กรงขังลอยฟ้า

กลิ่นควันปืนจางๆ ที่เจือจางอยู่ในอากาศ ยังไม่น่าสะพรึงกลัวเท่ากับรอยยิ้มเยียบเย็นบนมุมปากของมาร์คัส ศัตรูคู่อาฆาตที่ยืนค้ำหัวคาร์ลอส วาเลนติโน่ ซึ่งกำลังนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้สักทอง ปลายกระบอกปืนเก็บเสียงสีดำสนิทจี้ตรงไปยังขมับของเจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพล ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของศัลยแพทย์สาวอย่างอรินดาเต้นระรัวจนแทบทะลุซี่โครง ไม่ใช่ความตายที่อยู่ห่างแค่คืบ แต่เป็นสายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวป่าของคาร์ลอสที่เงยขึ้นสบตาเธอนิ่ง แม้จะตกอยู่ในสถานการณ์จำยอม ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อสูทสั่งตัดพิเศษไม่มีทีท่าหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายไฟแห่งความเดือดดาลที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล "เกมพลิกเร็วกว่าที่คิดนะ คาร์ลอส" เสียงทุ้มต่ำของมาร์คัสเจือแววเยาะหยัน ขณะที่มืออีกข้างเอื้อมไปคว้าข้อแขนเรียวบางของอรินดา ลากตัวเธอให้ขยับเข้าไปใกล้ร่างของเขา "ดูเหมือนหมอสาวคนนี้จะมีค่ามากกว่าที่นายคิด... เธอยอมเปิดประตูต้อนรับฉันด้วยซ้ำ ตอนที่ฉันบอกว่าอยากมา 'เยี่ยม' แฟนสาวของนาย" อรินดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความโกรธผสมผสานกับความหวาดกลัวตีรวนอยู่ในอก เธอไม่ได้ยอมจำนนต่อมาร์คัส แต่เพราะเขามีคลิปหลักฐานลับที่ขู่จะทำลายอนาคตทางการแพทย์ของเธอและครอบครัว เธอจึงจำต้องพาเขามาที่นี่เพื่อแลกกับการเป็นอิสระ แต่ทว่า... แววตาที่คาร์ลอสใช้มองเธอนั้น เต็มไปด้วยความรู้สึกดิบเถื่อนและคาดโทษราวกับเธอกลายเป็นกบฏที่ทรยศต่อเขาอย่างเลือดเย็น "ปล่อยเธอ..." เสียงของคาร์ลอสดังลอดไรฟัน ต่ำทุ้ม ทรงอำนาจ และเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจนอุณหภูมิในห้องทำงานลดฮวบลงทันที "มาร์คัส แกกล้าดียังไงเอาเศษขยะอย่างแกมาแตะต้องผู้หญิงของฉัน" "ผู้หญิงของฉัน?" มาร์คัสหัวነลร่าอย่างลำพองใจ ออกแรงกระชากข้อมือของอรินดาเข้าหาตัวจนร่างบางเซถลาไปกระแทกกับแผงอกของเขา "เธอกำลังจะเดินออกจากกรงนรกของนายต่างหากล่ะ คาร์ลอส! หมอคนนี้ฉลาดพอที่จะรู้ว่าใครควรภักดี... จริงไหมครับ คุณหมอ?" อรินดาเบือนหน้าหนีสัมผัสหยาบคายนั้น หัวใจดวงน้อยเต้นระทึกด้วยความหวาดหวั่น เธอเหลือบมองคาร์ลอสที่กำลังขยับตัวอย่างเชื่องช้า ดวงตาสสีเข้มคู่นั้นไม่ได้มองมาร์คัสเลยแม้แต่น้อย เขากลับจดจ้องมองมาที่เธอ... มองลึกเข้าไปในดวงตาที่ไหวระริก คล้ายกำลังประเมินว่าเธอยอมจำนนต่อศัตรูของเขาจริง ๆ หรือไม่ เปรี้ยง! เสียงปืนเก็บเสียงดังขึ้นเบาหวิวแต่เฉียบขาด กระสุนเจาะทะลุกระถางต้นไม้หรูหราข้างโต๊ะทำงานจนดินกระจาย มาร์คัสสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ ขณะที่คาร์ลอสอาศัยจังหวะเสี้ยววินาทีนั้น พุ่งทะยานออกจากเก้าอี้ด้วยความเร็วปานเสือชีตาร์ มือหนาคว้าแจกันคริสตัลบนโต๊ะปาใส่หน้ามาร์คัสอย่างแม่นยำจนอีกฝ่ายต้องยกมือปัดป้อง