กลิ่นอายความอันตราย

ความเย็นเยียบของปลายกระบอกโลหะสีดำสนิทที่แนบอยู่ตรงขวับ ไม่ได้น่ากลัวเท่ากับแววตาคู่คมกริบราวกับใบมีดโกนที่จ้องมองทะลุผ่านความมืดเข้ามาในห้องนอนหรูหรา ดร.อรินดา ก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ จนแผ่นหลังบอบบางแนบชิดติดกับแผงอกกว้างของคาร์ลอส วาเลนติโน่ ศัลยแพทย์สาวพยายามควบคุมลมหายใจที่สั่นไหวไม่ให้ทรยศความหวาดกลัวที่กำลังกัดกินขั้วหัวใจ แม้สัญชาตญาณแพทย์จะบอกให้เธอตั้งสติ แต่สัญชาตญาณความเป็นมนุษย์กลับกรีดร้องเตือนภัยถึงความตายที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า "ไม่คิดเลยว่าสุนัขรับใช้ที่ฉันเคยสลัดทิ้ง จะกล้าคลานกลับมาเห่าหอนถึงในถ้ำของฉันอีก" เสียงทุ้มต่ำอันทรงอำนาจของคาร์ลอสเอ่ยขึ้น ทว่ามันไม่ได้เจือไปด้วยความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่มุมปากและประกายไฟแห่งความอำมหิตที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างเป็นจุล ร่างสูงใหญ่ก้าวขึ้นมาบังร่างของเธอไว้ครึ่งหนึ่ง แต่มือแกร่งอีกข้างกลับเอื้อมมาคว้าข้อมือเรียวของอรินดาไว้แน่น ราวกับต้องการประกาศความเป็นเจ้าเหนือหัวแม้ในยามคับขัน มาร์คัส หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยพิษสงดังสะท้อนก้องท่ามกลางเงาสลัวของห้องนอน เขาแต่งกายด้วยสูทสั่งตัดราคาแพงระยับ ทว่าแววตากลับไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์ ดั่งปีศาจที่กระหายเลือด "ถ้ำของนายมันก็แค่กรงขังเก่าๆ ที่เต็มไปด้วยความเน่าเฟะ คาร์ลอส... และของเล่นชิ้นใหม่ของนาย ดูท่าทางจะรสชาติดีไม่เบาเสียด้วย" สายตาดุดันของมาร์คัสกวาดมองร่างระหงของอรินดาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความโลภระคนดูแคลน อรินดาเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด ความโกรธผสมผสานกับความตื่นตระหนกแล่นพล่านไปทั่วร่าง เธอไม่ใช่ตุ๊กตาให้ใครมาเหยียบย่ำศักดิ์ศรี แต่ก่อนที่เธอจะได้ขยับตัวตอบโต้ แรงบีบที่ข้อมือจากผู้ชายด้านหลังก็ทวีความรุนแรงขึ้นจนกระดูกแทบแหลกสลาย "อย่าแม้แต่จะชายตามองเธอ" คาร์ลอสคำรามต่ำในลำคอ น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความหวงแหนและดิบเถื่อนที่อรินดาไม่เคยสัมผัสมาก่อน "แกอยากได้อะไร มาร์คัส? เงิน อำนาจ หรือความตาย... เลือกเอาสักอย่าง" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ความกดอากาศรอบตัวลดต่ำลงจนยากจะหายใจ อรินดาลอบมองเสี้ยวหน้าของมาเฟียหนุ่ม เธอมองเห็นเส้นเลือดที่ปูดโปนบริเวณขมับและสันกรามที่ขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ในวินาทีนั้นเอง... ภายใต้ความเย่อหยิ่ง ดุดัน และอำนาจมืดที่แผ่ซ่านรอบตัว คาร์ลอสไม่ได้เป็นเพียงแค่มาเฟียผู้ไร้หัวใจในสายตาเธออีกต่อไป อรินดาพลันสังเกตเห็นร่องรอยความเปราะบางบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกก้นบึ้งในดวงตาคู่สีนิลนั้น มันเป็นแววตาของคนที่เคยสูญเสีย เคยถูกทรยศ และกำลังปกป้องสิ่งสุดท้ายที่ตนรักด้วยชีวิต ความตระหนักรู้นี้ทำให้หัวใจของศัลยแพทย์สาวกระตุกวูบ ความเกลียดชังที่เคยมีต่อความดิบเถื่อนของเขา ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดที่ยากจะอธิบาย "แกคิดว่าฉันมาที่นี่เพื่อเจรจาธุรกิจงั้นเหรอ?" มาร์คัสแสยะยิ้ม ยกปืนในมือขึ้นเล็งตรงมาที่กลางหน้าอกของคาร์ลอสทันที "ฉันมาเพื่อเอาทุกอย่างที่ควรจะเป็นของฉันคืนมา... รวมทั้งผู้หญิงคนนี้ด้วย!" เปรี้ยง! เสียงปืนเก็บเสียงดังขึ้นเบาๆ แต่สะท้อนก้องในความรู้สึก กระสุนเจาะทะลุกรอบหน้าต่างกระจกแตกกระจาย คาร์ลอสพุ่งตัวเข้าประชิดร่างของมาร์คัสด้วยความเร็วราวดั่งเสือชีตาร์ที่ตะครุบเหยื่อ ทั้งสองกอดปล้ำยื้อแย่งอาวุธกันอย่างดุเดือด