วันที่หัวใจต้องเลือกว่าจะไปต่อหรือพอแค่นี้

"ถ้าคุณคิดว่าเงินซื้อทุกอย่างได้ แม้แต่ความทรงจำในร้านนี้... คุณคงประเมินค่าหัวใจของฉันต่ำไปค่ะ คุณกวินทร์" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสั่นเครือเล็กน้อย มือของเธอกำด้ามชงกาแฟแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาวราวกับมันคือสิ่งเดียวที่ช่วยยึดเหนี่ยวสติสัมปชัญญะในยามที่ร่างสูงใหญ่ของนักธุรกิจหนุ่มก้าวเข้ามาประชิดถึงหลังเคาน์เตอร์บาร์ กวินทร์แค่นยิ้มที่มุมปาก เขาวางเอกสารสัญญาฉบับหนาลงบนโต๊ะไม้ที่เคลือบด้วยกลิ่นอายของเมล็ดกาแฟคั่วบด "ความทรงจำมันกินไม่ได้หรอกนะริน และร้านที่ไร้กำไรแบบนี้ ต่อให้คุณยื้อไว้จนลมหายใจสุดท้าย มันก็มีแต่จะพังทลายลงเหมือนปราสาททราย... เหมือนกับคนที่เคยทิ้งคุณไปอย่างไร้เยื่อใยคนนั้นนั่นแหละ" ชื่อนั้น... ชื่อที่เธอพยายามฝังกลบไว้ในส่วนลึกของใจถูกขุดขึ้นมาด้วยปลายมีดที่คมกริบ รินรดาชะงัก ลมหายใจของเธอติดขัดเหมือนมีก้อนหินมาจุกอยู่ที่ลำคอ ความกลัวที่เคยคิดว่าเอาชนะได้แล้ว กลับถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์ ความเงียบในร้านกาแฟที่เคยเป็นดั่งสวรรค์ บัดนี้กลายเป็นห้องสอบสวนที่บีบคั้นหัวใจจนแทบแหลกสลาย "ออกไปค่ะ" รินรดาเค้นเสียงออกมา ลมหายใจหอบถี่ "ริน... อย่าทำแบบนี้เลย" น้ำเสียงทุ้มต่ำและคุ้นเคยดังขึ้นจากฝั่งประตูหลังร้าน ธาวินก้าวเข้ามาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เขาสวมผ้ากันเปื้อนเปื้อนแป้งจางๆ กลิ่นวานิลลาที่ควรจะทำให้รู้สึกผ่อนคลาย กลับทำให้รินรดารู้สึกเหมือนกำลังจมน้ำ ในมือของเขามีถาดคุกกี้ที่เขาตั้งใจอบให้เธอ แต่มันดูไร้ค่าเหลือเกินเมื่อเทียบกับสถานการณ์ตรงหน้า ธาวินมองสลับระหว่างกวินทร์และหญิงสาวที่เขารัก แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธแค้น แต่มันมีความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่ "ผมไม่ได้อยากเห็นคุณเจ็บปวดเพราะคนแบบนี้ แต่ผมก็ไม่อยากให้คุณต้องปิดกั้นตัวเองจนไม่เหลือพื้นที่ให้ใคร แม้แต่ผม... แค่เพราะคุณกลัวว่าประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย" รินรดาหันมามองธาวิน ดวงตาคู่สวยสั่นไหวหยาดน้ำใสคลอเบ้า "คุณไม่เข้าใจหรอกธาวิน... สิ่งที่ฉันกลัวไม่ใช่เรื่องที่ดิน แต่มันคือเรื่องความรู้สึก ความรักมันเหมือนกาแฟที่ถูกทิ้งไว้นานเกินไป มันขม... และฉันก็ไม่อยากให้ใครต้องมาชิมความขมนั้นร่วมกับฉันอีก" "แต่มันเป็นกาแฟสูตรใหม่ได้นะ" ธาวินก้าวเข้ามาใกล้ แตะมือลงบนเคาน์เตอร์ใกล้กับมือของเธอ "ถ้าเราลองเปลี่ยนวิธีชง เปลี่ยนส่วนผสม หรือแค่ยอมให้รสชาติมันเปลี่ยนไปตามกาลเวลา... คุณไม่คิดว่าเราควรลองดูสักครั้งหรือคะ?" บรรยากาศในร้านตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าอึดอัด