และนั่นคือจังหวะที่ร่างสูงใหญ่ของมาเฟียไร้หัวใจพุ่งเข้าประชิดตัวมาร์คัส หมัดหนักๆ ซัดเข้าที่ปลายคางจนเลือดทะลัก "มึงคิดว่าคนอย่างฉันจะพลาดท่าให้หมาลอบกัดอย่างมึงรึไง?" คาร์ลอสคำรามลั่นด้วยความเดือดดาล บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตายและการนองเลือด บอดี้การ์ดของมาร์คัสที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านนอกกรูเข้ามา แต่ถูกลูกน้องมือขวาของคาร์ลอสที่ซุ่มอยู่จัดการสกัดกั้นไว้ได้อย่างทันท่วงที ชั่วพริบตาเดียว สถานการณ์ก็กลับตาลปัตร คาร์ลอสกดร่างของมาร์คัสลงกับพื้นพรม ปืนพกสีดำสนิทจ่อตรงระหว่างคิ้วของศัตรูตัวฉกาจ รอยยิ้มของเขาเหี้ยมเกรียมจนน่ากลัว "ส่วนเธอ..." คาร์ลอสปรายตามองอรินดาที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่มุมห้อง ร่างระหงถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังเย็นเฉียบ เมื่อดวงตาดุดันคู่นั้นหันกลับมาจับจ้องที่เธอเพียงลำพัง "เรายังมีบัญชีต้องชำระกันยาว... หมออรินดา" ... เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครล่วงรู้ เมื่อความวุ่นวายทั้งหมดถูกกวาดล้างจนเงียบสงบ อรินดาก็ถูกบังคับให้ก้าวขึ้นมาบนเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวที่บินตัดผ่านผืนฟ้ายามราตรี ก่อนที่พาหนะเหล็กกล้าจะลงจอดสนิทบนดาดฟ้าของ "เพนต์เฮาส์ลอยฟ้า" ใจกลางมหานคร อาณาจักรส่วนตัวที่สูงเสียดฟ้าและตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิงของคาร์ลอส ประตูลิฟต์ส่วน ภายในเพนต์เฮาส์เปิดออก พร้อมกับแรงกระชากที่ทำให้ร่างของอรินดาล้มคะมำเข้าไปด้านใน กลิ่นอายความหรูหราเย็นเยียบผสมผสานกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงของผู้ชายคนนี้ตลบอบอวล คาร์ลอสเป็นคนเหวี่ยงเธอนכנסมาก่อนจะกดล็อกประตูเสียงดัง *คลิก* ดังก้องไปทั่วห้องโถงกระจกใสที่มองเห็นวิวเมืองเบื้องล่างระยิบระยับดั่งดวงดาวนับล้าน "เธอทำให้ฉันผิดหวัง อรินดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นในความมืด ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าหาเธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ราวกับนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม อรินดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอถอยหลังจนแผ่นหลังบางแนบติดกับกระจกใสบานใหญ่เบื้องหลัง เบื้องหน้าคือมหานครที่ไร้ผู้คน เบื้องหลังคืออสูรกายในคราบมนุษย์ที่กำลังโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุด "ฉัน... ฉันไม่มีทางเลือก มาร์คัสมีหลักฐานที่จะทำลายชีวิตฉัน!" อรินดาเชิดหน้าขึ้นพยายามรักษาศักดิ์ศรีและความเยือกเย็นเอาไว้ แม้ขาพาลจะอ่อนแรงลงทุกที "ทางเลือกงั้นเหรอ?" คาร์ลอสหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น มีเพียงความเยียบเย็นและคมกริบ เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวจนแผ่นอกกว้างแนบชิดกับร่างระหง