ค่ำคืนที่ไม่จบสิ้น

เสียงคำรามกึกก้องของสายฟ้าฟาดผ่าลงมากลางดึก ราวกับฟ้าดินกำลังพิพากษาความลับอันดำมืดที่ถูกซุกซ่อนไว้ภายใต้คฤหาสน์หรูหลังใหญ่ริมหน้าผา สายฝนกระหน่ำซัดสาดเข้าใส่บานกระจกใสหนาเตอะจนเกิดเสียงดังระรัวราวกับเสียงกลองศึกที่เร่งเร้าจังหวะหัวใจให้เต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ภายในห้องนอนกว้างขวางที่ถูกปกคลุมด้วยความมืดสลัว มีเพียงแสงเรืองรองจากเปลวไฟในเตาผิงที่สาดส่องกระทบเข้ากับร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จ คาร์ลอส วาเลนติโน่ ยืนประจันหน้าอยู่กับ ดร.อรินดา ศัลยแพทย์สาวมือหนึ่งผู้มีแววตาดื้อรั้นและเต็มไปด้วยศักดิ์ศรีที่กำลังสั่นคลอน "คุณยังดื้อด้านไม่เลิกสินะ อรินดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทว่าแฝงไปด้วยความกهایแฝงและแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่พยายามอดกลั้นไว้ ร่างหนาก้าวเข้าไปประชิดตัวหญิงสาวทีละก้าวอย่างคุกคาม ราวกับเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม อรินดาถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังบอบบางแนบสนิทติดกับผนังห้องเย็นเฉียบ ไร้ทางหนี "ปล่อยฉันนะ คาร์ลอส! คุณไม่มีสิทธิ์มาขังฉันไว้ที่นี่ เรื่องระหว่างเรามันควรจะจบลงตั้งแต่ที่คุณจัดการกับมาร์คัสแล้ว" ศัลยแพทย์สาวเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้หัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ยามเมื่อกลิ่นอายบุรุษเพศอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาลอยวนอยู่รอบกาย "จบงั้นเหรอ?" คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองสำรวจเรือนร่างอรชรที่สั่นเทิ้มด้วยความโกรธและ... ความหวาดหวั่น "สำหรับผม เกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นต่างหาก คุณคิดว่าเข้ามาพัวพันกับโลกมืดของผมแล้ว จะสะบัดก้นเดินหนีไปง่ายๆ อย่างนั้นหรือ คุณหมอคนเก่ง" มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นตรึงข้อมือเรียวเล็กไว้เหนือศีรษะด้วยแรงมหาศาล ขณะที่อีกข้างสอดเข้าไปโอบกระหวัดรอบเอวคอดกิ่ว รั้งร่างบางเข้าหาแนบชิดอย่างไร้ช่องว่าง อรินดาสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่เมื่อความร้อนผ่าวจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าเข้ามาสัมผัสผิว "คนเผด็จการ... อื้อ!" คำพูดต่อว่าถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อริมฝีปากหนาร้อนระอุบด ริมฝีปากลงมาทาบทับอย่างไร้ความปรานี จูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันและลงทัณฑ์ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงรสสัมผัสเป็นความเร่าร้อนลึกล้ำที่แผดเผาสติสัมปชัญญะของอรินดาให้มลายหายไป อรินดาพยายามเบือนหน้าหนีและขัดขืนด้วยเรี่ยวแรงที่มีทั้งหมด แต่ทว่าเรียวปากของเขาช่างเย้ายวนและทรงพลัง ราวกับสูบเอาวิญญาณและความตั้งใจมั่นทั้งหมดของเธอไปจนหมดสิ้น รสจูบที่ทั้งหวานล้ำและดุดันเคล้าคลอไปด้วยเสียงฟ้าร้องคำรามด้านนอก ยิ่งขับเน้นบรรยากาศให้ค่ำคืนนี้ยาวนานและอันตรายยิ่งขึ้น มือเรียวที่เคยพยายามผลักไสแผ่นอกกว้าง ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตเนื้อดีของเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว เมื่อปลายนิ้วแข็งแกร่งของคาร์ลอสเริ่มลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าของสรีระอย่างอารมณ์ร้าย "หวาน... คุณหวานเหลือเกิน อรินดา" เขาผละริมฝีปากออกเพียงเล็กน้อยเพื่อให้เธอได้ตักตวงอากาศ ทว่าสายตากลับจ้องมองริมฝีปากที่บวมเจ่อและแดงก่ำด้วยความกระหาย "ร่างกายของคุณกำลังโกหกปากดื้อๆ ของคุณนะ... ดูสิว่ามันสั่นเทาแค่ไหนเวลาที่ผมสัมผัส" "อย่านะ... คาร์ลอส..." เสียงหวานครางประท้วงแผ่วเบา เมื่อฝ่ามืออุ่นจัดของชายหนุ่มลูบไล้ขึ้นมาสัมผัสเนินอกผ่านเนื้อผ้าซาตินบางเบา ความรู้สึกวาบหวามสายหนึ่งแล่นพล่านไปทั่วสันหลังจนเธอต้องหลับตาลงด้วยความสะท้าน คาร์ลอสไม่ปล่อยให้เธอได้มีโอกาสปฏิเสธ เขาอุ้มรวบร่างบางขึ้นแนบอก พาเดินตรงไปยังเตียงนอนขนาดคิงไซส์กลางห้องอย่างไม่รีบร้อน แรงโน้มถ่วงที่พลิกตัวเธอลงนอนราบไปกับฟูกนุ่มหนา ตามด้วยร่างหนาที่ทาบทับลงมาประดุจกรงขังอันทรงพลัง แววตาของเขาในยามนี้เต็มไปด้วยเปลวไฟแห่งเสน่หาที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่ง เสียงฝนที่โหมกระหน่ำด้านนอกราวกับเป็นบทเพลงบรรเลงประกอบฉากอันเร่าร้อน ภายในห้องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความเสน่หาและอำนาจ คาร์ลอสค่อยๆ ใช้ริมฝีปากพรหมจูบไล้จากซอกคอระหงลงมาถึงไหปลาร้าอย่างช้าๆ จงใจสร้างรอยสัมผัสอุ่นร้อนเพื่อประกาศความเป็นเจ้า อรินดากลั้นหายใจยามเมื่อเรียวลิ้นร้อนชื้นแตะแต้มผ่านผิวเนื้ออ่อนนุ่ม ความรู้สึกต่อต้านที่มีค่อยๆ ถูกละลายหายไปทีละน้อยภายใต้สัมผัสที่เชี่ยวชาญและเปี่ยมด้วยเสน่ห์อันตรายของมาเฟียหนุ่ม ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันอย่างไร้รอยต่อ ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดกันและกันสร้างแรงขับทางเพศที่ระอุอุ่นจนแทบหลอมละลาย ในห้วงเวลาที่สติสัมปชัญญะล่องลอยไปกับคลื่นอารมณ์อันบ้าคลั่ง ทั้งความโกรธ ความหวาดกลัว และความหลงใหลถูกหลอมรวมเข้าด้วยกันจนแยกไม่อצי คาร์ลอสและอรินดาต่างด่ำดิ่งลงสู่ห้วงมิติแห่งความสุขสมที่ไร้ซึ่งขอบเขต เสียงครางหวานหูผสานกับเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังสะท้อนก้องท่ามกลางความมืดของค่ำคืนที่ฝนตกหนัก ร่างกายที่สอดประสานกันอย่างแนบแน่นพาให้ทั้งสองก้าวข้ามผ่านขีดจำกัดของความรู้สึก ทิ้งไว้เพียงความเร่าร้อนที่แผดเผาจนหยดสุดท้ายของค่ำคืนอันยาวนาน เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครล่วงรู้... ภายในห้องนอนที่เหลือเพียงแสงสว่างรำไรจากเตาผิง อรินดานอนหอบหายใจสะท้านอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ร่างกายระביยระยับไปด้วยเหงื่อบางเบาจากบทรักอันดุเดือดเมื่อครู่ ดวงตากลมโตเหม่อมองเพดานด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งสับสน โหยหา และหวาดกลัวต่ออิทธิพลที่เขามีเหนือจิตใจ คาร์ลอสโน้มตัวลงมาใช้ปลายนิ้วเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากใบหน้าเนียนนุ่มของเธอ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างผู้ชนะ "คุณเป็นของผมโดยสมบูรณ์แล้ว อรินดา... ไม่มีวันหนีพ้น" เขาโน้มใบหน้าลงกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาหัวใจคนฟังกระตุกวูบ "แต่ดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญของเรา จะมาเร็วกว่าที่คิดนะ" คำพูดนั้นทำให้อรินดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องนอน พร้อมกับเสียงปืนที่ดังสนั่นฝ่าสายฝนเข้ามาในคฤหาสน์! *** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางฝ่าพายุอารมณ์มาด้วยกันนะคะ หวังว่าจะประทับใจในบทนี้ค่ะ