เบเกอรี่ที่ไร้รสชาติ

"คุณกำลังทำอะไรอยู่คะ...ธาวิน?" เสียงของรินรดาสั่นพร่าขณะยืนมองชิ้นเค้กที่วางอยู่บนจานเซรามิกเบื้องหน้า เนื้อแป้งที่ควรจะฟูเบานุ่มลิ้นกลับดูยุบตัวและแห้งผาก ราวกับว่าวัตถุดิบทุกอย่างประท้วงความหม่นหมองในใจคนทำ ธาวินไม่ได้ตอบเขายังคงจดจ้องอยู่กับเตาอบที่ว่างเปล่า แววตาของเขาเหม่อลอยจนน่าใจหาย ราวกับวิญญาณไม่ได้อยู่ในร่าง "มันขาดไป" เขาพึมพำ น้ำเสียงราบเรียบจนไร้ความรู้สึก "ขาดสิ่งที่เคยเติมเต็มมัน" รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามข่มอารมณ์ที่สับสน "ถ้าคุณหมายถึงความสุข หรือความมุ่งมั่นที่คุณเคยใส่ลงไปในขนมทุกชิ้น ตอนนี้มันไม่มีเหลือแล้วค่ะ สิ่งที่คุณอบออกมาวันนี้... มันไม่มีรสชาติอะไรเลย นอกจากความขมที่ติดอยู่ที่ปลายลิ้น" ธาวินหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่แห้งแล้งที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยิน เขาหันกลับมามองเธอ ดวงตาคู่ที่เคยอบอุ่นดั่งแสงแดดยามบ่ายบัดนี้กลับเต็มไปด้วยเงาของความระแวง "ความขมงั้นหรือ? รินรดา... หรือว่าเป็นเพราะคุณเปลี่ยนไป? คุณมองขนมของผมด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปตั้งแต่วันที่กวินทร์ก้าวเข้ามาในร้านนี้" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนเข็มที่ทิ่มแทงหัวใจ รินรดาชะงัก เธอไม่ได้มองที่กวินทร์ด้วยความหลงใหล แต่เธอมองด้วยความกังวลในฐานะเจ้าของร้านที่กำลังเผชิญกับการคุกคาม แต่ธาวินในตอนนี้กลับไม่ใช่คนเดิม เขากำลังพังทลายลงจากปมปัญหาที่เขาเก็บงำไว้ลำพัง "อย่าเอาความกลัวของคุณมาลงที่ขนมเลยค่ะ" รินรดาก้าวเข้าไปใกล้ กลิ่นหอมจางๆ ของเนยแท้ที่ควรจะอบอวลอยู่ในอากาศถูกแทนที่ด้วยกลิ่นไหม้ของความหงุดหงิด "ลูกค้าไม่ได้ต้องการความสมบูรณ์แบบที่ปราศจากหัวใจ พวกเขาต้องการความจริงใจที่คุณเคยมี" ธาวินวางอุปกรณ์ในมือลงดังเคร้งบนโต๊ะสเตนเลส เสียงนั้นดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องครัวที่เงียบงัน "ความจริงใจเหรอ? ในโลกที่มีแต่คนจ้องจะแย่งชิงสิ่งที่เป็นของเราไป ความจริงใจก็แค่เครื่องมือของคนอ่อนแอเท่านั้นรินรดา ผมกำลังพยายามปกป้องสิ่งเดียวที่ผมรัก... แต่ดูเหมือนคุณจะมองว่ามันเป็นแค่การหาเรื่อง" รินรดาจ้องมองเขาด้วยความเจ็บปวด เธอเห็นความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเกรี้ยวกราดนั่น ธาวินไม่ได้กำลังโกรธเธอ แต่เขากำลังกลัว กลัวว่าสิ่งที่เขาสร้างขึ้นมาด้วยความรักกำลังจะถูกทำลายด้วยเล่ห์เหลี่ยมของกวินทร์ นักธุรกิจผู้เย็นชาที่ไม่ได้ต้องการเพียงแค่ที่ดิน แต่ต้องการทำลายชีวิตที่เขาสร้างขึ้นมาใหม่ "ถ้าการปกป้องหมายถึงการทำลายตัวเองแบบนี้ ก็พอเถอะค่ะ" รินรดาเอ่ยเสียงแผ่ว แววตาของเธออ่อนแสงลง "ขนมที่ไร้รสชาติ มันก็เหมือนกับความสัมพันธ์ที่ไม่มีความเข้าใจ... เราต่างก็เริ่มจืดจางต่อกันไปทีละน้อยโดยไม่รู้ตัว" ธาวินนิ่งงันไป