ทวงถามผลตอบแทน

กลิ่นอายจางๆ ของยาสลบและคาวเลือดในห้องพักฟื้นวีไอพี ถูกแทนที่ด้วยความกดดันอันหนักหน่วงจนแทบหายใจไม่ออก ดร.อรินดา กำด้ามปากกาในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นใสจ้องมองร่างสูงใหญ่ที่เพิ่งลืมตาขึ้นบนเตียงผู้ป่วย ชายผู้ซึ่งควรจะยังนอนหมดสติอยู่ใต้ฤทธิ์ยาอีกอย่างน้อยหชม. กลับจ้องมองเธอกลับด้วยนัยน์ตาสีเทาเข้มดุจพายุหมุนที่ไร้ซึ่งความสะลึมสะลือใดๆ ทั้งสิ้น คาร์ลอส วาเลนติโน่ ขยับตัวเพียงเล็กน้อย รอยแผลผ่าตัดบริเวณหน้าอกขวาตึงรั้งจนเกิดเสียงทุ้มต่ำในลำคอ แต่เขากลับไม่แสดงอาการเจ็บปวดออกมาเลยแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปากหนาที่เหยียดยิ้มขึ้นอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า "คุณฟื้นเร็วกว่าที่คาดไว้มากนะคะ... วาเลนติโน่" อรินดาเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้ราบเรียบที่สุด แม้หัวใจจะเต้นระรัวราวกับกลองศึกยามถูกสายตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า "ถ้าผมไม่ตื่นขึ้นมาตอนนี้ หมออรินดาคงคิดจะแอบขโมยหัวใจผมไปจริงๆ สินะครับ" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าแต่น่าฟังเอ่ยแซงขึ้นอย่างจงใจสื่อความหมายสองแง่สองง่าม นัยน์ตาดุดันคู่นั้นกวาดมองเสื้อกราวสีขาวที่สวมทับชุดทำงานอย่างพิจารณา ราวกับเขากำลังลอกคราบเธอออกทีIละชิ้นด้วยสายตา อรินดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอก้าวเข้าไปใกล้เตียงเพื่อตรวจเช็กมอนิเตอร์หัวใจ "คนไข้อย่าเพิ่งพูดมากเลยค่ะ แผลเพิ่งผ่าตัดเสร็จ..." หมับ! ข้อมือเรียวถูกคว้าหมับด้วยมือหนาราวกับคีมเหล็ก แม้จะเพิ่งฟื้นจากการผ่าตัดใหญ่ แต่พละกำลังมหาศาลของเจ้าพ่อมาเฟียกลับไม่ได้ลดน้อยลงเลย แรงกระชากเพียงนิดเดียวทำให้อรินดาล้มคะมำลงไปแนบชิดกับแผงอกกว้างที่ยังมีสายน้ำเกลือระโยงระยาง กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านเข้าจู่โกมประสาทสัมผัสของเธอจนแทบคลั่ง "ปล่อยนะคะ!" อรินดาตื่นตระหนก พยายามขัดขืนแต่ทว่ายิ่งดิ้น ร่างกายก็ยิ่งแนบชิดติดกับกล้ามเนื้อแกร่งที่ร้อนระอุราวกับเตาไฟ "หมอกลัวอะไร..." คาร์ลอสโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากหยักลึกแทบจะสัมผัสกับใบหูขาวสะอาด ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกชัน "กลัวมือสั่นตอนอยู่ใกล้ผม หรือกลัวว่าหัวใจตัวเองจะเต้นแรงจนผมได้ยินกันแน่หหึ?" สัมผัสจากปลายนิ้วแข็งแกร่งที่ไล้ขึ้นมาจากข้อมือ เลื้อยผ่านท้องแขนเนียนนุ่มจนถึงข้อศอก ทำให้อรินดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ความเร่าร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวตนของเขาดึงดูดและบดขยี้สติสัมปชัญญะของแพทย์สาวผู้เคร่งขรึมให้แหลกละเอียดในพริบตา ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าภายใต้ความกลัว มีกระแสความปรารถนาอันแปลกประหลาดพุ่งพล่านขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ "ฉันเป็นแพทย์ของคุณ... กรุณาให้เกียรติสถานที่และหน้าที่ของฉันด้วยค่ะ" เธอยังคงพยายามใช้เสียงที่แข็งกระด้างที่สุดกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง "หน้าที่เหรอ?" คาร์ลอสหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่สั่นสะเทือนผ่านหน้าอกกระทบกับร่างของเธอโดยตรง เขายกมืออีกข้างขึ้นเชยคางมนให้เงยขึ้นสบตา บังคับให้เธอต้องรับรู้ถึงอำนาจมืดที่ครอบAครองทุกลมหายใจของเขา "หมออรินดา... คนอย่างคาร์ลอส วาเลนติโน่ ไม่เคยสนใจเรื่องหน้าที่หรือกฎเกณฑ์อะไรทั้งนั้น สิ่งเดียวที่ผมสนใจ... คือสิ่งที่ผมอยากได้ และตอนนี้..." ดวงตาสีเทาเข้มหรี่ลงอย่างอันตราย พร้อมกับสายตาที่มองตรงไปยังกระเป๋าเสื้อกราวของเธอ ซึ่งมีแฟลชไดร์ฟข้อมูลลับที่มาร์คัสส่งมาให้ ซ่อนอยู่ "คุณมีสิ่งที่ผมต้องการ... และผมก็มีสิ่งที่หมอต้องแลกเปลี่ยน" อรินดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อตระหนักได้ว่าสายตาคมกริบคู่นั้นไม่ได้มองแค่เรือนร่างของเธอ แต่มันทะลุปรุโปร่งไปถึงความลับที่เธอพยายามปกปิดไว้ "คุณหมายถึงอะไร... ฉันไม่รู้เรื่อง" "อย่าโง่เลยหมอ" คาร์ลอสกระซิบชิดริมฝีปากเธอ รสสัมผัสจากลมหายใจร้อนๆ เป่ารดกลีบปากอิ่มจนมันสั่นระริก "ข้อมูลลับที่มาร์คัสส่งให้คุณเมื่อคืน... แลกกับการรักษาชีวิตห่วยๆ ของผม มันอยู่ในกระเป๋าเสื้อนั่นไม่ใช่เหรอ?" ความตึงเครียดพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด อรินดารู้ทันทีว่าเธอกำลังเล่นอยู่กับไฟบรรลัยกัลป์ และไม่มีทางหนีพ้นจากกรงเล็บของราชสีห์ตัวนี้ได้เลย ร่างกายของเธอถูกตรึงไว้ด้วยอ้อมแขนแข็งแกร่ง ขณะที่ริมฝีปากของเขาเคลื่อนเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ในจังหวะที่หัวใจของเธอเต้นรัวระคนหวาดหวั่น และสติกำลังจะพังทลายลงภายใต้เสน่หาอันดิบเถื่อน ประตูห้องพักฟื้นวีไอพีก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับร่างสูงของบอดี้การ์ดคนสนิทที่พุ่งเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "นายครับ! ทางฝั่งมาร์คัสเคลื่อนไหวแล้ว มันส่งคนมาที่โรงพยาบาลนี้เพื่อ..." คาร์ลอสยังไม่ทันได้สบถคำสั่งใดๆ เสียงสัญญาณเตือนภัยมรณะจากระบบรักษาความปลอดภัยของโรงพยาบาลก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งตึก! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งไปในห้วงเสน่หาอันเร่าร้อนนี้นะคะ