บทที่ 34

"คุณกำลังจะบอกว่า... กลิ่นไหม้ในอดีตของครอบครัวคุณ ไม่ใช่ความผิดพลาด แต่เป็นอาชญากรรมที่จงใจงั้นเหรอคะ?" รินรดาเอ่ยถาม น้ำเสียงของเธอสั่นพร่าไม่ต่างจากปลายนิ้วที่กำลังกำเอกสารในซองสีน้ำตาลแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ เธอไม่ได้อยู่ที่เคาน์เตอร์บาริสต้าที่คุ้นเคย แต่อยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของธาวิน—ห้องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วเข้มผสมกับกลิ่นอายความเย็นเยือกจากความจริงที่เพิ่งเปิดเผย ธาวินไม่ตอบ เขานั่งเอนหลังพิงเก้าอี้หนังสีดำ ดวงตาคมเข้มที่เคยดูอบอุ่นเสมอในเวลาที่เขาสอนเธอสตรีมนม วันนี้กลับดูหม่นแสงลงจนน่าใจหาย เขาเลื่อนแก้วเอสเพรสโซ่ร้อนที่เพิ่งชงเสร็จมาทางเธอ ทว่าควันกรุ่นที่ลอยขึ้นมากลับไม่สามารถทำให้อุณหภูมิในห้องนี้สูงขึ้นได้เลย "กวินทร์ไม่ได้แค่อยากได้ที่ดินผืนนี้ไปทำคอนโดหรอกนะ ริน" เสียงของธาวินแหบพร่า "เขาต้องการทำลายหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่เชื่อมโยงว่าพ่อของเขาเป็นคนทำลายสูตรขนมของครอบครัวผม... และฆ่าพ่อผมเพื่อแย่งชิงสิทธิ์ในการจดสิทธิบัตรขนม 'โรเซ่เลเยอร์' ที่โด่งดังไปทั่วประเทศเมื่อยี่สิบปีก่อน" รินรดาวางซองเอกสารลงบนโต๊ะ หัวใจของเธอเต้นรัวจนเจ็บหน้าอก เธอเงยหน้ามองชายหนุ่มตรงหน้าที่เธอแอบมีใจให้มาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา สิ่งที่อยู่ในซองนี้ไม่ได้มีแค่คำสารภาพของอดีตลูกน้องกวินทร์ แต่มันคือคำพิพากษาชีวิตของคนในเมืองนี้ที่ต่างก็ถูกกวินทร์ซื้อตัวไว้ด้วยเงินตราและอำนาจ "ทำไม... ทำไมคุณถึงเพิ่งบอกฉันตอนนี้คะ?" เธอเค้นถาม ดวงตาคลอไปด้วยหน่วยน้ำใส "คุณปล่อยให้ฉันยืนอยู่ข้างคุณในฐานะคนโง่ที่มองไม่เห็นความจริงมาตลอดเลยงั้นหรือคะ?" ธาวินลุกขึ้นยืนกะทันหัน เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ มือหนาเอื้อมมาหวังจะแตะไหล่บาง แต่เขากลับชะงักและถอยร่นกลับไปราวกับกลัวว่าความเปรอะเปื้อนในชีวิตของเขาจะไปแปดเปื้อนความสดใสของรินรดา "เพราะผมกลัว" เขาตอบเสียงต่ำ "กลัวว่าถ้าคุณรู้ คุณจะเดินหนีไปจากชีวิตผมเหมือนกับคนอื่นๆ ในเมืองนี้ ที่พอได้ยินชื่อสกุลของกวินทร์ ก็พร้อมจะปิดหูปิดตาและยอมก้มหัวให้เขาโดยไม่สนความถูกต้อง" รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นหอมของวานิลลาจางๆ จากเสื้อกั๊กของธาวินทำให้เธอยังพอมีสติ เธอหยิบเอกสารขึ้นมาอีกครั้ง สายตาไล่กวาดไปตามลายเซ็นของผู้มีอิทธิพลในเมืองที่แอบลงนามรับเงินใต้โต๊ะเพื่อปิดปากคดีไฟไหม้เมื่อสองทศวรรษก่อน แต่ละชื่อที่ผ่านตาทำให้เธอรู้สึกสะอิดสะเอียนจนแทบอาเจียน