กลิ่นกาแฟที่หวนคืน

“กาแฟแก้วนี้ไม่มีความหมายอะไรหรอกค่ะ นอกจากจะยืนยันว่าคุณยังจำเรื่องไร้สาระพวกนั้นได้ดี” รินรดาวางแก้วเซรามิกสีขาวลงบนเคาน์เตอร์ไม้ เสียงกระทบกันเบาๆ ดังก้องไปถึงหัวใจของธาวินที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดสายพันธุ์พิเศษที่ผสมผสานกับกลิ่นจางๆ ของวานิลลาและชินนามอนอบอวลไปทั่วบริเวณ แต่มันกลับทำให้รินรดารู้สึกเหมือนถูกบีบเค้นที่หัวใจ กลิ่นที่คุ้นเคย... กลิ่นที่เคยเป็นดั่ง ‘สัญญาใจ’ ในวันที่พวกเขายังไม่รู้จักคำว่าผิดใจ ธาวินไม่ได้ตอบโต้ทันที เขายืนนิ่ง มือหนาที่เปื้อนแป้งจางๆ สั่นเล็กน้อยขณะประคองแก้วกาแฟนั้นไว้ เขาไม่ใช่เชฟหนุ่มผู้สุขุมคนเดิมที่รินรดาเคยรู้จัก แววตาของเขาในตอนนี้เต็มไปด้วยร่องรอยของความเหนื่อยล้าและความเสียใจที่ซ่อนไว้ไม่อยู่ “ผมไม่ได้ต้องการให้มันเป็นเรื่องไร้สาระนะรดา” ธาวินเอ่ยเสียงนุ่ม ทว่าแหบพร่า “ผมรู้ว่าคำขอโทษของผมมันมีค่าไม่พอจะลบล้างความเจ็บปวดที่คุณได้รับตลอดหลายปี แต่กาแฟแก้วนี้... ผมปรุงมันด้วยความรู้สึกเดียวกับวันแรกที่เราพบกัน วันที่ความฝันของเรายังเป็นเรื่องเดียวกัน” รินรดาแค่นยิ้มที่มุมปาก เธอกอดอกแน่นเหมือนกำลังสร้างเกราะป้องกันตัวเอง “ความฝันของเรามันจบลงตั้งแต่วันที่คุณเลือกเซ็นสัญญาฉบับนั้นกับกวินทร์แล้วค่ะ ธาวิน กลิ่นกาแฟมันหอมนะคะ แต่มันก็เหมือนความทรงจำ ยิ่งพยายามสูดดมให้ลึกเท่าไหร่ เราก็ยิ่งรู้ว่ามันไม่มีทางย้อนกลับไปเป็นของจริงได้อีกแล้ว” บรรยากาศในร้านเงียบงันจนได้ยินเสียงหยดน้ำที่ไหลลงมาจากเครื่องชงกาแฟ ธาวินมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่เจ็บปวด เขาจำได้ดีว่ารินรดาเกลียดการถูกโกหกมากแค่ไหน และสิ่งที่เขาทำในอดีตคือความผิดพลาดที่เขาไม่อาจให้อภัยตัวเองได้ แต่ในยามนี้เขากลับมีเรื่องที่หนักหนากว่านั้นซ่อนอยู่ “ถ้าผมบอกว่าที่ทำไปทั้งหมด... เพราะผมไม่มีทางเลือกอื่นล่ะ” ธาวินขยับตัวเข้าใกล้เคาน์เตอร์อีกนิด “คุณคิดว่ากวินทร์จะยอมให้ร้านนี้อยู่รอดต่อไปได้จริงๆ เหรอ ถ้าผมไม่ก้าวเข้าไปแทรกกลางในเกมของเขา” รินรดาเลิกคิ้ว สายตาที่เคยเย็นชาเปลี่ยนเป็นความสงสัย “คุณหมายความว่ายังไง” “กวินทร์ไม่ได้ต้องการที่ดินผืนนี้แค่เพื่อกำไร แต่มันมีบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้โฉนดร้านกาแฟหลังนี้ เอกสารที่พ่อของคุณทิ้งไว้... มันเป็นสิ่งที่กวินทร์ตามหามาตลอด” ก่อนที่รินรดาจะได้ซักถามต่อ เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นพร้อมกับการก้าวเข้ามาของบุคคลที่เธอไม่คิดว่าจะปรากฏตัวในเวลานี้ กวินทร์เดินเข้ามาด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่ารอยยิ้มที่มุมปากนั้นกลับดูเย็นเยียบและคุกคามในเวลาเดียวกัน “แหม กลิ่นหอมจังนะครับ” กวินทร์เอ่ยขณะกวาดสายตามองทั้งสองคน “ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะการรื้อฟื้นความหลังของคุณสองคนหรือเปล่า แต่เสียใจด้วยนะคุณธาวิน เพราะต่อให้คุณจะปรุงกาแฟได้เลิศรสแค่ไหน ความจริงก็คือความจริง” กวินทร์วางซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนเคาน์เตอร์คั่นกลางระหว่างคนทั้งคู่ “และดูเหมือนวันนี้ จะมีข่าวดีสำหรับคุณรินรดาครับ... ข่าวดีที่ว่า ร้านกาแฟแสนรักของคุณ กำลังจะกลายเป็นอดีตในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า เพราะมีคนเซ็นชื่อยินยอมโอนกรรมสิทธิ์ให้ผมเรียบร้อยแล้ว” ธาวินหน้าถอดสีทันที มือของเขาที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “ไม่จริง... ผมไม่ได้เซ็นเอกสารฉบับนั้น!” รินรดามองหน้าธาวินสลับกับกวินทร์ ความรู้สึกสับสนประเดประดังเข้ามา หัวใจของเธอเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง กลิ่นกาแฟหอมละมุนในร้านดูเหมือนจะจางหายไปแทนที่ด้วยกลิ่นอายของความหายนะที่คืบคลานเข้ามาทุกขณะ “เช็ครายเซ็นให้ดีสิครับคุณธาวิน” กวินทร์ขยับยิ้มกว้างกว่าเดิม “ไม่ใช่ลายเซ็นคุณหรอก แต่มันเป็นลายเซ็นของคนที่มีอำนาจตัดสินใจสูงสุดในร้านนี้... คนที่คุณไว้ใจที่สุด” รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เมื่อเธอมองเห็นชื่อที่ปรากฏอยู่ท้ายเอกสารนั้นชัดๆ ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ความลับที่เธอพยายามเก็บงำไว้มาตลอดชีวิตกำลังจะถูกกระชากออกมาต่อหน้าผู้ชายที่เธอเคยรักที่สุด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้รสรักถ้วยนี้เสมอนะคะ แล้วพบกันในตอนต่อไปค่ะ - เมฆหมอกสีชมพู