เสียงเนื้อกระทบกันและเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังระรัวท่ามกลางความมืด อรินดายืนนิ่งอยู่กับที่ หัวใจเต้นรัวเร็วจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก ร่างกายสั่นเทาด้วยความตกใจ แต่สมองกลับสั่งการให้เธอกวาดสายตาหาทางหนีทีไล่ ทว่าก่อนที่เธอจะทันได้ขยับตัว มือหนาอันทรงพลังก็คว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วของเธอ กระชากลากถูเข้ามาในห้องแต่งตัวที่มืดสนิททันที ปัง! ประถูกปิดล็อกลงอย่างแน่นหนา ความมืดมิดโอบล้อมรอบกาย กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นอายอันตรายและควันปืนจางๆ ลอยอบอวลอยู่รอบตัว ลลมหายใจร้อนผ่าวของคาร์ลอสเป่ารดอยู่ข้างใบหูของเธอ อกแกร่งกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงตามจังหวะการหายใจที่เหนื่อยหอบจากการต่อสู้ "เงียบ..." เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมใบหู เรียรียวปากหยักลึกแนบลงกับซอกคอขาวเนียนโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว อรินดาสะดุ้งเฮือก ร่างกายสะท้านเยือกด้วยความวาบหวามที่จู่โจมเข้ามาอย่างกะทันหัน ความกลัวจากเหตุการณ์เมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยคลื่นเสน่หาอันเร่าร้อนที่คาร์ลอสมักจะใช้บดขยี้เธอจนไร้เรี่ยวแรง มือแกร่งปัดป้องเส้นผมของเธอออก เผยให้เห็นลำคอระหงที่เขาก้มลงขบเม้มเบาๆ เพื่อระบายความตึงเครียดและอารมณ์ดิบเถื่อนที่กำลังพลุ่งพล่าน "คุณ... ปล่อยฉันนะ คาร์ลอส สถานการณ์ข้างนอก..." เธอยังไม่ทันได้เอ่ยจบประโยค ริมฝีปากร้อนจัดก็ทาบทับลงมาปิดกั้นคำพูดทั้งหมดอย่างไร้ความปรานี มันไม่ใช่จูบที่อ่อนโยน แต่มันคือการประกาศิตแห่งความเร่าร้อนและการครอบครอง รสจูบดุดัน รุนแรง และลึกล้ำราวกับต้องการสูบวิญญาณของเธอให้หลอมละลายไปกับเขา ลิ้นร้อนชุกชมเข้าสำรวจความหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือหนาเลื่อนมาบีบขยำสะโพกกลมกลึงผ่านเนื้อผ้าบางเบา บังคับให้ร่างแน่งน้อยแนบชิดติดกับความแข็งแกร่งที่ตื่นตัวรับสัมผัสของเธออย่างชัดเจน อรินดาครางประท้วงในลำคอ มือเรียวพยายามทุบตีลาดไหล่กว้างเพื่อปฏิเสธ แต่เรียวขา กลับอ่อนปวกเปียกจนแทบทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ศักดิ์ศรีอันแข็งกร้าวที่เธอพยายามรักษาไว้ถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดีภายใต้สัมผัสอันช่ำชองและเร่าร้อนของมาเฟียไร้หัวใจผู้นี้ ในความมืดมิดและอันตรายที่รายล้อมอยู่เบื้องนอก มีเพียงอ้อมแขนแกร่งนี้เท่านั้นที่โอบกอดเธอไว้แน่น ราวกับเธอคือสิ่งเดียวบนโลกที่เขายอมจำนน ทว่า... ท่ามกลางความเงียบงันและเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดที่ประสานกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องแต่งตัว พร้อมกับเสียงเคาะที่ทำให้เลือดในกายของอรินดาเย็นเฉียบลงในพริบตา ก๊อก ก๊อก ก๊อก... "นายครับ... ลูกน้องของมาร์คัสบุกเข้ามาเต็มชั้นล่างแล้วครับ!" เสียงตะโกนรายงานจากบอดี้การ์ดคนสนิทดังลอดเข้ามา ทำเอาสติที่กำลังจะหลุดลอยของอรินดากลับคืนมาในทันที คาร์ลอสหยุดการกระทำทันควัน เขาผละริมฝีปากออกช้าๆ ดวงตาสีนิลคู่คมจ้องมองใบหน้าหวานที่แดงก่ำและริมฝีปากบวมเจ่อด้วยความลุ่มหลง ก่อนที่มุมปากหยักจะยกยิ้มขึ้นอย่างเหี้ยมเกรียม มือแกร่งเอื้อมไปหยิบปืนพกสีดำสนิทขึ้นมาปลดล็อกเซפตี้อย่างคล่องแคล่ว เขากระซิบชิดริมฝีปากเธอบนเส้นด้ายแห่งความเป็นความตาย "อยู่แต่ในนี้... รอฉันกลับมาจัดการสุนัขพวกนั้นให้หมด แล้วเราค่อยมาสะสมบัญชีรักที่ค้างคาไว้ต่อให้จบ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางในห้วงเสน่หาอันอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ — จูบแรกยามสายัณห์