จังหวะหัวใจที่ผิดปกติ

กลิ่นอายของแอลกอฮอล์ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นกายบุรุษอันเป็นเอกลักษณ์ของคาร์ลอส ยังคงติดตรึงอยู่ที่ปลายประสาทสัมผัสของอรินดา ราวกับรอยประทับจากเหล็กแดงที่นาบลงบนผิวเนื้อ ศัลยแพทย์สาวพยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมจังหวะการหายใจของตนเองให้กลับมาเป็นปกติ ทว่าทุกครั้งที่นึกถึงสัมผัสอันอุกอาจและเรียวลิ้นร้อนรุ่มที่เพิ่งพรากเอาลมหายใจของเธอไปเมื่อไม่กี่นาตรีก่อนหน้านี้ หัวใจดวงที่เคยทำหน้าที่รักษาชีวิตคนไข้มานับร้อยนับพันกลับเต้นรำอย่างบ้าคลั่งในอก มันไม่ใช่จังหวะการเต้นของหัวใจที่ปกติ... มันคือภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะที่เกิดจากความตื่นตระหนกและแรงปรารถนาอันน่ารังเกียจที่เธอดันเผลอไผลไปชั่วขณะ "หมออรินดา... ดูเหมือนว่าหัวใจในมือคุณตอนนี้ จะไม่ได้เต้นสม่ำเสมอเหมือนตอนที่อยู่บนโต๊ะผ่าตัดเลยนะครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงกระซิบจากซาตานดังขึ้นชิดใบหู ขณะที่เอวบางถูกวงแขนแข็งแกร่งดึงรั้งเข้าหาแผ่นอกกว้างอย่างถือวิสาสะ คาร์ลอส วาเลนติโน่ ไม่เคยสนใจขอบเขตทางศีลธรรม เขายืนซ้อนอยู่ด้านหลังเธอในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบเชัด แรงกดดันจากมวลกล้ามเนื้ออันตรายแผ่ซ่านจนอากาศรอบกายคล้ายจะเบาบางลงทุกที อรินดากัดริมฝีปากล่างแน่นจนขึ้นรอยขาวเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหว เธอพยายามขยับตัวถอยหนี แต่ทว่าอ้อมแขนนั้นกลับรัดแน่นขึ้นราวกับคีมเหล็กที่ไร้ความปรานี "ปล่อยค่ะคุณคาร์ลอส... คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องตัวฉันตามอำเภอใจแบบนี้" เธอเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ แต่แผ่นหลังที่แนบชิดกับอกแกร่งกำลังฟ้องชัดเจนว่าเธอกำลังสูญเสียการควบคุม "ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?" คาร์ลอสหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าและเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาสัมผัสเส้นผมสีดำสนิทที่ถูกรวบไว้หลวมๆ ก่อนจะสอดนิ้วเข้าไปขยุ้มกลุ่มผมนั้นเบาๆ บังคับให้เธอต้องแหงนเงยใบขึ้นรับสัมผัสจากเขา "จำไม่ได้แล้วหรือไงคะคุณหมอ ว่าเมื่อกี้ริมฝีปากคู่นี้ตอบสนองฉันยังไง... หื้ม?" คำพูดจาจาบจ้วงและแววตาดุดันที่ทอดมองลงมาทำให้อรินดาร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า ความโกรธเกรี้ยวผสมผสานกับความวับวามในอารมณ์ตีรวนกันจนปั่นป่วน เธอเกลียดตัวเองที่ปฏิเสธสัมผัสของเขาไม่ได้สนองตอบอย่างโง่เขลาในจูบก่อนหน้า "มันเป็นความผิดพลาด..." เธอกัดฟันกรอด ดวงตากลมโตตวัดมองเขาอย่างแข็งกรวด "ฉันแค่... พลาดไปชั่วขณะที่ปล่อยให้คนไร้มนุษยธรรมอย่างคุณเข้าใกล้" "ปากแข็งดีแท้..." คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งคมคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียน กลิ่นบุหรี่จางๆ และความร้อนผ่าวจากลมหายใจของเขาทำให้ขนกายของศัลยแพทย์สาวลุกชัน "แต่ร่างกายเธอกลับไม่ได้พูดแบบนั้นเลยสักนิด... อรินดา หัวใจเธอมันฟ้องฉันหมดแล้ว ว่ามันโหยหาฉันมากแค่ไหน" สิ้นคำพูดนั้นริมฝีปากร้อนผ่าวก็ฉกวูบลงมาบด1ขยี้ริมฝีปากของเธออีกครั้งอย่างไม่เปิดโอกาสให้ตั้งตัว