การพบกันของสองขั้วความคิด

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและความชื้นจากหินปูนโบราณตีเข้าจมูกทันทีที่ประตูหอคอยทดสอบแง้มเปิดออก สัตว์อสูรเงาเบื้องบนไม่ได้คำรามด้วยเสียงกึกก้อง แต่มันกลับเปล่งเสียงกรีดแหลมสูงที่เสียดแทงประสาทสัมผัสราวกับเศษกระจกนับพันชิ้นกำลังถูกบดละเอียดในโสตประสาท คณินไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว สายตาของจิตแพทย์หนุ่มกวาดมองเงาสีดำทมิฬที่แผ่ขยายตัวออกเป็นรูปทรงบิดเบี้ยว มันไม่ใช่สัตว์ร้ายที่มีเขี้ยวเล็บตามกายภาพ แต่โครงสร้างของมันประกอบขึ้นจากความวิตกกังวล ความรู้สึกไร้ค่า และปมด้อยในวัยเด็กที่มนุษย์คนใดคนหนึ่งเคยสะสมไว้ [ ตรวจพบเป้าหมาย: สิ่งประดิษฐ์ทางจิตเวชระดับสูง 'อสุรกายเงาแห่งกระจกเงาจิตใต้สำนึก' ] [ คำเตือน: ค่าความเสี่ยงทางจิตใจของผู้เข้าทดสอบกำลังพุ่งสูงถึง 85% ] [ ระบบแนะนำ: การใช้กำลังกายเข้าปะทะจะทำให้ค่าพลังงานชีวิตลดลง 40% โปรดใช้ทักษะ 'การเจรจาบำบัด' หรือ 'การคำนวณโครงสร้างจิตใจ' เพื่อหาจุดอ่อน ] หน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าของระบบลอยเด่นขึ้นมากลางอากาศ ขัดแย้งกับบรรยากาศอันกดดันโดยสิ้นเชิง คณินเหลือบมองตัวเลขเหล่านั้นด้วยหางตา ก่อนที่รอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์จะปรากฏขึ้น ท่ามกลางความตึงเครียดที่แทบจะหยุดหายใจ "ช่างเป็นภาพสะท้อนที่ตรงไปตรงมาเสียจริงนะคะ..." น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ ไม่ใช่เสียงของคณิน แต่เป็นเสียงที่ราบเรียบ เย็นชา และไร้ซึ่งความหวาดกลัวใดๆ ทั้งสิ้นจากสตรีผู้ยืนอยู่เบื้องหลัง ศาสตราจารย์เอไลชา ก้าวเท้าผ่านไหล่ของเขาออกมาอย่างเชื่องช้า เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงเรืองรองจากเวทมนตร์คำนวณที่หมุนวนอยู่รอบปลายนิ้วเรียวยาว ดวงตาสสีเทาคู่คมกริบมองตรงไปยังสัตว์อสูรเงาเบื้องหน้า ราวกับมันเป็นเพียงโจทย์เลขคณิตที่พิมพ์ผิดพลาดในตำราเรียนหน้าหนึ่ง ไม่ใช่เงาสะครอนขวัญที่พร้อมจะกลืนกินวิญญาณ "ถอยไป, จิตแพทย์หนุ่ม" เอไลชาเอ่ยขึ้นโดยไม่หันมามอง น้ำเสียงของนางเรียบสนิทจนน่ากลัว "ความกลัวประเภทนี้ไม่มีโครงสร้างทางตรรกะรองรับ มันเป็นเพียงเศษขยะทางอารมณ์ที่ไร้ระเบียบ การใช้จิตวิทยาฟูมฟักกับสิ่งไม่มีชีวิตเช่นนี้เสียเวลาเปล่า ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเวทมนตร์คำนวณที่จะจัดระเบียบมันให้เข้าที่เอง" สิ้นคำพูด นิ้วมือเรียวดั่งลำเทียนของศาสตราจารย์สาวก็สะบัดออกเบื้องหน้า วงแหวนเวทสีครามจำนวนนับร้อยปรากฏขึ้นกลางอากาศอย่างพร้อมเพรียง แต่ละวงเต็มไปด้วยตัวเลข อสมการ และสูตรทางคณิตศาสตร์อันซับซ้อนที่หมุนวนด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงหึ่งต่ำๆ แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นขับไล่ไอความมืดให้ถอยร่นไปชั่วขณะ "ช้าก่อนครับ... อ๊ะ ขออภัยค่ะ ติดปากไปหน่อย..." คณินหัวเราะในลำคอเบื้องเบา จงใจเปลี่ยนสรรพนามและสำเนียงการพูดเพื่อกวนประสาทคนข้างกาย "ศาสตราจารย์กำลังใช้สมการเชิงอนุพันธ์อันดับที่สามเพื่อคำนึงถึงความหนาแน่นของความกลัวสินะคะ? น่าประทับใจจริงๆ แต่คุณกำลังมองข้ามตัวแปรที่สำคัญที่สุดไปตัวหนึ่ง..." เอไลชาชะงักปลายนิ้วเล็กน้อย ดวงตาสีเทาหันขวับมามองเขาด้วยความไม่พอใจ "ตัวแปรอะไร? ในสมการคำนวณความเสถียรของจิตใจ ไม่มีตัวแปรไหนที่ข้าตกหล่นไปทั้งสิ้น" "มีสิคะ... ตัวแปรนั้นคือ 'ความเปราะบาง' ของตัวผู้ร่ายเวทเอง" คณินก้าวเข้าไปประชิดตัวนางขึ้นอีกนิด ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกลาเวนเดอร์ผสมกลิ่นกระดาษเก่าจากตัวของศาสตราจารย์สาว "คุณกำลังใช้ความเย็นชาและตัวเลขเหล่านี้มาเป็นเกราะกำบัง เพื่อซ่อนปมความโดดเดี่ยวที่ฝังรากลึกในจิตใจของคุณมานานนับปีใช่ไหมคะ เอไลชา?" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง สัตว์อสูรเงาที่เคยกรีดร้องกลับชะงักงัน ราวกับมันกำลังรับรู้ถึงแรงสั่นสะเทือนทางอารมณ์ที่รุนแรงยิ่งกว่าความกลัวทั่วไป เอไลชาหน้าถอดสีไปวูบหนึ่ง แต่ริมฝีปากบางเฉียบก็เม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาคู่สวยฉายแวววาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง "สามหาม! เจ้าเด็กนี่... มีสิทธิ์อะไรมาวิเคราะห์จิตใจของข้า? เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน?" "ฉันก็เป็นแค่จิตแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ ที่ทนเห็นคนฉลาดๆ ทำร้ายตัวเองด้วยการปิดกั้นความรู้สึกไม่ได้ค่ะ" คณินตอบกลับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนที่แฝงไปด้วยความจริงจังเฉียบคม "คุณคิดว่าเวทมนตร์คำนวณจะแก้ปัญหาทุกอย่างได้ แต่ในโลกแห่งจิตใจ ความรัก ความเจ็บปวด และความกลัว ไม่เคยมีสูตรตายตัวหรอกนะคะ... เหมือนกับเจ้าตัวนี้ ที่ยิ่งคุณพยายามคำนวณและขับไล่ด้วยความเย็นชา มันก็จะยิ่งขยายใหญ่ขึ้นตามช่องว่างในใจของคุณ" "หุบปาก!" เอไลชาตวาดเสียงกร้าว วงแหวนเวทคำนวณสีครามพุ่งเข้าใส่สัตว์อสูรเงาด้วยความเร็วแสง เกิดเสียงระเบิดกึกก้องจนหอคอยสั่นสะเทือน ฝุ่นควันและเศษหินร่วงหล่นลงมาปิดบังทัศนียภาพเบื้องหน้า ทว่า... แทนที่เงาสัตว์อสูรจะสลายหายไป แรงระเบิดกลับสะท้อนกลับมาเป็นคลื่นกระแทกสีดำสนิท พุ่งเข้าใส่ร่างของศาสตราจารย์สาวที่ยืนอยู่แนวหน้าโดยตรง! "ระวังค่ะ!" คณินพุ่งตัวเข้าไปคว้าเอวบางของเอไลชาไว้ได้อย่างเฉียดฉิว แรงปะทะทำให้ทั้งคู่ล้มกลิ้งไปบนพื้นหินเย็นเฉียบ ร่างของศาสตราจารย์สาวทับอยู่บนตัวเขา ลมหายใจที่หอบสะท้อนรดรินอยู่บริเวณต้นคอ ดวงตาสีเทาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเป็นครั้งแรกในชีวิต ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าต่างแจ้งเตือนสีทองอร่ามก็เด้งขึ้นมากลางอากาศด้วยตัวอักษรที่สว่างวาบกว่าครั้งไหนๆ [ ตรวจพบเงื่อนไขลับ: การประสานพลังระหว่าง 'เวทมนตร์คำนวณ' และ 'จิตวิทยาเชิงลึก' บรรลุ 100% ] [ ปลดล็อกทักษะคู่หูระดับ SSS: 'กระจกเงาแห่งจิตวิญญาณคู่ขนาน' ] [ เสียงแจ้งเตือนจากระบบ: ภารกิจหลักบทที่ 3 เสร็จสิ้น... แต่ทว่า เบื้องลึกใต้พื้นหินที่พวกเขากลายนอนทับอยู่ กลับมีเสียงฝีเท้าปริศนาอันคุ้นเคยกำลังก้าวขึ้นมาจากชั้นใต้ดินที่ควรจะถูกปิดตายมานับร้อยปี... ] ---------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์อันซับซ้อนของทั้งคู่ในตอนนี้นะคะ