บทที่ 46

กลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟคั่วอ่อนสายพันธุ์เกيش (Geisha) ที่อบอวลอยู่ทั่วห้องครัวชั้นสอง ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศตึงเครียดเบาบางลงเลยแม้แต่น้อย รินรดากำด้ามชงกาแฟ (Portafilter) ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว ปลายนิ้วของเธอสั่นระริกเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความเหนื่อยล้าจากการยืนทำงานมาตลอดทั้งวัน แต่เป็นเพราะเงาร่างสูงโปรดของธาวินที่ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์หินอ่อนอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว สายตาคมกริบของเขาที่มองตรงมา เต็มไปด้วยคำถามที่เธอยังไม่พร้อมจะหาคำตอบให้ "คุณจะเงียบใส่ผมแบบนี้ไปถึงไหนกันครับ... ริน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่กดดันราวกับอากาศในห้องกำลังถูกสูบออกไปทีละน้อย รินรดาชะงัก เธอกลืนก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ในลำคอลงไปอย่างยากลำบาก ดวงตากลมโตไหวระริกยามเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่ม "รินไม่ได้เงียบค่ะ... รินแค่กำลังคิดว่า บางทีสิ่งที่เราพยายามสร้างมันขึ้นมาตั้งแต่แรก มันอาจจะเปราะบางเกินกว่าจะรับมือกับเรื่องพวกนี้ได้" ธาวินผละออกจากเคาน์เตอร์ทันที เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยความรวดเร็ว กลิ่นอายเฉพาะตัวของเบเกอรี่อบใหม่และไออุ่นจากตัวเขาแผ่ซ่านเข้ามาในระยะประชิด มือหนายื่นออกไปกุมข้อมือข้างที่เธอกำด้ามชงกาแฟไว้ แรงบีบกระชับนั้นหนักแน่นแต่นุ่มนวลพอที่จะทำให้เธอสะท้านเยือกในอก "มองหน้าผมสิริน" ธาวินกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย "คุณกำลังบอกว่าความรู้สึกที่เรามีให้กันตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา มันเปราะบางขนาดนั้นเลยเหรอครับ? แค่เพราะข้อเสนอของกวินทร์... แค่เพราะอดีตเฮงซวยของผมที่คุณเพิ่งรู้" "มันไม่ใช่แค่เรื่องนั้นนะคะคุณวิน!" รินรดาตวัดสายตาขึ้นมองเขา หยดน้ำใสคลอหน่วยที่หน่วยตาแต่เธอยังคงพยายามกลั้นมันไว้อย่างสุดความสามารถ "คุณซ่อนเรื่องที่บริษัทของคุณกำลังจะถูกเทคโอเวอร์ไว้... คุณซ่อนเรื่องที่กวินทร์เป็นคนเดียวกับคนที่เคยทำลายครอบครัวคุณ... แล้วจะให้รินรู้สึกยังไงคะ? รู้สึกปลอดภัยเหรอ? ในเมื่อคุณทำตัวเหมือนคนกำลังจะเดินเข้าสนามรบโดยไม่บอกใครสักคน!" ธาวินชะงัก นัยน์ตาคมเข้มไหววับด้วยความเจ็บปวดที่ถูกขุดคุ้ยขึ้นมา มือที่กุมข้อมือเธออยู่ค่อยๆ คลายออกช้าๆ ราวกับกลัวว่าความรุนแรงของเขาจะทำร้ายเธอให้บอบช้ำไปมากกว่านี้ "ผมไม่อยากให้คุณต้องมาแปดเปื้อนกับความแค้นของผม... ริน" ธาวินถอนหายใจยาว ดวงตาคู่นั้นทอดมองเธ้าราวกับเธคือสิ่งเดียวที่มีค่าที่สุดในโลกที่เขากลัวจะสูญเสียไป "ผมยอมเสียทุกอย่าง ยอมให้กวินทร์มันเหยียบย่ำโปรเจกต์ร้านกาแฟนี้... ยอมแพ้ได้ทุกอย่าง ยกเว้นเรื่องเดียว" "เรื่องอะไรคะ..." รินรดากลั้นใจถาม แม้หัวใจจะเต้นรัวราวกำลังจะหลุดออกมานอกอก "ยกเว้น... การสูญเสียคุณไป" คำพูดนั้นทิ้งน้ำหนักลงกลางใจของรินรดาจนเธอแทบหยุดหายใจ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็ง ชั่วขณะหนึ่ง กลิ่นหอมหวานของเค้กวานิลลาและช็อคโกแลตฟัดจ์ที่ตั้งอยู่บนชั้นวางดูเหมือนจะเลือนหายไป เหลือเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นระรัวแข่งกันในความเงียบ แต่ก่อนที่รินรดาจะได้ทันเอื้อนเอ่ยความรู้สึกใดๆ ออกไปเพื่อทำลายกำแพงในใจ เสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านด้านล่างก็ดังขึ้น... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* มันไม่ใช่เสียงเคาะธรรมดา แต่มันคือจังหวะที่หนักแน่นและไร้ซึ่งความเกรงใจ ราวกับผู้มาเยือนจงใจประกาศตัวตนให้พวกเขารู้สึกถึงการคุกคาม ธาวินขมวดคิ้วมุ่นทันที เขาสบถเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหันไปมองทางบันไดวนที่เชื่อมลงสู่ชั้นล่าง "ดึกป่านนี้แล้ว ใครกัน..." รินรดาส่ายหน้าช้าๆ ความหวาดระแวงบางอย่างแล่นริ้วขึ้นมาเกาะกุมหัวใจ เธอรีบวางด้ามชงกาแฟลงบนเคาน์เตอร์แล้วเดินตามธาวินลงไปที่ชั้นล่างอย่างระมัดระวัง แสงไฟสลัวจากโคมไฟวินเทจส่องกระทบให้เห็นเงาร่างของใครบางคนยืนอยู่หลังประตูกระจกหน้าร้าน ร่างนั้นสูงโปรดและสวมสูทเข้ารูปเนี๊ยบเฉียบ เมื่อร่างนั้นเงยหน้าขึ้นรับแสงไฟภายนอก รินรดาก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไม่ใช่กวินทร์... แต่เป็นชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้ม ใบหน้าเรียบเฉยไร้รอยยิ้ม ดวงตาคมปลาบที่มองลอดผ่านกระจกเข้ามานั้นเต็มไปด้วยความคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด และที่สำคัญที่สุด... โครงหน้าและแววตานั้นถอดแบบมาจากธาวินไม่มีผิดเพี้ยน! ธาวินชะงักกึก ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มแข็งทื่อราวกับถูกสาบให้กลายเป็นหิน มือหนากำหมัดแน่นข้างลำตัวจนเส้นเลือดปูดโปน ใบหน้าที่เคยอบอุ่นและสุขุมกลับซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดในพริบตา "คุณพ่อ..." ธาวินพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงที่แทบจะหลุดลอยหายไปในอากาศ ประตูกระจกถูกผลักเปิดออกด้วยมือของชายผู้มาใหม่ ลมหนาวยามดึกพัดกรูเข้ามาพร้อมกับคำพูดประโยคแรกที่ทำลายความเงียบทั้งหมดลงราบคาบ "แกคิดว่าจะหนีพ้นความจริงเรื่องพินัยกรรมนั่นไปได้สักกี่น้ำกันวิน... ธาวิน!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างความละมุนและคราบน้ำตานี้มาจนถึงบทนี้นะคะ เมฆหมอกสีชมพู