บทที่ 45

เช็คเงื่อนไขบนโต๊ะทำงานสั่นเบาๆ ตามแรงสั่นสะเทือนของโทรศัพท์มือถือที่คว่ำหน้าอยู่ รินรดาไม่ได้กดรับทันที ปล่อยให้เสียงเรียกเข้านั้นแผดก้องซ้ำแล้วซ้ำเล่าท่ามกลางกลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดพันธุ์เอธิโอピアที่เพิ่งคั่วเสร็จใหม่ๆ กลิ่นฟรุตตี้เจือเบอร์รี่อบอวลอยู่ในอากาศ คล้ายความหวานปนขมที่เธอกำลังเผชิญในเวลานี้ บนพื้นผิวกระจกเคาน์เตอร์บาร์ มีสัญญาฉบับพับครึ่งวางทาบไว้ ตัวอักษรสีดำบนกระดาษขาวสะอาดตาดูราวกับคมมีดที่พร้อมจะกรีดเฉือนทุกความตั้งใจที่เธอและธาวินร่วมกันสร้างขึ้นมาตลอดหลายเดือน "กวินทร์ไม่ได้มาที่นี่เพื่อเจรจาเรื่องตัวเลข... เขามาเพื่อเอาชนะ" เสียงทุ้มต่ำของธาวินดังขึ้นจากเบื้องหลัง พร้อมกับสัมผัสอุ่นจัดบริเวณหัวไหล่ ชายหนุ่มวางถาดอบเค้กลงบนเคาน์เตอร์เสียงดังทึบพอกลบความเงียบงัน รอยยิ้มอบอุ่นที่มักประดับบนใบหน้าของเชฟหนุ่มยามนี้เลือนหาย เหลือเพียงกรามที่ขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน เขากำลังพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ คล้ายกับเตาอบที่กำลังสะสมความร้อนถึงขีดสุดก่อนจะระเบิด รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอไหววับสะท้อนเงาของธาวินและกองเอกสารตรงหน้า "แต่ที่ดินผืนนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของธุรกิจนะคะคุณธาวิน... มันคือหยาดเหงื่อและความทรงจำของคนที่จากไปแล้ว" น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ทว่าสั่นเครือเล็กน้อยตรงปลายประโยค หญิงสาวเอื้อมมือไปสัมผัสขอบแก้วเซรามิกสีครีมที่เย็นเฉียบ เพื่อดึงสติให้กลับมาอยู่กับปัจจุบัน ธาวินทอดถอนหายใจยาวนาน มือหนาเอื้อมมาทาบทับมือเรียวที่สั่นเทาของเธอ ความอุ่นจากฝ่ามือของเขาซึมซับผ่านผิวเนื้อเข้ามาเยียวยาความหนาบูลย์ในอกได้อย่างน่าประหลาด "ผมรู้... และผมจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาพราก 'ละมุน คาเฟ่' ไปจากเราเด็ดขาด ต่อให้ต้องแลกด้วยทุกอย่างที่ผมมีก็ตามที" คำว่า 'เรา' ของเขาหนักแน่นและทรงพลัง จนหัวใจที่เคยปิดตายของรินรดากระตุกวูบ เธอรู้ดีว่าความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นระหว่างเธอกับธาวินมันเกินกว่าเส้นแบ่งของคำว่าเพื่อนร่วมงานหรือหุ้นส่วนทางธุรกิจไปไกลลิบลิ่วแล้ว แต่วิบากกรรมจากอดีตที่เธอยังสะُดุดขาตัวเองล้มอยู่ ก็คอยดึงรั้งไม่ให้เธอกล้ากระโจนลงไปในห้วงรักนี้อย่างเต็มตัว กริ๊ง... เสียงกระดิ่งทองเหลืองเหนือประตูกระจกหน้าร้านดังขึ้นทำลายบรรยากาศตึงเครียด ร่างสูงโปรดของกวินทร์ก้าวเข้ามาในร้านด้วยท่าทีผ่อนคลายเกินเหตุ เขาสวมสูทสั่งตัดเข้ารูป