กวินทร์ยังคงยืนนิ่งจ้องมองเหตุการณ์ราวกับผู้ล่าที่รอคอยช่วงเวลาที่เหยื่อจะสิ้นฤทธิ์ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดส่งข้อความบางอย่างก่อนจะหันมามองทั้งคู่ด้วยแววตาสมเพช "งั้นก็ตัดสินใจซะ จะเป็นผู้แพ้ที่จมปลักอยู่กับอดีต หรือจะเดินออกไปพร้อมกับความว่างเปล่า... ฉันให้เวลาคุณถึงพรุ่งนี้เช้า ถ้าเอกสารนี้ไม่เซ็น ร้านนี้จะกลายเป็นแค่เศษอิฐปูนที่ไม่มีใครจำชื่อได้อีก" กวินทร์เดินจากไปทิ้งไว้เพียงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่าน รินรดาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า เธอปล่อยให้น้ำตาหยดหนึ่งร่วงลงบนพื้นผิวไม้ที่ขรุขระ หัวใจของเธอเหมือนถูกฉีกออกเป็นสองเสี่ยง ทางหนึ่งคือการรักษาความปลอดภัยในโลกที่คุ้นเคย แต่อีกทาง... คือการยอมเสี่ยงก้าวข้ามผ่านกำแพงที่เธอก่อขึ้นมาเนิ่นนาน เพื่อคว้ามือของผู้ชายที่ยืนรออยู่ตรงหน้า ธาวินทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเธอ เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่มองเธอด้วยความอ่อนโยนที่เปี่ยมล้น มือหนาเอื้อมมาเช็ดน้ำตาที่แก้มของเธออย่างแผ่วเบา "ไม่ว่าคุณจะตัดสินใจอย่างไร ผมจะอยู่ตรงนี้... ต่อให้ร้านนี้หายไป ต่อให้ทุกอย่างไม่เหลืออะไรเลย แต่ความรู้สึกที่ผมมีให้คุณ มันไม่เคยเป็นความกลัว แต่มันคือความจริงที่ผมพร้อมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น" รินรดาเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า ความอบอุ่นที่ได้รับทำให้หัวใจที่สั่นคลอนเริ่มมีความหวัง แต่ในจังหวะที่เธอกำลังจะเปิดปากพูด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางหน้าร้าน เสียงกริ่งประตูที่ดังขึ้นทำให้ทั้งสองต้องชะงัก "ขอโทษนะคะ... ร้านนี้ยังรับสมัครคนช่วยงานอยู่หรือเปล่า?" เสียงหวานใสที่คุ้นหูอย่างประหลาดดังขึ้น รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นหญิงสาวร่างระหงในชุดเดรสสีขาวสะอาดตาเดินเข้ามา เธอดูโดดเด่นและมีเสน่ห์ดุจดั่งภาพฝัน แต่สิ่งที่ทำให้รินรดาใจหล่นไปที่ตาตุ่มคือใบหน้าที่คล้ายกับเธออย่างกับแกะ และแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายของหญิงคนนั้น... มันคือแหวนวงเดียวกับที่อดีตคนรักของเธอเคยสวมใส่ในวันที่เขาบอกลาเธอไปเมื่อหลายปีก่อน หญิงสาวคนนั้นส่งยิ้มให้ทั้งคู่ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้รินรดาต้องหยุดหายใจ "ฉันชื่อ 'เรน่า'... อดีตคนรักของคุณฝากมาบอกว่า เขาอยากจะกลับมาลองชิมกาแฟที่นี่อีกสักครั้งนะคะ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้รสรักถ้วยนี้เสมอนะคะ แล้วพบกันในตอนต่อไปค่ะ - เมฆหมอกสีชมพู