คราวนี้มันไม่ใช่แค่การจูบเพื่อสั่งสอน แต่มันคือการรุกรานที่ดุดัน เร่าร้อน และเต็มไปด้วยความกระหายหิวที่ถูกปลุกเร้าจนยากจะควบคุม เรียวลิ้นร้อนล้ำรุกรานเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ อรินดาพยายามทุบตีอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่แรงอันน้อยนิดของเธอกลับกลายเป็นการสุมไฟปรารถนาให้ลุกโชนขึ้นไปอีก มือหนาเลื่อนลงมาโอบกระชับเอวคอดกิ่วให้แนบชิดสนิทแนบ สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่ลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าภายใต้เสื้อกาวน์สีขาวทำให้สติสัมปชัญญะของเธอหลุดลอย ร่างกายที่เคยแข็งกร้าวและยึดมั่นในศักดิ์ศรีค่อยๆ อ่อนระละลายลงใต้เงื้อมมือของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล ลมหายใจหอบกระชั้นประสานกันในความเงียบ ความยินยอมพร้อมใจที่ซ่อนอยู่ใต้ความดื้อรั้นถูกดึงทึ้งออกมาทีละน้อยอย่างน่าไม่อาย รสจูบที่ยาวนานและลึกซึ้งดึงพวกเขาทั้งคู่ดิ่งจมลงสู่ห้วงอารมณ์สีเทาที่อันตราย คาร์ลอสผริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย ปล่อยให้อรินดาได้กอบโกยอากาศเข้าปอดในสภาพที่ริมฝีปากบวมเจ่อและดวงตาฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำใสจากความวาบหวาม เขายังคงกักขังเธอไว้ในอ้อมแขน นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากกรอบหน้าของเธออย่างทะนุถนอมในแบบที่ขัดกับแววตาดุดันคู่นั้น "จำความรู้สึกนี้เอาไว้ให้ดี หมออรินดา... เพราะต่อจากนี้ เธอจะไม่มีวันหนีพ้นเงื้อมมือของฉันไปได้อีกแล้ว" ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังระอุอุ่นถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ก่อนที่ประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว..." ลูกน้องคนสนิทของคาร์ลอสพุ่งเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "มาร์คัสส่งคนบุกเข้าโจมตีคลังสินค้าทางเหนือของเราเมื่อสิบนาทีที่แล้ว และ... พวกมันจับตัวสายลับของเราไว้ได้แล้วครับ!" ดวงตาคมกริบของคาร์ลอสเปลี่ยนเป็นสีนิลมืดสนิททันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาราวกับพายุลูกใหญ่ อรินดาสะดุ้งสุดตัวและรีบผละออกจากอ้อมแขนของเขา หันไปมองหน้าชายหนุ่มที่เพิ่งเปลี่ยนสีหน้าอย่างรวดเร็วจากนักล่าผู้เร่าร้อนกลายเป็นเจ้าพ่อมาเฟียผู้ไร้ความปรานี คาร์ลอสปรายตามองเธอก่อนจะแค่นยิ้มเยือกเย็น แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดที่ทำให้บรรยากาศในห้องหนาวยะเยือก "เกมสนุกคงต้องพักไว้แค่นี้ก่อน... อยู่ในห้องนี้ ล็อกประตูให้ดี แล้วอย่าออกไปไหนจนกว่าฉันจะกลับมา เพราะถ้าเธอคิดตอดหนีไปตอนนี้... ฉันจะตามล่าเธอให้พลิกแผ่นดิน" พูดจบร่างสูงก็สาวเท้าก้าวออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้อรินดายืนหอบหายใจรดรินอยู่ลำพังท่ามกลางความเงียบงัน หัวใจเธอยังคงเต้นผิดจังหวะ—ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะเงาสะท้อนของอันตรายและเสน่หาที่กำลังบีบคั้นเธอไว้จากทุกทิศทาง... ขอให้รี้ดเดอร์ทุกท่านเตรียมใจรับมือกับพายุอารมณ์ในตอนต่อไปด้วยนะคะ