เงาที่ตามติด

เสียงสัญญาณเตือนภัยมรณะกรีดร้องแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก แสงไฟสีแดงฉานกะพริบวับวาบสาดส่องไปทั่วทางเดินสีขาวสะอาดตาของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง บรรยากาศเงียบสงบในยามวิกาลถูกฉีกกระชากเป็นชิ้นๆ ด้วยความโกลาหลที่ถาโถมเข้ามาอย่างไร้สัญญาณเตือน อรินดายืนนิ่งอยู่กลางความอลหม่าน หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ร่างระหงภายใต้ชุดกราวน์สีขาวสะท้อนเงาไฟฉุกเฉินสีเลือด สติสัมปชัญญะของเธอกำลังถูกทดสอบอย่างหนักหน่วง เมื่อประตูลิฟต์ฉุกเฉินเบื้องหน้าเปิดผางออกพร้อมกับกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสนิทไม่ต่ำกว่าสิบคนก้าวพรวดพราดออกมาอย่างพร้อมเพรียง พวกเขามีรังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัวอย่างชัดเจน ดวงตาดุดันกวาดมองไปรอบบริเวณด้วยความระแวดระวัง และเป้าหมายเดียวของพวกเขาก็คือ... แพทย์หญิงมือหนึ่งอย่างเธอ "หมอรินดาครับ เชิญทางนี้" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของบอดี้การ์ดคนสนิทของคาร์ลอสที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ "พวกคุณเป็นใคร? เกิดอะไรขึ้นที่นี่?" อรินดาก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แววตาคู่สวยฉายแววหวาดระแวงระคนตื่นตระหนก แม้ภายนอกเธอจะพยายามรักษามาดความเยือกเย็นของศัลยแพทย์ผู้เชี่ยวชาญเอาไว้แค่ไหน แต่สถานการณ์ตรงหน้ามันเกินกว่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะรับมือไหว "นายท่านสั่งให้คุ้มครองคุณหมอครับ สถานการณ์ตอนนี้ไม่ปลอดภัย" บอดี้การ์ดร่างยักษ์ไม่พูดเปล่า เขาส่งสัญญาณมือให้เพื่อนร่วมงานอีกหลายคนเข้ามาล้อมกรอบเธอไว้ตรงกลาง ปิดตายทุกเส้นทางหนีราวกับเธอเป็นนักโทษอุกฉกรรจ์ที่ต้องระวังการหลบหนีขั้นสูงสุด อรินดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความโกรธระคนคับแค้นใจพวยพุ่งขึ้นมาในอก เธอไม่ใช่ตุ๊กตาไขลานที่ใครจะมาบงการหรือสั่งการตามอำเภอใจได้นะ! "ปล่อยฉันนะ! ฉันเป็นหมอ หน้าที่ของฉันคือการดูแลคนไข้ ไม่ใช่มาเดินตามเกมบ้าๆ ของมาเฟียอย่างพวกนาย!" เธอตวาดเสียงกร้าว พยายามสะบัดแขนจากการเกาะกุม แต่แรงมหาศาลของชายฉกรรจ์นั้นเปรียบเสมือนคีมเหล็กที่ไร้ซึ่งความปรานี "ขอโทษด้วยครับคุณหมอ แต่นายท่านย้ำนักย้ำหนาว่า ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต คุณหมอก็ต้องปลอดภัยออกจากที่นี่" สิ้นคำพูดนั้น ร่างของเธอก็ถูกประคอง (หรือจะเรียกว่าอุ้มกลายๆ) ให้เคลื่อนที่ไปตามทางเดินลับที่เชื่อมต่อไปยังลานจอดรถชั้นใต้ดินอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงฝีเท้าอลหม่านและเสียงประกาศเตือนภัยที่ยังคงดังระรัวไม่ขาดสาย ทว่า... ก่อนที่พวกเขาจะไปถึงทางออก ประตูทางเชื่อมฝั่งตรงข้ามก็ถูกพังกระเด็นด้วยแรงระเบิดขนาดย่อม! กลุ่มควันสีเทาลอยโขมงพร้อมกับเสียงปืนรัวสนั่นหวั่นไหว เศษปูนและกระจกแตกกระจายเกลื่อนพื้น บอดี้การ์ดของคาร์ลอสชักอาวุธปืนพกสั้นออกมายิงตอบโต้อย่างดุเดือดทันที เสียงปืนดังสนั่นจนอรินดาต้องยกมือขึ้นปิดหูและย่อตัวลงด้วยความตกใจกลัว สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องลั่น "หมอบลงครับคุณหมอ!" บอดี้การ์ดคนเดิมพุ่งเข้ามาใช้ร่างกายของตนเองบังกระสุนให้อย่างไม่กลัวตาย เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนเสื้อสูทสีดำและพื้นกระเบื้อง ศัตรู... มาร์คัสส่งคนตามมาเก็บกวาดถึงที่นี่จริงๆ! เป้าหมายของพวกมันไม่ใช่แค่การทำลายธุรกิจของคาร์ลอส แต่มันต้องการ "ตัดกำลังใจ" และ "ทำลายหัวใจ" ของเจ้าพ่อมาเฟียผู้ไร้พ่ายคนนั้นด้วยการเด็ดชีพผู้หญิงที่เขากำลังสนใจอย่างบ้าคลั่ง กระสุนนัดหนึ่งเฉียดผ่านหัวไหล่ของอรินดาไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร แรงลมจากการเคลื่อนที่ของมันทำเอาผิวเนื้อเธอแสบร้อนวาบ ความกลัวแล่นริ้วไปตามกระดูกสันหลังจนชาดิ่งไปทั้งร่าง ภาพตรงหน้าพร่าเลือนด้วยควันพิษและกลิ่นดินปืนที่คละคลุ้ง ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง ประตูรถยนต์กันกระสุนสีดำสนิทคันหรูที่จอดรออยู่ก็เปิดออก พร้อมกับมือหนาแข็งกระด้างราวกับคีมเหล็กที่เอื้อมออกมากระชากข้อแขนของเธออย่างแรง แรงดึงนั้นมหาศาลจนเธอลอยละลิ่วเข้าไปในตัวรถก่อนที่ประตูจะปิดกระแทกล็อกอย่างแน่นหนา แสงไฟสลัวภายในรถเผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนจากความโกรธกริ้ว ดวงตาสีเข้มคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองเธอด้วยประกายไฟแห่งความคลุ้มคลั่ง คาร์ลอส วาเลนติโน่ นั่งอยู่ตรงนั้น... ร่างกายของเขามีร่องรอยคราบเขม่าควันและรอยเปื้อนเลือดจางๆ แต่นั่นไม่ได้ลดทอนความน่าเกรงขามลงเลยแม้แต่น้อย "ซุ่มซ่ามจริงนะคุณหมอ..." เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความเคียดแค้นระคนโล่งอก ก่อนที่เขาจะกระชากร่างบางให้เข้ามาประชิดตัว บดเบียดแนบชิดจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวโครมครามของกันและกัน "ปล่อย... อื้อ!" คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวของเจ้าพ่อมาเฟียทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบทั้งดิบเถื่อน ดุดัน และเต็มไปด้วยอารมณ์ดิบที่อัดอั้นมาตลอดคืนถูกระบายลงบนเรียวปากของเธอ บดขยี้จนริมฝีปากนุ่มเจ็บแปลบ แต่ไม่มีช่องว่างให้เธอได้ประท้วงแม้แต่น้อย ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ ขณะที่มือหนาบีบเค้นเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่นราวกับจะหักให้คามือ อรินดาดิ้นรนทุบตีอกแกร่งด้วยความตื่นตระหนก แต่ยิ่งเธอขัดขืน อ้อมแขนที่โอบกอดเธอกลับยิ่งรัดแน่นราวกับงูยักษ์ที่กำลังรัดเหยื่อให้จมดิ่งสู่ความตายสีเทา รถยนต์หรูพุ่งทะยานออกจากโรงพยาบาลฝ่าดงกระสุนออกไปอย่างรวดเร็วดั่งพายุหมุน ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืนที่กำลังกลืนกินทุกสิ่ง และในวินาทีที่รถซิ่งทะยานพ้นเขตก่อวินาศกรรม คาร์ลอสก็ถอนริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอนอนหอบหายใจโยนตัวอยู่บนตักแกร่ง ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววตื่นตระหนก ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้ากระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่ทำเอาขนลุกชันไปทั้งร่าง "จำใส่สมองของคุณไว้ซะนะคนสวย... ต่อให้คุณหนีไปสุดขอบโลก หรือต่อให้ยมทูตมาพรากคุณไปจากอกผม... คุณก็ไม่มีวันได้เป็นของใครทั้งนั้น นอกจากผมคนเดียว!" จูบแรกยามสายัณห์