รอยเท้าของศัตรู

เสียงคำรามของเครื่องยนต์ร้อยแรงม้าที่แผดเผาความเงียบสงัดยามวิกาล ยังคงก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของ ดร.อรินดา ราวกับเสียงคำรามของมัจจุราชที่เพิ่งลอยผ่านไป คราบเขม่าควันสีดำและกลิ่นดินปืนที่เจือจางในอากาศระเบิดความตึงเครียดให้พุ่งทะยานจนแทบหายใจไม่ออก ห้องทำงานส่วนตัวภายในคฤหาสน์วาเลนติโน่บัดนี้ไม่ได้เป็นพื้นที่ปลอดภัยอีกต่อไป เมื่อกระจกใสบานใหญ่ด้านหลังโต๊ะทำงานถูกเจาะเป็นรูกลมกลวงจากกระสุนปืนไรเฟิลซุ่มยิง พร้อมกับข้อความเลือดที่สลักไว้บนแผ่นหนังสีดำสนิท—ของขวัญต้อนรับจากมาร์คัส ศัตรูตัวฉกาจที่ประกาศกร้าวว่าไม่มีที่ใดในโลกที่คาร์ลอสจะซ่อนเธอไว้ได้ "ถอยไป!" อรินดากล่าวเสียงกร้าว มือเรียวบางพยายามสะบัดข้อมือออกจากการกุมมืออันทรงพลังของมาเฟียหนุ่มที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอตั้งแต่เสียงปืนนัดแรกสงบลง คาร์ลอส วาเลนติโน่ ไม่ได้สนใจแรงขัดขืนนั้นเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬคู่นั้นกวาดมองแผ่นหนังสีดำที่ปักด้วยมีดสั้นสลักตราสัญลักษณ์ของมาร์คัส ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษระอุไปด้วยไอสังหารที่น่ากลัว รัศมีคุกคามรอบตัวเขาแผ่ขยายจนบรรยากาศในห้องลดอุณหภูมิลดลงฮวบฮาบ กรามหนาขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือความนิ่งงันที่ซ่อนพายุคลั่งไว้ภายใน "มันกล้าดียังไง..." น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึก คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคออย่างเยียบเย็น ก่อนจะหันกลับมามองศัลยแพทย์สาวที่ยืนตัวสั่นระริกอยู่เบื้องหลังโต๊ะทำงาน สายตาของเขาเปลี่ยนเป้าหมายจากศัตรูภายนอกมาเป็นเหยื่อสาวผู้ดื้อรั้นที่กลายเป็นชนวนเหตุของสงครามครั้งนี้ทันที "ฉันบอกให้ปล่อยไง! คาร์ลอส!" อรินดาตวาดลั่น พยายามรักษาศักดิ์ศรีและความเยือกเย็นของแพทย์ผ่าตัดหัวใจเอาไว้ แม้ว่าหัวใจดวงน้อยในอกจะเต้นรัวระคนหวาดกลัวต่อแววตาดิบเถื่อนที่กำลังจ้องมองเธอราวกับจะกลืนกินทั้งตัว แต่คาร์ลอสไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ถอยหนี ก้าวเท้ายาวๆ เพียงสองก้าวเขาก็กักตัวเธอไว้ระหว่างพนักเก้าอี้หนังกับแผงอกกำยำ มือใหญ่ข้างหนึ่งคว้าเอวบางเข้าหาตัวอย่างแรงจนร่างนุ่มแทบแนบชิดติดกับกายหนาที่ร้อนระอุราวกับเตาไฟ แรงปะทะทำให้ลมหายใจของเธอติดขัด กลิ่นกายบุรุษผสมกับกลิ่นบุหรี่ราคาแพงและกลิ่นอายอันตรายโชยเข้าปะทะจมูกจนเธอวิงเวียน "เธอคิดว่าตัวเองเป็นแค่ผู้ชมในเกมนี้งั้นเหรอ, อรินดา?" คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงมา กระซิบชิดริมหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่สั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ ลลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดต้นคอขาวผ่องทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "มันล้ำเส้นเข้ามาในอาณาเขตของฉัน... และมันเลือกที่จะส่งของขวัญมาหา 'ผู้หญิงของฉัน'" "ฉันไม่ใช่..." "เงียบ!" คำสั่งเด็ดขาดพร้อมกับแรงบีบที่เอวคอดทำให้คำปฏิเสธถูกกลืนหายไปในลำคอ คาร์ลอสไม่อดทนรอให้เธอเถียงต่อ ริมฝีปากหนาพุ่งเข้าบด ขยี้เรียวปากอิ่มของเธออย่างไร้ความปรานี รสจูบในครานี้ไม่ได้นุ่มนวลหรือมีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลย มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของ คือความหึงหวง ดิบเถื่อน และเร่าร้อนจนแทบแผดเผา ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มืออีกข้างเลื่อนขึ้นไปตรท้ายทอยบังคับให้อรินดาต้องแหงนเงยรับสัมผัสอันป่าเถื่อนที่เขาหยิบยื่นให้ อรินดากลั้นหายใจ สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ แรงต่อ ้านที่เคยมีละลายหายไปกับรสจูบที่ทั้งดุดันและวาบหวามจนน่ากลัว