รอยจูบประทับตรา

แสงไฟนีออนสีส้มแดงจากป้ายโฆษณาขนาดยักษ์นอกหน้าต่างเพนต์เฮาส์หรูใจกลางมหานครสาดส่องเข้ามาตัดกับเงาร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มที่ยืนนิ่งค้างอยู่เบื้องหน้า ดร.อรินดา แทบหยุดหายใจ หัวใจดวงน้อยที่มักจะสงบนิ่งยามเผชิญหน้ากับความตายบนโต๊ะผ่าตัด กลับเต้นระรัวราวกับกลองเพลเมื่อดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีของคาร์ลอส วาเลนติโน่ เบนกลับมาจากการมองสมาร์ทโฟนบนโต๊ะทำงาน ชื่อ "มาร์คัส" บนหน้าจอยังคงสว่างวาบ... กลางดึกสงัดที่เต็มไปด้วยความลับและกลิ่นอายแห่งการหักหลัง "อ่านไม่ออกหรือไง... ว่าฉันเกลียดแมลงวันที่บินวนรอบตัวผู้หญิงของฉัน" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังลอดไรฟัน คาร์ลอสไม่ได้ตะคอก แต่น้ำเสียงนั้นกลับกดดันจนอากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นของแข็ง ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดอย่างรวดเรวชนิดที่อรินดาไม่ทันตั้งตัว สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องให้เธอก้าวถอยหลัง แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับกระจกใสบานยักษ์ที่สะท้อนภาพนครเบื้องล่าง—ที่ซึ่งไร้ซึ่งทางหนี "ฉันไม่ได้นัดเขา..." อรินดาเชิดหน้าขึ้น พยายามรักษาความเยือกเย็นและศักดิ์ศรีของศัลยแพทย์มือหนึ่งเอาไว้ แม้ปลายนิ้วมือจะเย็นเฉียบ "ปล่อยฉันนะ คาร์ลอส คุณไม่มีสิทธิ์มาควบคุมโทรศัพท์ส่วนตัวของฉัน" "สิทธิ์งั้นเหรอ?" คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันที่มุมปากทำให้ใบหน้าหล่อเหลาดิบเถื่อนนั้นดูอันตรายถึงขีดสุด มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นทาบกับกระจกใสเหนือหัวไหล่ของเธอ กักขังร่างบอบบางไว้ในอาณาเขตของเขา กลิ่นกายบุรุษผสมกับกลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงและน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์โชยเข้าปะทะนาสิก รุกรานพื้นที่ส่วนตัวจนเธอแทบสำลัก "จำไว้... อรินดา ทุกตารางนิ้วบนตัวเธอ ลมหายใจทุกลมหายใจ และแม้กระทั่งหัวใจที่เต้นอยู่ในอกนั่น... เป็นของวาเลนติโน่คนนี้คนเดียว มาร์คัสเป็นแค่เศษสวะที่กำลังขุดหลุมฝังศพให้ตัวเอง และถ้าฉันเห็นมันส่งข้อความหาเธออีกครั้งเดียว... ศพมันจะไปนอนอยู่ก้นแม่น้ำฮัดสันก่อนที่พระอาทิตย์จะขึ้นพรุ่งนี้แน่" ความดุดันและน้ำเสียงที่จริงจังจนน่ากลัวทำให้ขอบตาของแพทย์หญิงร้อนผ่าวด้วยความอัดอั้น เธอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ "คุณมันคนเผด็จการ... ป่าเถื่อน ไร้หัวใจ!" "ใช่... ฉันมันไร้หัวใจ" คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งเกือบชนกัน ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้มเนียน "แต่หัวใจไร้ค่าดวงนั้นของฉัน... มันกำลังคลั่งตายเพราะผู้หญิงอวดดีอย่างเธอ!" สิ้นคำประกาศิต ริมฝีปากหยักลึกก็ทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี การจูบครั้งนี้ไม่ใช่การเกี้ยวพาราสี แต่มันคือการ "ตีตราจอง" และการลงทัณฑ์อันเร่าร้อน คาร์ลอสบดขยี้กลีบปากนุ่มด้วยความกระหายที่ถูกกักเก็บมานาน มือหนาอีกข้างเลื่อนลงมาตะמתเอวคอดกิ่วแล้วกระชากเข้าหาตัวจนแนบชิด ไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน อรินดาพยายามเบือนหน้าหนีและทุบตีแผงอกกว้างด้วยแรงทั้งหมดที่มี แต่แรงแค่นั้นก็ไม่ต่างอะไรกับการสะกิดผิวของเสือร้าย เมื่อเห็นเธอดื้อดึง คาร์ลอสจึงเปลี่ยนกลยุทธ์ มือใหญ่เลื่อนขึ้นไปที่ท้ายทอย ล็อกเส้นผมสีดำสนิทไว้มั่นบังคับให้เธอเงยหน้ารับสัมผัสที่ลึกล้ำยิ่งขึ้น ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ากวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสชาติของความโกรธ ความหึงหวง และความต้องการที่ระอุอุ่นผสมปนเปกันจนน่าเวียนหัว สมองของอรินดาวูบดับ ความคิดต่อต้านทั้งหมดหลอมละลายกลายเป็นความว่างเปล่าใต้เงื้อมมือของอสูรราตรี เสียงครางประท้วงในลำคอของเธอกลายเป็นเสียงหวานที่หลุดรอดออกมายามที่เขาขบเม้มริมฝีปากล่างเบาๆ เป็นการลงโทษ ความวาบหวามสายหนึ่งพุ่งพล่านจากท้องน้อยแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย ร่างกายที่เคยแข็งขืนเริ่มอ่อนยวบยาบ อรินดายกมือขึ้นเกาะไหล่กว้างของเขาไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยวโดยไม่รู้ตัว นิ้วมือจิกทึ้งเนื้อผ้าสูทราคาแพงเพื่อระบายความเสียวซ่านที่กัดกินหัวใจ คาร์ลอสผริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอได้หอบหายใจโกยกอบโกยอากาศเข้าปอด ดวงตาคมกริบฉายแววพึงพอใจอย่างยิ่งเมื่อเห็นใบหน้าหวานแดงก่ำ ริมฝีปากบวมเจ่อ และดวงตาที่ฉ่ำน้ำด้วยพิษสวาท "เก่งให้ตลอดรอดฝั่งนะ... คุณหมอ" เขาซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มผิวเนื้อเนียนนุ่มจนเกิดรอยกุหลาบสีแดงเข้มเพื่อประกาศความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน อรินดาสั่นสะท้านไปทั้งตัว ความเจ็บแปลบปะปนกับความกระสันซ่านทำให้เธอต้องแอ่นอกรับสัมผัสโดยสัญชาตญาณ "ถ้ารู้สึกตัวตื่นมาแล้วยังคิดถึงมัน... ฉันจะทำให้เธอเดินออกไปทำงานไม่ได้ไปอีกสามวันเต็มๆ" ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังระอุถึงขีดสุด เสียงกริ่งฉุกเฉินและเสียงเคาะประตูรัวเร็วดังขึ้นจากหน้าเพนต์เฮาส์ ตามด้วยเสียงร้อนรนของบอดี้การ์ดคนสนิทที่ตะโกนแทรกเข้ามา "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! โกดังสินค้าโซน A ที่ท่าเรือโดนลอบวางเพลิง... และหลักฐานทั้งหมดชี้ว่าฝีมือของคนของมาร์คัส!" คาร์ลอสดึงใบหน้าขึ้นจากซอกคอของเธอช้าๆ แววตาดิบเถื่อนแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและอำมหิตในเสี้ยววินาที รังสีฆ่าฟันแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงจนน่ากลัว เขากวาดสายตามองหน้าอรินดาสั้นๆ ก่อนจะกระซิบเสียงพร่าข้างใบหูที่ยังคงแดงก่ำ "เกมระหว่างฉันกับมัน... ถึงเวลาปิดฉากเสียที" พูดจบ เขาก็ผละตัวออกไปคว้าโค้ทตัวยาวมาสวมอย่างรวดเร็ว โดยทิ้งให้เธอยืนเคว้งคว้างอยู่กลางห้องท่ามกลางความเงียบงันและรอยจูบอันร้อนแรงที่ยังคงประทับอยู่บนผิวเนื้อ ทว่า... ในวินาทีที่คาร์ลอสกำลังจะก้าวขาพ้นประตูห้องนอน เสียงแจ้งเตือนข้อความบนสมาร์ทโฟนของอรินดาก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับภาพถ่ายที่ถูกส่งตรงมาจากเบอร์แปลก—ภาพถ่ายหน้าห้องผ่าตัดที่โรงพยาบาลของเธอ พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ *"ถ้าไม่อยากให้คนที่คุณรักที่สุดในโรงพยาบาลต้องกลายเป็นศพ... ออกมาหาผมที่ดาดฟ้าตึกร้างตีสอง"* อรินดาเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก หัวใจกระตุกวูบลงไปถึงตาตุ่ม นี่ไม่ใช่แค่เกมธุรกิจ... แต่มันคือกับดักที่ออกแบบมาเพื่อทำลายทั้งเธอและคาร์ลอสในเวลาเดียวกัน! โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางในเกมรักอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ - จูบแรกยามสายัณห์)