กลิ่นอายของเลือดจางๆ และคราบเขม่าดินปืนยังคงอบอวลอยู่ในห้องนิรภัยส่วนตัวชั้นใต้ดินของคฤหาสน์วาเลนติโน่ ทว่าสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่ากลิ่นคาวเหล่านั้น กลับเป็นความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก ดร.อรินดา ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าบุรุษผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในมุมไบ หัวใจดวงน้อยที่ปกติเต้นด้วยจังหวะมั่นคงของศัลยแพทย์หัวใจมือหนึ่ง บัดนี้กลับเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก สายตาคมกริบของคาร์ลอส วาเลนติโน่ ที่มักจะเปี่ยมด้วยอำนาจและความดิบเถื่อน บัดนี้กลับไหววับด้วยร่องรอยของความเปราะบางที่เขาพยายามซ่อนเร้นมาตลอดชีวิต
"คุณอยากรู้ใช่ไหม... ว่าทำไมฉันถึงเกลียดรอยแผลเป็นพวกนี้ยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด" น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าของคาร์ลอสเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เขากระชากเสื้อเชิ้ตสีเข้มออกด้วยมือข้างเดียว เผยให้เห็นแผ่นอกกว้างและรอยแผลเป็นนูนหนาที่น่ากลัว ลากยาวตั้งแต่หัวไหล่ขวาพาดผ่านแผ่นอกแกร่งลงไปจนถึงซี่โครงด้านซ้าย ร่องรอยของคมมีดและกระสุนปืนที่ฝังรากลึกในอดีตอันดำมืด แผลเป็นที่บ่งบอกว่าผู้ชายคนนี้เคยเดินผ่านประตูนรกมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน
อรินดาชะงักงัน ลมหายใจของเธอสะดุดกึก นิ้วเรียวยาวที่คุ้นเคยกับการถือมีดผ่าตัดอันแม่นยำ กลับสั่นเทาขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อสัญชาตญาณความเป็นแพทย์พุ่งพล่าน ภาพรอยแผลเหล่านั้นไม่ได้ดูน่าเกลียดในสายตาของเธออีกต่อไป แต่มันกลับบอกเล่าเรื่องราวความเจ็บปวด ความแค้น และการเอาชีวิตรอดที่โหดร้ายเกินกว่ามนุษย์คนหนึ่งจะจินตนาการได้
"คาร์ลอส..." อรินดากล่าวเสียงแผ่วเบา ความแข็งกระด้างที่เธอพยายามสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองพังทลายลงในเสี้ยววินาที
มือหนาราวกับคีมเหล็กของมาเฟียหนุ่มคว้าข้อมือเรียวของเธออย่างรวดเร็ว ดึงร่างบางเข้าไปกระแทกเข้ากับแผ่นอกเปลือยเปล่าของเขาอย่างไร้ความปรานี ความร้อนจากผิวหนังของเขาแผดเผาร่างเธอจนแทบหลอมละลาย อรินดาผวาเฮือกเมื่อฝ่ามือใหญ่นั้นบังคับพาปลายนิ้วเรียวของเธอไปทาบทับลงบนรอยแผลเป็นนูนหนานั้นโดยตรง ผิวสัมผัสที่ขรุขระและเย็นเยียบของรอยแผลปะทะเข้ากับความนุ่มนวลของปลายนิ้วเธอ เกิดเป็นกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่างจนเธอต้องสูดปากครางเบาๆ ด้วยความตกใจ
"สัมผัืสสิ... หมอคนเก่ง" คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงมา กระซิบชิดริมใบหูของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกซู่ "รอยแผลที่พวกมันฝากไว้บนตัวฉัน... มันไม่มีวันจางหาย เช่นเดียวกับความแค้นที่ฉันจะไม่มีวันปล่อยวาง มาร์คัสคิดว่ามันจบลงแล้วเมื่อสิบปีก่อน แต่เขาคิดผิด..."