เขามองมือตัวเองที่สั่นเทาเล็กน้อย ก่อนจะเบนสายตากลับไปยังชิ้นเค้กที่แห้งเหี่ยวบนโต๊ะ บรรยากาศระหว่างทั้งสองตึงเครียดจนแทบจะหยุดหายใจ ความเงียบงันเข้าปกคลุมราวกับก้อนเมฆที่หนาทึบ บดบังทุกแสงสว่างในร้านกาแฟแห่งนี้ ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจมดิ่งอยู่ในความอึดอัด เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นอย่างไม่ให้สุ้มให้เสียง กวินทร์ก้าวเข้ามาในร้านด้วยท่าทางสง่างามตามแบบฉบับนักธุรกิจที่ถือไพ่เหนือกว่า เขากวาดสายตามองไปรอบร้านก่อนจะหยุดลงที่ประตูห้องครัวที่แง้มเปิดอยู่ "ดูเหมือนว่ากลิ่นขนมวันนี้จะไม่ค่อยน่ารื่นรมย์เท่าไหร่นะครับ" กวินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไว้ด้วยความเย้ยหยัน "หรือว่าเชฟคนเก่งกำลังประสบปัญหาเรื่อง... แรงบันดาลใจ?" รินรดากำหมัดแน่น เธอรับรู้ได้ทันทีว่าการมาของเขาไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ธาวินเดินผ่านหน้าเธอออกไปเผชิญหน้ากับศัตรู แผ่นหลังของเขายังคงดูแข็งแกร่ง แต่รินรดารู้ดีว่าภายในนั้นเปราะบางเพียงใด "คุณมาทำไม?" ธาวินถาม เสียงของเขากลับมานิ่งสงบอย่างน่าประหลาด แต่มันเป็นความนิ่งที่พร้อมจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ กวินทร์ยิ้มมุมปาก เดินตรงเข้ามาใกล้ธาวินจนระยะห่างลดเหลือเพียงแค่ช่วงไหล่ ก่อนจะกระซิบประโยคหนึ่งที่ทำให้หัวใจของรินรดาแทบหยุดเต้น "ผมแค่อยากมาแจ้งข่าวร้าย... ว่าสัญญาสิทธิการเช่าร้านของคุณที่กำลังจะถึงกำหนดต่ออายุในอีกสามวันข้างหน้า ได้ถูกยกเลิกโดยเจ้าของที่ดินตัวจริงเรียบร้อยแล้ว" กวินทร์หันมาสบตารินรดาด้วยสายตาที่เยือกเย็น "และผมเชื่อว่า... คุณคงไม่อยากให้ร้านที่ไร้หัวใจแห่งนี้ ต้องปิดตัวลงในสภาพที่น่าสมเพชแบบนี้หรอกใช่ไหมครับ รินรดา?" รินรดาสังเกตเห็นธาวินค่อยๆ กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่แขนปูดโปน ทว่าก่อนที่เขาจะได้โต้ตอบอะไรกลับไป กวินทร์ก็นำซองเอกสารสีน้ำตาลวางลงบนเคาน์เตอร์กาแฟอย่างใจเย็น แล้วหันหลังเตรียมเดินจากไป ทิ้งให้บรรยากาศภายในร้านเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง ธาวินหยิบซองเอกสารนั้นขึ้นมา มือของเขาสั่นเทาขณะเปิดดูเนื้อหาภายใน และเมื่อเขามองเห็นลายเซ็นที่อยู่ด้านล่างสุดของเอกสาร ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นราวกับเห็นปีศาจที่ไม่มีวันคาดคิด "นี่มัน... เป็นไปไม่ได้" ธาวินพึมพำ น้ำเสียงขาดห้วงและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "เจ้าของที่ดินที่แท้จริงคนนี้... เขา... เขาคือคนเดียวกับที่หักหลังครอบครัวผมเมื่อสิบปีก่อน!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามรสชาติแห่งความเจ็บปวดและหัวใจที่กำลังสั่นคลอนไปพร้อมกับรินรดานะคะ