รองเท้าหนังขัดเงาสะท้อนแสงไฟสีส้มละมุนในร้านอย่างตัดกัน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยปะปนมากับกลิ่นอายของฝนยามบ่าย รอยยิ้มมุมปากของนักธุรกิจหนุ่มเต็มไปด้วยความมั่นใจ ราวกับผู้ถือไพ่เหนือกว่าในทุกๆ ตา "อรุณสวัสดิ์ครับ... หรือจะเรียกว่าบ่ายดีนะ" กวินทร์ทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเย้ยหยันอยู่ในที สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบร้านราวกับกำลังประเมินราคาซากปรักหักพัง "บรรยากาศยังน่านั่งเหมือนเดิมนะครับริน... น่าเสียดายจริงๆ ที่อีกไม่นานที่ตรงนี้จะกลายเป็นคอนโดมิเนียมหรูสูงสาม0ชั้น วิวคงจะสวยน่าดู" ธาวินก้าวออกไปยืนบังรินรดาไว้ครึ่งตัวโดยอัตโนมัติ รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวเชฟหนุ่มจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบ "คุณไม่มีสิทธิ์มาเหยียบที่นี่ กวินทร์ สัญญาเช่าของเรายังมีผล" กวินทร์หัวเราะในลำคอเบาๆ ยกมือขึ้นจัดเนกไทอย่างใจเย็น "สัญญาเช่าเหรอครับเชฟธาวิน? น่าเสียดายจังที่เจ้าของที่ดินคนเดิมเขาเพิ่งเซ็นขายสิทธิ์ขาดให้บริษัทผมเมื่อวานนี้เอง... พูดง่ายๆ ก็คือ ผมคือนายจ้างใหม่ของคุณ และผมมีสิทธิ์ที่จะบอกเลิกสัญญาเมื่อไหร่ก็ได้ตามใจชอบ" ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางร้านกาแฟที่เคยอบอวลด้วยความสุข รินรดานิ่งงัด ร่างกายชาวาบไปหมด เอกสารในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้น เสียงกระดาษโปรยปรายราวกับใบไม้แห้งร่วงหล่น ธาวินหันขวับมามองเธอด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะหันกลับไปจ้องหน้าคู่ปรับด้วยแววตาวาวโรจน์ "คุณมันเลือดเย็นสิ้นดี!" รินรดากัดฟันกรวด ฝ่ามือจิกเข้าหากันจนเล็บจิกเข้ากับเนื้อฝ่ามือ ความทรงจำในอดีตที่เคยถูกคนรักหักหลังและทิ้งขว้างซ้อนทับขึ้นมาอีกครั้ง ความรู้สึกไร้ทางสู้ตีตื้นขึ้นมาจุกที่ลำคอ กวินทร์ยักไหล่เบาๆ เดินเข้าไปใกล้เคาน์เตอร์มากขึ้น กลิ่นอายคุกคามแผ่ขยาย "ผมไม่ใช่คนเลือดเย็นครับริน... ผมแค่เป็นนักธุรกิจที่มองหาความคุ้มค่า แต่ถ้าคุณอยากให้ผมทบทวนโปรเจกต์นี้ใหม่ มันก็พอมีทางออกนะ" เขาหยุดพูดเว้นจังหวะ ปรายตาไปมองธาวินด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ทางออกที่ง่ายดายมาก... แค่คุณยอมเซ็นใบโอนสิทธิ์ร้านนี้ให้ผมแต่โดยดี แล้วเดินออกจากชีวิตของเชฟหนุ่มคนนี้ซะ" ธาวินพุ่งตัวเข้าไปกระชากคอเสื้อของกวินทร์ทันทีด้วยความโกรธเกรี้ยว ความอดทนที่สะสมมาพังทลายลงในพริบตา "หุบปากสกปรกของคุณซะ! อย่าเอาเรื่องธุรกิจต่ำตมของคุณมาแลกกับความรู้สึกของเธอ!" กวินทร์ไม่ได้ขัดขืน