ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

“เซ็นเสียสิธาวิน... หรือคุณอยากเห็นร้านเบเกอรี่ที่รักนักรักหนากลายเป็นกองขยะในข่าวพาดหัวหน้าหนึ่งพรุ่งนี้เช้า?” เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบของกวินทร์ดังก้องอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของธาวิน กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดที่เคยเป็นเอกลักษณ์ของร้านดูเหมือนจะถูกกลบด้วยกลิ่นไอความตึงเครียดที่อบอวลอยู่รอบตัว ธาวินยืนนิ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม้ขัดมัน มือที่มักจะบรรจงรังสรรค์ครัวซองต์เลเยอร์ละเอียดด้วยความอ่อนโยน บัดนี้กลับกำแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน รินรดาที่ยืนอยู่มุมห้องเผลอกลั้นหายใจ เธอเห็นแววตาของธาวินที่ไหววูบเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ความสุขุมอันเป็นเกราะป้องกันตัวจะถูกสวมทับกลับเข้ามาอีกครั้ง “คุณทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร กวินทร์?” ธาวินเอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัว “ที่ดินผืนนี้ไม่ได้มีความหมายกับอาณาจักรอสังหาริมทรัพย์ระดับหมื่นล้านของคุณขนาดนั้นหรอก” กวินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ เขาขยับเนกไทสีเข้มให้เข้าที่ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองคู่ปรับด้วยความสมเพช “สำหรับผม มันอาจจะเป็นแค่เศษเสี้ยวของผลกำไร แต่สำหรับคุณ... มันคือลมหายใจไม่ใช่หรือ? ผมก็แค่ต้องการพิสูจน์ให้เห็นว่า ความพยายามอันไร้เดียงสาของเชฟเบเกอรี่ตัวเล็กๆ มันไม่มีทางชนะอำนาจเงินตราหรอก” เขาวางเอกสารสัญญาฉบับหนาลงบนโต๊ะไม้ กรีดนิ้วเรียวยาวไปตามขอบกระดาษอย่างใจเย็น “คุณมีเวลาถึงเที่ยงคืนวันนี้ ถ้าชื่อของร้าน 'The Warmth' ยังอยู่รอดปลอดภัยในวันพรุ่งนี้... ก็ถือว่าคุณโชคดี แต่ถ้าไม่... ข่าวลือเรื่องวัตถุดิบที่ไม่ได้มาตรฐานและการฟอกเงินผ่านร้านกาแฟเล็กๆ แห่งนี้ จะถูกส่งตรงถึงสำนักข่าวทุกฉบับที่ผมถือหุ้นอยู่” รินรดาก้าวออกมาจากเงามืด มือของเธาสั่นเทาแต่สายตามุ่งมั่น “คุณไม่มีสิทธิ์ทำลายชีวิตใครแบบนี้ กวินทร์! คุณมันก็แค่คนขี้ขลาดที่ใช้อำนาจเงินกลบเกลื่อนความต่ำตมในใจ!” กวินทร์หันมามองหญิงสาว สายตาของเขาเปลี่ยนจากความเหยียดหยามเป็นความสนใจที่น่าขนลุก “รินรดา... ผมชื่นชมความกล้าของคุณนะ แต่น่าเสียดายที่คุณเลือกอยู่ข้างคนแพ้ ถ้าคุณอยากช่วยธาวินทางเดียวคือกล่อมให้เขาเซ็นชื่อในฐานะผู้แพ้ซะ” ธาวินก้าวเข้ามาขวางหน้าหญิงสาวคนรัก ร่างสูงใหญ่ของเขาเปรียบเสมือนกำแพงที่ปกป้องเธอจากสายตาคุกคามนั้น “ออกไปจากร้านของผมซะ ก่อนที่ผมจะลืมไปว่าเราเคยรู้จักกัน” กวินทร์ยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะเดินผ่านธาวินไป หยุดลงที่หน้าประตูแล้วหันกลับมาทิ้งระเบิดลูกสุดท้าย “อย่าคิดว่าความรักจะช่วยให้ขนมของคุณรสชาติดีขึ้นได้นะธาวิน... เพราะสุดท้าย รสชาติที่ผมจะมอบให้คุณน่ะ มันจะขมจนไม่มีวันลืม” เมื่อบานประตูไม้ถูกปิดลง ความเงียบงันก็เข้าครอบงำร้านกาแฟแห่งนั้นราวกับจะหยุดเวลาเอาไว้ รินรดาทรุดตัวลงบนเก้าอี้ไม้ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มเอ่อล้น “ธาวิน... เราจะทำอย่างไรดีคะ เขาทำถึงขนาดนี้ เขาไม่ปล่อยเราไปง่ายๆ แน่” ธาวินเดินเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องหน้าหญิงสาว มืออุ่นหนาประคองใบหน้าของเธอให้สบตา “อย่ากลัวไปเลยริน... ผมจะไม่ยอมให้ร้านนี้พังลง และผมจะไม่ยอมให้คุณต้องเจ็บปวดเพราะคนอย่างเขา” “แต่เขาขู่เรื่องข่าว... มันจะทำลายชื่อเสียงคุณทั้งหมดที่สร้างมานะ!” ธาวินยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอ่อนหวานเหมือนทุกครั้ง แต่เป็นรอยยิ้มที่มีความมุ่งมั่นและอำนาจบางอย่างซ่อนอยู่ “ข่าวลือก็เป็นได้แค่ข่าวลือ ถ้าเรามีความจริงอยู่ในมือ ริน... คุณจำเรื่องที่ผมเคยเล่าเกี่ยวกับหุ้นส่วนคนแรกของกวินทร์ได้ไหม?” รินรดานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อนึกถึงเบาะแสที่เขาเคยเปรยไว้ “คุณหมายความว่า...” “ผมไม่ได้นิ่งเฉยอย่างที่เขาคิดหรอก” ธาวินลุกขึ้นยืนแล้วหยิบโทรศัพท์เครื่องหนึ่งที่ถูกซ่อนไว้ใต้เคาน์เตอร์ออกมา กดเปิดหน้าจอที่แสดงหลักฐานการโอนเงินผิดปกติที่กวินทร์พยายามปกปิดมาตลอดหลายปี “สิ่งที่เขาขู่ผม คือสิ่งที่เขาเองก็ทำ... และหลักฐานชิ้นนี้ใหญ่พอที่จะทำให้จักรวรรดิของเขาสั่นคลอนได้” ทว่า ในจังหวะที่ธาวินกำลังจะกดส่งข้อมูลไปยังสื่อมวลชน เสียงเคาะประตูที่หน้าร้านก็ดังขึ้นรัวและหนักหน่วง ทั้งคู่หันไปมองพร้อมกันด้วยความสงสัยยามค่ำคืนที่ดึกสงัดเช่นนี้ ใครกันที่มาหาพวกเขา? เมื่อรินรดาเปิดประตูออก สิ่งที่พบไม่ใช่กวินทร์อย่างที่คาด แต่เป็นชายร่างสูงในชุดสูทสีดำสนิทพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ เขาไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่ยื่นซองจดหมายตราประทับสีแดงฉานมาให้ “คุณธาวินครับ... นี่คือหมายศาลสั่งอายัดทรัพย์สินของร้านทั้งหมดในข้อหาละเมิดลิขสิทธิ์สูตรเบเกอรี่ของตระกูลวรโชติเมธี... คำสั่งนี้เริ่มมีผลทันทีครับ” ธาวินหน้าถอดสีทันที เมื่อเห็นชื่อผู้ร้องเรียนที่อยู่ท้ายเอกสาร ไม่ใช่กวินทร์... แต่เป็นชื่อของแม่แท้ๆ ของเขาเองที่ไม่ได้เจอกันมานานนับสิบปี! ทุกอย่างที่สร้างมาพังทลายลงในพริบตา หรือนี่คือจุดจบของรสรักที่เปราะบางนี้กันแน่... แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - เมฆหมอกสีชมพู