นี่หรือคือสังคมที่เธอใช้ชีวิตอยู่? "เราต้องทำอะไรสักอย่างค่ะ" รินรดากล่าว สายตาเปลี่ยนจากความสับสนเป็นความแน่วแน่ "ไม่ใช่แค่เรื่องขนม หรือที่ดิน แต่เป็นความยุติธรรมที่หายไปนานเกินไปแล้ว" "มันอันตรายเกินไป ริน" ธาวินขัดขึ้น "กวินทร์กำลังจะส่งคนมาเก็บร้านคืนนี้ ถ้าเราขยับตัวผิดแม้แต่ก้าวเดียว..." "แล้วคุณจะให้เราถอยงั้นหรือคะ?" รินรดาเดินเข้าหาเขา ก้าวเข้าสู่พื้นที่ส่วนตัวของเขาอย่างกล้าหาญ "คุณไม่ได้กลับมาที่นี่เพื่อยอมแพ้ใช่ไหมคะ ธาวิน? ถ้าคุณยอมแพ้ กลิ่นกาแฟในร้านนี้ก็จะกลายเป็นเพียงอนุสรณ์แห่งความพ่ายแพ้ของคนขี้ขลาด แต่ถ้าเราสู้... อย่างน้อยเราก็ตายในแบบที่คนทำขนมผู้มีศักดิ์ศรีเขาทำกัน!" ธาวินมองลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวตรงหน้า เขาพบความเด็ดเดี่ยวที่มากกว่าคนตัวเล็กๆ อย่างเธอจะพึงมี ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานจนได้ยินเสียงหัวใจของกันและกัน กวินทร์อาจจะครองเมืองนี้ด้วยเงิน แต่ธาวินเพิ่งค้นพบว่าเขามีสิ่งที่มีค่ากว่านั้น... มีคนที่พร้อมจะยืนเคียงข้างในวันที่ท้องฟ้ากลายเป็นสีเทาหม่น ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงกริ่งหน้าร้านกาแฟที่ควรจะปิดเงียบไปนานแล้ว กลับดังขึ้น 'กริ๊ง...' เสียงใสๆ นั้นฟังดูแหลมบาดหูจนคนทั้งสองสะดุ้งสุดตัว ธาวินรีบหันไปมองหน้าจอวงจรปิดที่ซ่อนอยู่หลังภาพวาดบนผนัง นิ้วมือของเขาสั่นเล็กน้อยเมื่อเห็นเงาร่างของชายชุดดำสามคนที่เพิ่งก้าวเข้ามาในโซนเบเกอรี่ ไม่ใช่คนของกวินทร์... แต่เป็นใครบางคนที่เขาคุ้นเคยดีกว่านั้น "ริน... หลบลงไปหลังบาร์ เดี๋ยวนี้!" ธาวินกระซิบเสียงต่ำพลางคว้าวัตถุบางอย่างจากลิ้นชักโต๊ะทำงาน แต่ไม่ทันการ ประตูห้องทำงานถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับใบหน้าของคนที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะปรากฏตัวขึ้นที่นี่ในเวลานี้... คนที่ถือถือแผ่นดิสก์ข้อมูลลับที่ธาวินตามหามาตลอดชีวิตอยู่ในมือ "สวัสดีครับ คุณเชฟ... หวังว่ากาแฟคืนนี้จะรสชาติไม่ขมจนเกินไปนะ" ชายผู้มาเยือนแสยะยิ้มเย็นเยียบ ขณะที่รินรดาตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นรอยเลือดที่เปรอะเปื้อนอยู่บนปกเสื้อสูทของเขา ความหวังที่เพิ่งจุดติดขึ้นมา กลับดับวูบลงในพริบตาเมื่อบุคคลที่สามคนนี้เอ่ยชื่อคนบงการที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดออกมา... ชื่อที่ทำให้โลกของรินรดาพังทลายลงตรงหน้า เมฆหมอกสีชมพูหวังว่าตอนที่ 34 นี้จะทำให้คุณผู้อ่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะคะ ขอบคุณที่ติดตามกันมาจนถึงตอนนี้ค่ะ