เขายังคงยิ้มเยาะอย่างเหนือกว่า แม้ใบหน้าจะอยู่ห่างจากกำปั้นของธาวินเพียงคืบเดียว "เอาสิครับ... ชกผมเลย เชฟมือทองจะได้มีคดีติดตัว และร้านกาแฟสุดที่รักของพวกคุณก็จะปิดตัวเร็วยิ่งขึ้นไปอีก" รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก3 รวบรวมสติทั้งหมดที่เหลืออยู่ เธอเอื้อมมือไปจับแขนของธาวินไว้แน่น ออกแรงดึงเบาๆ เพื่อให้เขายับยั้งชั่งใจ "หยุดค่ะคุณธาวิน... อย่าทำร้ายตัวเองเพื่อคนแบบนี้เลยนะคะ" เสียงของเธอแม้จะสั่น แต่ก็แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ทำเอาธาวินต้องยอมลดมือลงอย่างจำใจ หญิงสาวก้าวออกไปยืนเผชิญหนหากับกวินทร์ด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ทว่าเข้มแข็งขึ้นอย่างผิดหูผิดตา ความกลัวในอดีตถูกแปรเปลี่ยนเป็นเพลิงโทสะและความพร้อมที่จะปกป้องสิ่งสำคัญ "คุณคิดผิดแล้วค่ะคุณกวินทร์..." รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและชัดเจนทุกถ้อยคำ เธอหยิบกระดาษสัญญาบนพื้นขึ้นมาฉีกมันออกเป็นสองส่วนต่อหน้าต่อตาเขา "รินอาจจะเคยเป็นผู้หญิงที่อ่อนแอ ยอมให้คนอื่นเหยียบย่ำความรู้สึกในอดีต... แต่รินในวันนี้ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้วค่ะ" กวินทร์หุบยิ้มลงทันที แววตาฉายแววไม่พอใจเมื่อเกมไม่ได้เป็นไปตามที่ตนคาดการณ์ไว้ "คุณคิดว่าการฉีกกระดาษไร้สาระแผ่นเดียวจะช่วยอะไรได้งั้นเหรอ รินรดา? พรุ่งนี้เช้า รถแม็คโครจะมาพังตึกนี้ทิ้งแน่!" "ถ้าอยากจะพังนัก ก็ลองข้ามศพพวกเราไปก่อนเถอะครับ" เสียงทุ้มแหบพร่าอีกเสียงหนึ่งดังขึ้นจากประตูหลังร้าน ขัดจังหวะการสนทนาอย่างกะทันหัน ทุกคนในร้านหันขวับไปมองพร้อมกัน ร่างของชายสูงวัยในชุดสูทสีเข้ม ใบหน้ามีริ้วรอยแห่งกาลเวลา แต่แววตาคมกริบราวกับพญาอินทรี ก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินเข้มในมือ รินรดากะพริบตาปริบๆ ด้วยความตกใจระคนประหลาดใจเมื่อจำใบหน้านั้นได้แม่นยำ "คุณอา...!" รินรดาอุทานออกมาเบาๆ ชายชราส่งยิ้มบางๆ ให้เธอ ก่อนจะหันไปสบตากวินทร์ด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่น่ากลัวกว่ารอยยิ้มของกวินทร์เสียอีก "เสียใจด้วยนะคุณกวินทร์... พอดีว่าที่ดินผืนนี้ ไม่ได้เป็นกรรมสิทธิ์ของคนที่คุณไปทำสัญญาด้วยตั้งแต่แรกแล้วล่ะครับ เพราะโฉนดตัวจริง... อยู่ในมือของผม และผมเพิ่งยกกรรมสิทธิ์ทั้งหมดให้เป็นของ 'รินรดา' หลานสาวของผมเมื่อวินาทีที่แล้วนี่เอง" กวินทร์หน้าถอดสีทันที รอยยิ้มแห่งชัยชนะมลายหายไปในพริบตา เขาหันขวับมามองรินรดาที่ยืนนิ่งค้างด้วยความคาดไม่ถึง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้รินรดากับธาวินมาจนถึงบทนี้นะคะ เมฆหมอกสีชมพู