีลมหายใจ "ฟื้นแล้วสินะคะ... คนไข้พิเศษ" น้ำเสียงเรียบเฉย ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่นุ่มนวลราวกับเสียงกระซิบของสายลมฤดูหนาวดังขึ้นจากมุมห้อง คณินไม่รีบร้อนลุกขึ้น แม้กล้ามเนื้อทุกมัดจะส่งสัญญาณประท้วงด้วยความระบม เขาเป็นจิตแพทย์หนุ่มผู้ผ่านเคสคนไข้โรคจิตเภทและภาวะซึมเศร้ามานับร้อยเคส การควบคุมสติท่ามกลางสถานการณ์ที่ไม่คุ้นเคยคือทักษะติดตัวอันดับหนึ่ง ดวงตาเรียวรีใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองไปรอบห้องพยาบาลกว้างขวางที่ตกแต่งด้วยเครื่องเรือนหรูหราสไตล์โกธิคผสมผสานเวทมนตร์ ก่อนที่สายตาของเขาจะหยุดลงที่ร่างของสตรีในชุดคลุมสีขาวสะอาดตา เรือนผมสีเงินยวดยาวสยายถึงกลางหลัง ใบหน้ารูปไข่นั้นงดงามราวกับตุ๊กตาพอร์ซเลน ทว่าไร้ซึ่งรอยยิ้มหรือความรู้สึกใดๆ ดวงตาสีฟ้าใสราวน้ำแข็งคู่นั้นกำลังจ้องมองเขาด้วยความสงสัยระคนเคลือบแคลง "ที่นี่... ที่ไหนครับ... เอ๊ย ที่นี่ที่ไหนคะ" คณินเกือบเผลอหลุดคำพูดคุ้นชินออกไปตามความเคยชิน แต่ด้วยสัญชาตญาณบางอย่างทำให้เขาต้องรีบปรับเปลี่ยนสรรพนามและน้ำเสียงให้เข้ากับสถานการณ์เฉพาะหน้าอย่างแนบเนียน "สถาบันมหาเวทอาคาเดเมียค่ะ" สตรีผู้นั้นตอบโดยไม่ขยับใบหน้าแม้แต่น้อย "ดิฉัน ศาสตราจารย์เอไลชา ผู้รับผิดชอบดูแลหอพยาบาลแห่งนี้ และเป็นคนพบคุณนอนหมดสติอยู่บริเวณเขตหวงห้าม ชั้นเจ็ดของหอคอยดาราศาสตร์... ซึ่งมนุษย์ธรรมดาไม่มีทางขึ้นไปได้โดยไม่ถูกคำสาปฉีกร่างเป็นชิ้นๆ" เอไลชาก้าวเข้ามาใกล้เตียงผู้ป่วยทีละน้อย ฝีเท้าของเธอบาดลึกเข้าไปในความเงียบงัน คณินสังเกตเห็นนิ้วเรียวที่กำลังหมุนแหวนเงินโบราณบนนิ้วชี้ซ้ายอย่างเป็นจังหวะ—*อาการย้ำคิดย้ำทำ (Compulsive behavior)* เบื้องต้นจากการประเมินทางจิตวิทยาบ่งบอกว่าเธอกำลังเผชิญกับความเครียดเรื้อรังระดับสูง หรือไม่ก็กำลังแบกรับภาระทางจิตใจที่หนักหน่วงเกินกว่าจะรับไหว แต่ก่อนที่คณินจะได้เอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัวของเขา... ไม่ใช่เสียงของเอไลชา และไม่ใช่เสียงความคิดของตนเอง [ติ๊ง! ตรวจพบคลื่นสมองเสถียร ระบบประเมินจิตใจระดับ SSS ทำการเชื่อมต่อสำเร็จ] [โฮสต์: คณิน (อายุ 28 ปี) - อาชีพเดิม: จิตแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านพฤติกรรมมนุษย์] [เป้าหมายปัจจุบันในระยะประชิด: เอไลชา (ศาสตราจารย์เวทมนตร์สายคำนวณ)] [สถานะจิตใจเป้าหมาย: ภาวะกดดันจากความคาดหวังภายนอก (High Functioning Anxiety) 89%, กำแพงป้องกันตัวระดับสูงสุด, ปมปัญหาวัยเด็กที่ยังไม่ได้รับการเยียวยา] คณินชะงักไปชั่วขณะ โชคดีที่แว่นตาช่วยบังประกายความตกใจในดวงตาของเขาไว้ได้ ระบบอะไรกันนี่? ทะลุมิติมาไม่พอ ยังแถมระบบประเมินจิตใจคนอื่นมาให้ด้วยอย่างนั้นหรือ? "คุณมองดิฉันด้วยสายตาแบบนั้นหมายความว่าอย่างไรคะ" เอไลชาหรี่ตาสีฟ้าคู่นั้นลงเล็กน้อย ความเย็นชาในแว่นตากลมโตของเธอคมกริบราวกับใบมีด "คุณกำลังวิเคราะห์ดิฉันอยู่หรือไง? สายตาแบบนั้น... เป็นสายตาแบบเดียวกับที่พวกนักจิตวิทยาใช้มองเหยื่อทดลอง" [คำเตือน! ระดับความระแวงของเป้าหมายเพิ่มขึ้น 5%] [คำแนะนำจากระบบ: ใช้ 'ทักษะการสะท้อนความรู้สึก (Empathic Reflection)' เพื่อลดกำแพงป้องกันทางจิตใจของเป้าหมายในทันที] เสียงระบบแจ้งเตือนดังขึ้นในหัวอย่างต่อเนื่องราวกับจะเร่งเร้าให้เขาต้องตัดสินใจ คณินสูดหายใจเข้าลึกๆ สมองส่วนหน้าทำงานอย่างรวดเร็วเพื่อประมวลผลสถานการณ์ตรงหน้า นี่ไม่ใช่เวลามาตื่นตระหนก เขามีเครื่องมือชิ้นใหม่—เครื่องมือที่ทรงพลังที่สุดในการอ่านทะลุปรุโปร่งถึงจิตวิญญาณมนุษย์ คณินระบายรอยยิ้มจางๆ ออกมา เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและเป็นมิตรแบบเดียวกับที่เขาใช้สยบคนไข้หวาดระแวงในห้องตรวจมานับไม่ถ้วน "ผมไม่ได้มองคุณด้วยสายตาแบบนั้นหรอกครับ... เอ๊ย แบบนั้นนะคะศาสตราจารย์" คณินแก้คำพูดอีกครั้งให้เนียนขึ้น พร้อมกับขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงช้าๆ "เพียงแต่... ผมแค่มองเห็นร่องรอยความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่หลังตำราเวทมนตร์เล่มหนาที่คุณถืออยู่ต่างหาก" เอไลชาชะงักไป มือที่กำลังหมุนแหวนหยุดนิ่งทันที ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นเบิกกว้างขึ้นเสี้ยวหนึ่ง—เสี้ยวเดียวเท่านั้น ก่อนที่เธอกลับมาตีสีหน้าเรียบเฉยตามเดิม แต่มันช้าเกินไปสำหรับจิตแพทย์มืออาชีพอย่างเขา [สถานะจิตใจเป้าหมายเปลี่ยนแปลง: ภาวะกดดันลดลงเหลือ 82%, ความสนใจในตัวโฮสต์เพิ่มขึ้น +15%] "คุณพูดเรื่องอะไร..." เสียงของเอไลชาติดจะสั่นเล็กน้อยอย่างไม่เป็นธรรมชาติ แต่วาจายังคงแข็งกร้าว "คุณเป็นใครกันแน่ คณิน? คนธรรมดาที่ตกลงมาจากหอคอยดาราศาสตร์ไม่ควรมีสติสัมปชัญญะสมบูรณ์แบบ แถมยังมานั่งวิเคราะห์สภาพจิตใจของศาสตราจารย์แห่งสถาบันมหาเวทเช่นนี้!" คณินไม่ได้ตอบคำเถียงนั้นทันที เขาทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างกระจกสีสไตล์โบราณ เบื้องล่างคือยอดแหลมของปราสาทเวทมนตร์ที่ทอดยาวสุดสายตา ท่ามกลางท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ประดับด้วยหมู่ดาวระยิบระยับที่ไม่คุ้นเคย โลกใบนี้กว้างใหญ่ เต็มไปด้วยเวทมนตร์ พลังเร้นลับ และระบบประหลาดที่ดึงเขาเข้ามา แต่ไม่ว่าโลกจะเปลี่ยนไปสักแค่ไหน สัจธรรมข้อหนึ่งยังคงเดิม... มนุษย์ ไม่ว่าจะเป็นจอมเวทผู้ทรงพลังหรือคนธรรมดาเดินดิน ต่างก็มีความเปราะบางซ่อนอยู่เบื้องหลังหน้ากากที่สวมใส่เสมอ และเขานี่แหละ... จะเป็นคนไขปริศนาทั้งหมดนั้นเอง "ผมเป็นใคร ไว้เราค่อยคุยกันยาวๆ นะคะศาสตราจารย์" คณินหันกลับมาสบตาเธอนิ่ง รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างมั่นใจ "แต่ตอนนี้... ผมเกรงว่าคุณคงต้องหาเวลามานั่ง 'บำบัด' กับผมเสียหน่อยแล้วล่ะครับ เพราะดูจากค่าสถานะ... เอ๊ย อาการภายนอกของคุณแล้ว คุณไม่ได้นอนหลับอย่างสนิทมาติดต่อกันไม่ต่ำกว่าสามคืนแล้วใช่ไหมล่ะคะ?" เอไลชาผงะถอยหลังไปหนึ่งก้าว สีหน้าที่เคยไร้ความรู้สึกบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่ศาสตราจารย์สาวจะทันได้เอ่ยคำปฏิเสธใดๆ ออกมา ประตูไม้บานใหญ่ของห้องพยาบาลก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงของกลุ่มคนจำนวนมากที่กรูเข้ามาล้อมรอบเตียงผู้ป่วยในพริบตา [ติ๊ง! ตรวจพบเหตุการณ์ฉุกเฉินระดับ SSS: คณะกรรมการวินัยแห่งสถาบันมหาเวทปรากฏตัวพร้อมข้อกล่าวหา 'ผู้บุกรุกจากต่างมิติผู้เป็นภัยต่อความมั่นคง'] [ภารกิจเร่งด่วน: เอาตัวรอดจากการสอบสวนเฉพาะหน้าภายใน 3 นาทีโดยใช้ทักษะจิตวิทยาขั้นสูง] [บทลงโทษหากล้มเหลว: ถูกส่งตัวไปยังคุกใต้ดินแห่งความมืดมัวและสูญเสียความทรงจำทั้งหมด] ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางก้าวเข้าสู่โลกใบใหม่นี้ไปพร้อมกับคณินและเอไลชานะคะ!