มือหนายื่นออกไปตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะด้วยมือข้างเดียว แรงบีบนั้นหนักหน่วงจนเธอต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด "เธอคิดว่าชีวิตของเธอเป็นของเธอเองงั้นเหรอ อรินดา? ตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวเข้ามาในโลกของฉัน ทุกสิ่งทุกอย่างในตัวเธอ... แม้กระทั่งลมหายใจ ก็เป็นของฉัน!" "ปล่อยนะ! คุณไม่มีสิทธิ์มาบงการชีวิตฉัน คาร์ลอส!" ศัลยแพทย์สาวพยายามดิ้นรนสุดแรงเกิด แต่แรงมหาศาลของชายหนุ่มกลับทำให้เธอกลายเป็นเพียงตุ๊กตาตัวน้อยในกำมือ "ไม่มีสิทธิ์?" คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงมาใกล้ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดซอกคอระหงที่กำลังสั่นสะท้อน รสสัมผัสจากการกดทับทำให้เนื้อตัวของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างน่าละอาย "งั้นฉันจะพิสูจน์ให้เธอเห็นว่า... ฉันมีสิทธิ์เหนือร่างกายและวิญญาณของเธอมากแค่ไหน" ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาอย่างดุดันและเอาแต่ใจ ไม่มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่ มีเพียงรสจูบที่เปี่ยมไปด้วยความหึงหวง ความโกรธแค้น และแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกกักเก็บไว้ อรินดาพยายามเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อปฏิเสธ แต่เรียวลิ้นร้อนกลับแทรกซึมผ่านกลีบปากนุ่ม บดขยี้ความดื้อรั้นของเธอให้หลอมละลาย รสจูบที่ทั้งหวานล้ำและป่าเถื่อนทำเอาสมองของเธอขาวโพลน สติสัมปชัญญะที่เคยยึดมั่นในความถูกต้องพังทลายลงในพริบตา มือหนาเลื่อนต่ำลงสัมผัสส่วนโค้งเววเว้าใต้เสื้อผ้าเนื้อบาง ความอุ่นร้อนจากฝ่ามือของเขาแผดเผาผิวเนื้อจนเธอสะดุ้งเฮือก เสียงครางประท้วงในลำคอถูกกลืนหายไปกับรสจูบที่ลึกซึ้งและร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายของเธอทรยศต่อจิตใจอีกครั้ง ความรู้สึกวาบหวามระคนหวาดกลัววิ่งพล่านไปทั่วทุกอณูผิว คาร์ลอสผละริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้อรินดาได้หอบโกบโกยอากาศเข้าปอด ดวงตาคมกริบของเขาพราวระยับด้วยไฟเสน่หาที่ลุกโชน เขากระซิบชิดริมหูของเธอด้วยน้ำเสียงพร่าระทึกที่สั่นสะท้อนถึงหัวใจ "คืนนี้... บนกรงขังลอยฟ้าแห่งนี้ เธอจะต้องชดใช้ให้สาสมกับความกล้าหาญที่บังอาจคิดจะหนีฉัน อรินดา..." ทว่า ในขณะที่มือหนากำลังจะปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออก แสงไฟกระพริบสีแดงวาบขึ้นจากหน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะรับแขก พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินที่ดังลั่นไปทั่วเพนต์เฮาส์... และภาพจากกล้องวงจรปิดชั้นล่างสุด ก็ปรากฏร่างของใครบางคนที่กำลังก้าวเท้าเข้าสู่ตึกนี้ ผู้คนที่คาร์ลอสคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อน! โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางในห้วงเสน่หาอันมืดมนนี้กับจูบแรกยามสายัณห์นะคะ