ระยะห่างที่เพิ่มขึ้น

"คุณยอมรับมาเถอะค่ะธาวิน... ว่าที่มาทำดีกับรินทั้งหมดนี้ มันเป็นเพียงส่วนหนึ่งของสัญญาซื้อขายที่ดินที่คุณทำกับคุณกวินทร์ ใช่ไหมคะ?" น้ำเสียงของรินรดาเรียบนิ่ง ทว่าแฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือนที่พยายามกักเก็บไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็น เธอวางแก้วกาแฟลาเต้อาร์ตลายหงส์ที่เพิ่งบรรจงทำลงบนโต๊ะไม้โอ๊ก แรงกระแทกของถ้วยเซรามิกกับจานรองทำให้เกิดเสียง 'กริ๊ก' ที่ดังชัดเจนในความเงียบงันของร้านยามบ่าย ธาวินชะงักมือที่กำลังแตะหน้าเตาอบ สายตาที่เคยอบอุ่นดุจแสงอาทิตย์ยามเย็นบัดนี้วูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัด เขาค่อยๆ หันกลับมามองใบหน้าของหญิงสาวที่เขารู้สึกว่า 'ระยะห่าง' ระหว่างเธอกับเขากำลังถูกขยายออกไปจนกว้างไกลราวกับฟากฟ้า "ริน... ใครเป็นคนบอกคุณเรื่องนี้" ธาวินถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เขาไม่ปฏิเสธ แต่นั่นกลับกลายเป็นการทำร้ายหัวใจของรินรดาได้ลึกซึ้งยิ่งกว่าคำโกหก รินรดาแค่นยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มที่ปราศจากความสุข ความเจ็บปวดจากอดีตที่เคยถูกหักหลังพุ่งย้อนกลับมาเหมือนคมมีดที่กรีดซ้ำแผลเดิม "ใครจะบอกไม่สำคัญหรอกค่ะ สำคัญที่ว่า... ตลอดเวลาที่ผ่านมา ความรู้สึกดีๆ ที่คุณแสดงออกมา มันมีค่าเท่ากับกี่ตารางวาในโฉนดใบนั้นกันแน่คะ?" ชายหนุ่มสาวเท้าเข้ามาใกล้ หวังจะเอื้อมมือไปกุมมือบางที่สั่นเทาของเธอไว้ แต่รินรดาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ระยะห่างนั้นเป็นเส้นขีดคั่นที่ชัดเจนที่สุดเท่าที่เคยมีมา "ริน ฟังผมก่อน ทุกอย่างมันมีเหตุผล..." "เหตุผลของนักธุรกิจ หรือเหตุผลของคนเห็นแก่ตัวกันคะ?" เธอสวนกลับ ดวงตาคู่สวยสั่นระริกด้วยหยาดน้ำตาที่เริ่มคลอหน่วย "รินเชื่อใจคุณ รินเปิดใจให้คุณเข้ามาในชีวิตที่เคยพังพินาศของริน... แต่กลายเป็นว่ารินกำลังมอบกุญแจให้คนที่ต้องการทำลายบ้านของรินจริงๆ" กลิ่นหอมกรุ่นของขนมอบที่อบอวลอยู่ในร้าน ซึ่งเคยเป็นดั่งมนตร์เสน่ห์ที่ทำให้หัวใจของทั้งสองเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน บัดนี้กลับกลายเป็นกลิ่นที่น่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก รินรดาหันหลังให้เขา เธอหยิบผ้ากันเปื้อนถอดออกแล้ววางลงบนเคาน์เตอร์บาร์ด้วยอาการมือสั่น "ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ไป เราคงต้องทำงานแบบมืออาชีพนะคะธาวิน... เฉพาะเรื่องงานเท่านั้น เรื่องอื่น ไม่ต้องมีอีกแล้วค่ะ" รินรดาเดินเลี่ยงไปที่ห้องเก็บของ ทิ้งให้ธาวินยืนนิ่งค้างอยู่กลางร้าน เขาได้แต่จ้องมองแผ่นหลังของเธอที่ห่างไกลออกไปทุกขณะ ความเจ็บปวดในอดีตที่เขาพยายามลบเลือนด้วยความรักที่มอบให้เธอ กลับกลายเป็นบ่วงรัดคอตัวเองเสียแล้ว ค่ำคืนนั้น รินรดานั่งกอดเข่าอยู่หลังร้าน ความเงียบเชียบของย่านการค้าในยามดึกไม่ได้ทำให้เธอนิ่งสงบลงเลย เธอมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นเงาของใครบางคนเดินวนเวียนอยู่ใกล้กับรั้วร้าน เธอคิดว่าเป็นธาวินที่พยายามมาง้อ แต่เมื่อร่างนั้นขยับเข้ามาใกล้แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างทาง หัวใจเธอก็แทบหยุดเต้น ไม่ใช่ธาวิน... แต่เป็นกวินทร์ ที่ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลหนาปึก เดินตรงมาที่ประตูร้านพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเยือกเย็นและคาดเดาไม่ได้ กวินทร์เคาะกระจกเบาๆ สามครั้ง ก่อนจะขยับริมฝีปากพูดโดยไม่มีเสียง แต่รินรดาอ่านปากของเขาได้ชัดเจนว่า 'ถึงเวลาต้องเลือกแล้วนะ รินรดา' ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น เป็นสายเรียกเข้าจากธาวิน ทว่าในขณะเดียวกัน กวินทร์ก็ดันประตูร้านเข้ามาโดยที่เธอไม่ได้อนุญาต พร้อมกับวางซองเอกสารลงบนโต๊ะบาร์ตรงหน้าเธอ "ธาวินไม่ได้บอกคุณใช่ไหม ว่าเขานั่นแหละ... ที่เป็นคนเซ็นชื่อยินยอมขายที่ดินแปลงนี้ให้ผมตั้งแต่วันแรกที่เขากลับมาที่นี่" เมฆหมอกสีชมพูหวังว่าทุกท่านจะยังคงประทับใจในรสชาติความรักที่ซับซ้อนนี้ และมาร่วมลุ้นไปกับรินรดากันต่อนะคะ