สัมผัสจากมือที่ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังผ่านเนื้อผ้า สร้างกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ร่างกายของเธอกบฏต่อจิตสำนึก ความอบอุ่นจากร่างกายของมาเฟียหนุ่มซึมซับเข้ามาจนเธอเผลอจิกมือลงบนลาดไหล่กว้างของเขาโดยไม่รู้ตัว เสียงครางประท้วงในลำคอถูกกลืนกินลงไปหมดสิ้นเมื่อเขายิ่งเพิ่มน้ำหนักและความเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีความปรานี มีเพียงแรงขับทางเพศและอารมณ์ดิบเถื่อนที่ปะทุขึ้นจากความตึงเครียดของสถานการณ์ คาร์ลอสยกตัวเธอขึ้นนั่งบนขอบโต๊ะทำงานอย่างไร้ความเกรงใจ กระโปรงทรงสอบถูกร่นขึ้นสูงเผยให้เห็นเรียวขาเนียนที่สั่นระริก เขาแทรกกายเข้ามาตรงกลางระหว่างขาของเธอ ใช้ความใหญ่โตและกำยำกดทับแนบชิดจนรับรู้ถึงความต้องการอันร้อนรุ่มที่ตื่นตัวขึ้นภายใต้กางเกงเนื้อดี "มองหน้าฉัน... อรินดา" คาร์ลอสผละริมฝีปากออกเล็กน้อย หน้าผากของเขากดชิดกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจหอบกระชั้นเป่ารดกันและกัน ดวงตาสีนิลกาฬลุกโชนด้วยไฟปรารถนาและโทสะ "จำไว้ว่าเธอกลายเป็นของฉันโดยสมบูรณ์แล้ว มาร์คัสไม่มีวันได้แตะต้องเธอ... ไม่มีวัน!" มือใหญ่เลื่อนต่ำลงสัมผัสกับเรียวขาอ่อน สัมผัสหยาบโลนแต่เปี่ยมด้วยเสน่หาที่ทำให้ร่างกายของเธอบิดเร้าด้วยความวาบหวาม อรินดาหอบหายใจหนักหน่วง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอายและอารมณ์ที่ถูกปลุกเร้าจนควบคุมไม่ได้ เธอกัดริมฝีปากตัวเองแน่นพยายามดึงสติที่หลุดลอยกลับมา "คุณ... คุณมันบ้า..." "ใช่... ฉันมันบ้า และเธอก็ทำให้ฉันคลั่งยิ่งกว่าเดิม" คาร์ลอสคำรามต่ำในลำคอ ก่อนจะประกบจูบลงมาที่ซอกคอขาวเนียน ขบเม้มสร้างรอยรักสีแดงช้ำอย่างรุนแรงเพื่อประทับตราจอง ท่ามกลางเสียงกระสุนปืนนัดสุดท้ายที่ยังคงก้องกังวานในความทรงจำ แต่ทว่า ในวินาทีที่ความเร่าร้อนกำลังพุ่งถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงบนโต๊ะทำงานของคาร์ลอสก็แผดเสียงกรีดร้องทำลายบรรยากาศอันเร่าร้อนลงอย่างไร้ความปรานี คาร์ลอสชะงักเล็กน้อย ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด เขายอมผละใบหน้าออกจากซอกคอหอมกรุ่นอย่างไม่เต็มใจนัก ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับด้วยมือเดียวโดยที่อีกข้างยังคงโอบกอดเอวบางของอรินดาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย "ว่าไง..." น้ำเสียงห้วนจัดเอ่ยกรอกลงไป เสียงปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะดังขึ้นด้วยน้ำเสียงร้อนรนและหวาดกลัวของลูกน้องคนสนิทที่ประจำการอยู่หน้าคฤหาสน์ "นายครับ! แย่แล้วครับ! กล้องวงจรปิดรอบคฤหาสน์จับภาพได้... คนของมาร์คัสไม่ได้แค่บุกมาวางข้อความขู่..." ลูกน้องคนนั้นกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "แต่พวกมัน... ส่งคนแทรกซึมเข้ามาในห้องใต้ดิน... และตอนนี้... ตู้เซฟนิรภัยชั้นใต้ดินถูกเปิดออกแล้วครับนาย!" คาร์ลอสชะงักกึก ร่างกายที่เคยระอุด้วยไฟปรารถนากลับเย็นเยียบลงในพริบตา ดวงตาสีนิลกาฬหรี่แคบลงจนเหลือเพียงนิดเดียว รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขารุนแรงยิ่งกว่าเดิม ตู้เซฟนิรภัยชั้นใต้ดิน... ที่เก็บ "หลักฐานชิ้นสำคัญ" ที่จะลากคอมาร์คัสเข้าสู่เครื่องประหารชีวิต และตอนนี้... มันถูกเปิดออกแล้ว! อรินดาที่ได้ยินประโยคสนทนาผ่านลำโพงโทรศัพท์ถึงกับหน้าถอดสี หัวใจกระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อเธอมองเห็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่ค่อยๆ ผุดขึ้นบนมุมปากของคาร์ลอส วาเลนติโน่—รอยยิ้มของนักล่าที่กำลังตระหนักว่า... พวกเขาติดกับดักของศัตรูเข้าให้อย่างจังแล้ว ขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ บทต่อไปสงครามล้างบางกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริงค่ะ!