ความเปราะบางของนักฆ่า

กลิ่นอายจางๆ ของโคโลญจ์ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นเหล้าบรั่นดีชั้นดี ลอยอบอวลอยู่ภายในห้องนอนส่วนตัวที่มืดสลัว แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟหัวเตียงส่องกระทบเข้ากับสันกรามคมคายที่เต็มไปด้วยไรเคราจางๆ ของคาร์ลอส วาเลนติโน่ ชายหนุ่มผู้กุมชะตากรรมของคนนับพัน แต่ในวินาทีนี้... สายตาดุดันคู่นั้นกลับกำลังจดจ้องร่างระหงของศัลยแพทย์สาวผู้เย่อหยิ่งอย่างไม่ยอมละสายตา "คุณมันบ้าไปแล้ว คาร์ลอส!" เสียงหวานเอ่ยลอดไรฟันด้วยความโกรธกรำ ขณะที่แผ่นหลังบางแนบชิดติดกับผนังห้องเย็นเฉียบ ข้อมือเรียวถูกตรึงเอาไว้ด้วยมือใหญ่เพียงข้างเดียวราวกับคีมเหล็ก อรินดาหายใจหอบถี่ หน้าอกอิ่มกระเพื่อมไหวตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ความเกลียดชังที่เธอเคยมีต่อเขาตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา บัดนี้กลับถูกบิดเบือนด้วยบางสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่า... ความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่แผดเผาจนแทบคลั่ง "ใช่... ฉันมันบ้า" เสียงทุ้มต่ำพึมพำชิดริมใบหู ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่เปลือยเปล่าที่โผล่พ้นเสื้อกาวน์แพทย์ซึ่งหลุดลุ่ย "บ้าจนยอมเอาชีวิตตัวเองมาเดิมพัน เพื่อให้ได้กักขังผู้หญิงอวดดีอย่างเธอไว้ใต้ร่างนี้ไงล่ะ... ดร.อรินดา" ดวงตาคมกริบของมาเฟียหนุ่มไม่ได้ฉายแววโหดเหี้ยมอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับเต็มไปด้วยความเปราะบางลึกล้ำที่เขาไม่เคยเปิดเผยให้ใครเห็น มีเพียงผู้หญิงคนนี้... คนที่เข้ามาผ่าตัดหัวใจด้านชาของเขาให้กลับมาเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง คาร์ลอสไม่ใช่คนอ่อนโยน และเขาไม่เคยออมมือให้ใครหน้าไหน แต่กับอรินดา... เขากลับกลAาย เป็นฝ่ายที่หวาดกลัวว่าจะสูญเสียเธอไปให้กับมาร์คัส ศัตรูตัวฉกาจที่จ้องจะพรากเธอไปจากอ้อมแขน นิ้วแกร่งที่เคยลั่นไกสังหารคนอย่างไร้ความปรานี บัดนี้กลับสั่นเทาเล็กน้อยขณะเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจาก Mรอกแก้มเนียนนุ่ม สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้อรินดาถึงกับสะท้านเยือก ความแข็งกร้าวที่เธอพยายามสร้างขึ้นเพื่อปกป้องศักดิ์ศรี พังทลายลงในพริบตาเมื่อปลายนิ้วของเขาเลื่อนต่ำลงมาแตะที่ริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันแน่น "อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้น" อรินดาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามกลั้นเสียงสั่นพร่าของตัวเอง "คุณฆ่าคน... คุณทำร้ายผู้คนมากมาย ทำไมฉันต้อง... อื้อ..." คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อคาร์ลอสบดริมฝีปากลงมาครอบครองอย่างไร้ความปรานี จูบนั้นไม่ได้เต็มไปด้วยความอ่อนหวาน หากแต่ดุเดือด เร่าร้อน และเรียกร้อง ราวกับคนกระหายน้ำที่กลางทะเลทราย ความดุดันของเขาบดขยี้กลีบปากนุ่มจนรสชาติเค็มปร่าของเลือดจางๆ คละคลุ้งในโพรงปาก แต่แทนที่เธอจะผลักไส ร่างกายกลับทรยศด้วยการอ่อนปวกเปียก มือเรียวที่เคยทุบอกแกร่งค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นขึ้น สัญชาตญาณดิบเถื่อนของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลหลอมรวมเข้ากับความเยือกเย็นของแพทย์สาว จนเกิดเป็นเปลวเพลิงที่แผดเผาทุกกฎเกณฑ์ รสจูบที่ลึกซึ้งดึงดิ่งทั้งคู่ลงสู่ห้วงมืดแห่งเสน่หา คาร์ลอสคำรามต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจเมื่อรู้สึกถึงการตอบรับอันสั่นเทาจากเธอ เรียวลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำอย่างตะกละตะกลาม มือใหญ่อีกข้างไม่ปล่อยให้ว่างเว้น มันลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าของสรีระภายใต้ชุดแพทย์ ก่อนจะปลดกระดุมเม็ดสุดท้ายออกอย่างไร้ความปราณี เปิดเปลือยผิวเนื้อเนียนนุ่มที่สะท้อนกับแสงไฟสลัว อรินดาสูดปากครางแผ่วเบาเมื่อสัมผัสเย็นเฉียบของอากาศยามค่ำคืนปะทะเข้ากับผิวเนื้อ แต่ไม่นานนัก ความหนาวเย็นนั้นก็ถูกทดแทนด้วยความร้อนระอุจากฝ่ามือใหญ่ที่ลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังเปลือยเปล่า บีบเคล้นความนุ่มหยุ่นจนเธอต้องแอ่นอกรับสัมผัสอันวาบหวามนั้นโดยสัญชาตญาณ ความโกรธแค้นในอดีตมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงเสียงหอบหายใจกระชั้นชิด และเสียงหัวใจที่เต้นรัวรากับกลองศึก "คุณทำให้ฉันกลายเป็นคนอ่อนแอ..." อรินดากระซิบเสียงพร่ามัว ใต้ร่างของเขา ใบตองที่เคยแข็งกระด้างบัดนี้แดงก่ำด้วยพิษเสน่หา นัยน์ตาคู่สวยฉ่ำน้ำด้วยหยาดน้ำใสแห่งความอารมณ์ที่พุ่งสูงจนเกินควบคุม "เธอไม่ได้อ่อนแอ... เธอกำลังทำให้ฉันคลั่งต่างหาก" คาร์ลอสกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่บวมเจ่อ ดวงตาคมปลาบจับจ้องเรือนร่างเย้ายวนที่อยู่ใต้ร่างของตนด้วยความลุ่มหลงอย่างถึงที่สุด เขาเคลื่อนกายเข้าหาอย่างช้าๆ แต่หนักแน่น บดเบียดความแนบชิดจนไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน ความรู้สึกวาบหวามแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิวเมื่อร่างทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว อรินดาจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง เสียงครางหวานล้ำดังระคนไปกับเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดของชายหนุ่มผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อใคร ในค่ำคืนนี้... มาเฟียไร้หัวใจผู้ยิ่งใหญ่ ยอมคุกเข่าลงแทบเท้าของศัลยแพทย์สาวผู้กุมวิญญาณของเขาไว้ทั้งหมด และเธอก็ยินยอมที่จะถูกแผดเผาไปพร้อมกับเขาในกองเพลิงแห่งตัณหาและศรัทธาอันบิดเบี้ยวนี้อย่างไร้ทางหลีกหนี ทว่า... ในขณะที่บทเพลงแห่งเสน่หาดังถึงขีดสุด เสียงกริ่งเตือนภัยฉุกเฉินจากระบบรักษาความปลอดภัยนอกห้องนอนก็ดังแหลมขึ้นทำลายบรรยากาศอันเร่าร้อนลงในเสี้ยววินาที! คาร์ลอสชะงักกึก นัยน์ตาคมกริบเปลี่ยนเป็นดุดันราศีกุมภ์ในทันที เขารีบดึงเสื้อคลุมมาคลุมร่างให้อรินดาพร้อมกับคว้าปืนพกสั้นที่วางไว้ข้างเตียงขึ้นมาปลดเซฟอย่างรวดเร็ว เสียงฝีเท้าหนักหลายคู่กำลังวิ่งตรงเข้ามาใกล้ห้องนี้อย่างเร่งรีบ และก่อนที่คาร์ลอจะทันได้เอ่ยปาก ประตูห้องนอนก็ถูกถีบพังกระเด็นด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาร่างคุ้นเคยที่ถืออาวุธครบมือ "ขอโทษที่ขัดจังหวะนะ คาร์ลอส..." เสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นของมาร์คัสเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่มุมปาก "แต่ดูเหมือนว่า... ฉันจะมาเอาของสำคัญคืนพอดี" (ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงมืดและเสน่หาอันเร่าร้อนนี้ร่วมกันนะคะ)