แววตาดิบเถื่อนของคาร์ลอสในยามนี้เต็มไปด้วยแรงขับเคลื่อนอันเร่าร้อนที่ผสมผสานระหว่างความเจ็บปวดในอดีตและเสน่หาอันดิบเถื่อนที่เขามีต่อเธอ ร่างกายของเขากำยำและเต็มไปด้วยมัดกล้ามที่เกร็งเครียด อรินดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอดื้อรั้นแต่กลับสะท้อนความหวั่นไหวอย่างปิดไม่มิด ความใกล้ชิดที่แนบแน่นจนแทบไม่มีช่องว่างทำให้อากาศรอบตัวร้อนระอุขึ้นอย่างรวดเร็ว
"คุณกำลังใช้ฉันเป็นเครื่องมือในการแก้แค้น... หรือเพราะต้องการฉันกันแน่ คาร์ลอส" อรินดาเค้นเสียงถาม แม้เสียงของเธอจะสั่นพร่าด้วยแรงปรารถนาที่เขาจงใจปลุกปั่น
มุมปากหยักลึกยกยิ้มร้ายกาจ คาร์ลอสหัวเราะในลำคออย่างพึงพอใจ ก่อนจะรวบเอวคอดกิ่วของเธอเข้ามาแนบชิดยิ่งขึ้น จนแผ่นอกนุ่มหยุ่นเบียดเข้ากับแผงอกแกร่งของเขาอย่างจัง "ทั้งสองอย่าง... และเธอก็หนีมันไม่พ้นหรอกอรินดา"
รสจูบอันดุดันและเอาแต่ใจถูกทาบทับลงมาทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัวริมฝีปากหนาบดขยี้เรียวปากนุ่มของเธออย่างเร่าร้อนและเรียกร้อง ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ อรินดาครางประท้วงในลำคอ มือเล็กพยายามทุบตีแผงอกแกร่งเพื่อขัดขืน แต่ทว่ายิ่งเธอขัดขืน แรงสัมผัสจากมือใหญ่ที่ลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าของแผ่นหลังและสะโพกกลมกลึงก็ยิ่งรุนแรงและลึกซึ้งขึ้น บดขยี้ศักดิ์ศรีอันแข็งกร้าวของเธอให้พังทลายลงใต้เงื้อมมือของมาเฟียผู้ไร้หัวใจ
ความหอมหวานและรสชาติอันตรายหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดจนแทบจะเป็นเนื้อเดียวกัน สัมผัสที่ลูบไล้ผ่านผิวเนื้อเนียนนุ่มเรียกเสียงครางหวานหูจากลำคอระหง คาร์ลอสผริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้หอบหายใจรดกันและกัน แววตาของเขาลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนาที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า
ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังถึงจุดสูงสุดแห่งแรงเสน่หา เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงปืนที่ดังสนั่นขึ้นจากชั้นบนของคฤหาสน์ก็ทำลายความเงียบงันทั้งหมดลงอย่างสิ้นเชิง!
คาร์ลอสดึงสติกลับมาในเสี้ยววินาที แววตาคมกริบทอประกายอำมหิตขึ้นมาทันที เขาดันร่างของอรินดาไปหลบไว้ด้านหลังอย่างปกป้อง พร้อมกับชักอาวุธปืนพกสีดำสนิทออกมาจากเอวสอบอย่างคล่องแคล่ว ประตูห้องนิรภัยถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของลูกน้องคนสนิทที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาตะโกนรายงานด้วยน้ำเสียงหอบเหนียว
"นายครับ! แย่แล้วครับ! พวกมันบุกเข้ามาทางด้านหลัง... และคนที่นำทีมมาคือ มาร์คัส!"
ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและอินไปกับเรื่องราวความรักอันดาร์กและเร่าร้อนนี้นะคะ
ทัณฑ์ศรัทธาของมาเฟียไร้หัวใจ•ตอนที่ 20
การเปิดเผยของบาดแผล
ผลงานโดย จูบแรกยามสายัณห์
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (จูบแรกยามสายัณห์)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง ทัณฑ์ศรัทธาของมาเฟียไร้หัวใจ นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!