ตามหาความจริง

"ฉันไม่คิดว่าคุณจะกล้าเก็บเอกสารชุดนี้ไว้ในลิ้นชักที่ไม่ได้ล็อกกุญแจเสียด้วยซ้ำนะคะ คุณธาวิน" รินรดากลั้นใจเอ่ยประโยคนั้นออกมา ท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านไปทั่วห้องทำงานเล็กๆ หลังร้าน แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสะท้อนกับซองเอกสารสีน้ำตาลในมือสั่นเทาของเธอ กลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วบดที่เคยอบอวลชวนผ่อนคลายในร้าน บัดนี้กลับให้ความรู้สึกขมปร่าคล้ายกับเศษดินที่ปนเปื้อนอยู่ในลิ้นชักแห่งความลับนี้ ธาวินไม่ได้หันมามอง เขาเพียงยืนนิ่งอยู่หน้าหน้าต่างบานแคบที่มองออกไปเห็นเพียงความมืดมิดของสวนหลังร้าน แผ่นหลังกว้างของเขาสั่นไหวน้อยๆ ราวกับกำลังต่อสู้กับพายุอารมณ์ที่โหมกระหน่ำอยู่ภายใน "คุณไม่ได้มีสิทธิ์เปิดมันดู ริน" เสียงของเขาแหบพร่า ทว่าแฝงด้วยความเฉยชาที่น่าใจหาย "เรื่องบางเรื่อง... การไม่รู้ อาจจะทำให้ชีวิตคุณมีความสุขมากกว่า" "ความสุขบนพื้นฐานของคำโกหกเหรอคะ?" รินรดาก้าวเท้าเข้าไปใกล้ กางเอกสารในมือออก กระดาษบันทึกข้อความเก่าเก็บที่มีลายเซ็นของผู้มีอำนาจในอดีตปรากฏหราอยู่ตรงหน้า "ชื่อของคนในเอกสารนี้... คุณกวินทร์ เขาไม่ใช่แค่ศัตรูทางธุรกิจที่พยายามกว้านซื้อที่ดินร้านเรา แต่เขาคือคนเดียวกับที่ลงชื่อในคำสั่งยึดโรงงานขนมของครอบครัวคุณเมื่อสิบปีก่อน" รินรดาสูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย ความรู้สึกเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วไขสันหลังเมื่อเธอกวาดสายตาอ่านบรรทัดถัดมา "และที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้น... ธาวิน ทำไมถึงมีชื่อของคุณในฐานะพยานฝ่ายผู้ซื้อในเอกสารฉบับนี้ด้วยคะ?" ร่างสูงหมุนตัวกลับมาทันควัน นัยน์ตาสีเข้มที่เคยอ่อนโยนดั่งช็อกโกแลตอุ่นๆ บัดนี้แข็งกร้าวและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้น เขาจ้องมองเธอด้วยแววตาที่รินรดาอ่านไม่ออก "มันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิด" เขาเค้นเสียง "แล้วมันเป็นอย่างไรคะ? บอกฉันมาสิคะ!" รินรดาตะโกนออกไปโดยไม่ตั้งใจ เสียงของเธอก้องสะท้อนในห้องทำงานที่แคบลงถนัดตา "ฉันเชื่อใจคุณ ฉันเปิดใจให้คุณเข้ามาในชีวิต ในร้านกาแฟ ในพื้นที่ที่ฉันพยายามปกป้อง... แต่คุณกลับมาที่นี่เพื่ออะไร? เพื่อล้างแค้น? หรือเพื่อทำภารกิจที่คุณยังทำไม่สำเร็จเมื่อสิบปีก่อน?" ธาวินก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นหอมจางๆ ของแป้งอบและกลิ่นกาแฟติดตัวเขาที่รินรดาเคยหลงใหล กลายเป็นกลิ่นที่ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก "ผมมาที่นี่เพื่อทวงทุกอย่างคืน" เขาพูดช้าๆ ชัดเจนทุกถ้อยคำ "รวมถึงที่ดินผืนนี้ที่คุณรักนักหนาด้วย รินรดา คุณคิดว่าทำไมผมถึงยอมทิ้งทุกอย่างในเมืองหลวงกลับมาเปิดร้านเบเกอรี่เล็กๆ ที่แทบไม่มีกำไรในย่านที่กำลังจะถูกโฉนดที่ดินครอบงำ?" "คุณใช้ฉันเป็นเครื่องมือ..." รินรดาพึมพำ น้ำตาคลอเบ้า มือของเธอปล่อยซองเอกสารร่วงหล่นลงพื้นกระดานไม้ "ไม่ใช่เครื่องมือ แต่เป็นทางผ่าน" เขาตอบเสียงเรียบ แต่สายตาที่เขามองเธอนั้นกลับมีความรวดร้าวที่ปิดไม่มิด "ผมต้องการเข้าถึงข้อมูลภายในของกวินทร์ และคุณ... บาริสต้าที่เขาจับตามองเพื่อหวังใช้ที่ดินนี้เป็นข้ออ้างบีบบังคับ... คือคนที่พาผมเข้าไปในวงจรนั้น" ขณะที่บรรยากาศกำลังพุ่งสู่จุดแตกหัก เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงสามครั้งติดกัน ไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต บานประตูไม้ก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนกระแทกผนัง กวินทร์ยืนอยู่ตรงนั้น ในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบ ใบหน้าของเขาประดับด้วยรอยยิ้มที่ดูเยือกเย็นและร้ายกาจ สายตาที่เขากวาดมองไปรอบห้องหยุดลงที่ซองเอกสารบนพื้น ก่อนจะเงยขึ้นมาสบตากับรินรดาด้วยความเอ็นดูที่น่าขนลุก "ผมว่าผมได้ยินเสียงคนทะเลาะกัน เลยแวะมาเยี่ยมเยียนสักหน่อย" กวินทร์ก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจายกลบกลิ่นความอบอุ่นในร้านไปจนหมดสิ้น "ดูเหมือนว่า 'ความลับ' ของเชฟผู้แสนดีจะถูกเปิดเผยเข้าให้แล้วสินะครับ คุณรินรดา... แต่สิ่งที่ผมอยากรู้มากกว่าคือ คุณรู้หรือยังครับว่าจริงๆ แล้ว ธาวินไม่ใช่แค่ลูกหนี้เก่าของผม แตเขาคือ 'คนของใคร' อีกคนหนึ่งที่วางแผนจะฮุบที่ดินผืนนี้ไปจากเราทั้งคู่" ธาวินกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน รินรดามองสลับระหว่างชายหนุ่มสองคนที่ยืนเผชิญหน้ากัน ความจริงที่เธอเพิ่งค้นพบดูเหมือนจะเป็นเพียงยอดภูเขาน้ำแข็ง เพราะในจังหวะที่กวินทร์ยื่นมือมาหยิบเอกสารบนพื้น รินรดาก็สังเกตเห็นรอยสักรูปดอกกุหลาบสีดำที่ข้อมือของกวินทร์... รอยสักเดียวกับที่เธอเคยเห็นในรูปถ่ายเก่าเก็บของแม่เธอ สมุดบันทึกที่แม่เคยเขียนไว้ก่อนเสียชีวิตว่า 'อย่าให้ใครก็ตามที่ถือครองสัญลักษณ์นี้เข้าใกล้ร้านกาแฟของเราเด็ดขาด' ความมืดมนในห้องทำงานขยายตัวออกราวกับจะกลืนกินทุกอย่าง รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้างเมื่อความลับของธาวิน กวินทร์ และครอบครัวของเธอเอง กำลังจะผูกเข้าด้วยกันเป็นปมที่ไม่มีทางคลี่คลาย ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่รักทุกคนนะคะที่ยังคงร่วมเดินทางและค้นหาความจริงไปพร้อมกับรินรดา หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้หัวใจของทุกคนเต้นแรงไม่แพ้กันนะคะ เมฆหมอกสีชมพูรอทุกคนอยู่ตรงนี้เสมอค่ะ