บทที่ 33

"ถ้าคุณต้องการที่ดินผืนนี้มากนัก ทำไมไม่พูดออกมาตรงๆ ตั้งแต่วันแรกคะธาวิน?" เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแฝงไปด้วยความเย็นชาที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ บรรยากาศภายในร้าน 'กลิ่นไอรัก' ยามค่ำคืนเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะของตัวเอง กลิ่นหอมจางๆ ของเมล็ดกาแฟคั่วเข้มที่เคยทำให้รู้สึกอบอุ่น บัดนี้กลับคล้ายกลิ่นของความล้มเหลวที่อบอวลไปทั่วทุกอณูของห้อง ธาวินยังคงยืนนิ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์เบเกอรี่ มือหนาที่เคยบรรจงนวดแป้งอย่างประณีตบัดนี้กำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาสูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของความกล้าที่จะสบตากับหญิงสาวที่เขาเผลอมอบหัวใจให้โดยไม่รู้ตัว "มันไม่ได้เริ่มจากการหลอกลวงครับ... เอ้อ... ริน ฟังผมนะ" เขาชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นแววตาที่สั่นไหวของหญิงสาว "ตอนที่ผมกลับมาที่นี่ เป้าหมายเดียวของผมคือการสร้างร้านเบเกอรี่ แต่กวินทร์... เขาเป็นคนกุมชะตากรรมบางอย่างที่ผมไม่อาจหลีกเลี่ยงได้" "ชะตากรรมหรือคะ?" รินรดาแค่นหัวเราะ รอยยิ้มสมเพชแต้มบนใบหน้าสวย "หรือว่าเป็นเพียงข้ออ้างของคนที่ต้องการทางลัดไปสู่ความสำเร็จ คุณก็แค่หมากอีกตัวหนึ่งของกวินทร์ใช่ไหมคะ? หมากที่ถูกส่งมาทำให้ฉันตายใจ เพื่อให้ฉันเซ็นสัญญาขายที่ดินผืนนี้ทิ้งอย่างง่ายดาย" ธาวินก้าวออกมาจากหลังเคาน์เตอร์อย่างรวดเร็ว เขาเอื้อมมือหมายจะคว้าไหล่บาง แต่รินรดากลับถอยหลังหนีราวกับสัมผัสนั้นเป็นของร้อน "ผมไม่เคยคิดจะทำร้ายคุณ!" น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและจริงจัง "ความรู้สึกที่เกิดขึ้นระหว่างเรา มันไม่ใช่ส่วนหนึ่งของแผนการที่กวินทร์วางไว้ ริน... ได้โปรด เชื่อใจผมสักครั้ง" รินรดามองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอก ทั้งความโกรธ ความผิดหวัง และความรักที่ยังคงหลงเหลืออยู่ เธอจดจำสายตาที่อ่อนโยนคู่นี้ได้ดี จดจำรสชาติของขนมที่เขาสรรค์สร้างขึ้นด้วยความใส่ใจ แต่วันนี้ ทุกอย่างกลับกลายเป็นเพียงภาพลวงตาที่งดงามเกินไป "ความเชื่อใจที่ฉันให้กับคุณ มันจบลงตั้งแต่วินาทีที่คุณก้มหน้าหลบสายตาฉันแล้วค่ะ" เธอพูดพลางหมุนตัวเดินไปทางประตูหน้าร้าน ความรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงตรงหน้า ทว่าก่อนที่มือของเธอจะแตะถึงลูกบิดประตู เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามาในความเงียบ พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่ดูน่ารังเกียจ "ว้าว... ช่างเป็นฉากสารภาพบาปที่กินใจจริงๆ" รินรดาชะงักฝีเท้า หันกลับไปมองผู้มาใหม่ที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่ กวินทร์ก้าวเข้ามาในร้านด้วยท่าทางถือดี นัยน์ตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความสนุกสนาน เขามองรินรดาด้วยสายตาที่เหมือนจ้องมองเหยื่อในกำมือ ก่อนจะหันไปทางธาวินที่ยืนตัวแข็งทื่อ "ธาวิน นายทำพลาดไปนิดนะ จริงๆ แล้วนายควรจะทำตัวให้แนบเนียนกว่านี้หน่อย" กวินทร์หัวเราะในลำคอพลางหยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท "รินรดาครับ ผมว่าถึงเวลาที่ต้องตัดสินใจเรื่องร้านนี้สักที ถ้าคุณไม่เซ็นภายในคืนนี้... เราคงต้องมาดูกันว่าธาวินจะมีที่ยืนในวงการเบเกอรี่อีกไหม" ธาวินพุ่งตัวเข้าไปกระชากคอเสื้อกวินทร์ด้วยความโกรธจัด "แกไม่มีสิทธิ์ขู่เธอ!" "ฉันมีสิทธิ์ทุกอย่าง เพราะฉันคือคนที่ถือเอกสารสำคัญที่คุณพยายามปิดบังเธอมาตลอด" กวินทร์ยิ้มเหี้ยม "ความลับเรื่องหนี้ก้อนโตของพ่อคุณน่ะ รินรดายังไม่รู้ใช่ไหมว่าถ้าเธอไม่ขายที่ดินนี้ ธาวินคนนี้แหละที่จะต้องติดคุกแทนพ่อคุณ" รินรดานิ่งงันไปเหมือนถูกแช่แข็ง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เธอหันไปมองธาวินที่ตอนนี้ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสำนึกผิด ความลับที่ถูกซ่อนไว้ถูกเปิดเผยออกมาในวินาทีที่วิกฤตที่สุด ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของกวินทร์ก็ดังขึ้น เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะกดรับและเปิดลำโพงเสียงดังเพื่อให้ทุกคนในร้านได้ยิน "คุณกวินทร์คะ... มีคนไปแจ้งความเรื่องโฉนดที่ดินที่คุณถืออยู่ว่ามีการปลอมแปลงลายเซ็นค่ะ ตำรวจกำลังมุ่งหน้าไปที่ร้านกาแฟตอนนี้เลยค่ะ" รินรดา ธาวิน และกวินทร์ ต่างหันไปมองหน้ากันด้วยความตกใจ โดยเฉพาะกวินทร์ที่ใบหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ทว่าในจังหวะที่ความชุลมุนกำลังจะเริ่มต้นขึ้น หญิงสาวแปลกหน้าคนหนึ่งในชุดคลุมสีดำมิดชิดก็เดินเข้ามาในร้านตรงไปที่หน้าเคาน์เตอร์ และวางถุงกระดาษสีน้ำตาลลงเบื้องหน้าของรินรดาก่อนจะเอ่ยคำพูดที่ทำให้ทุกคนต้องหยุดชะงัก "สิ่งที่อยู่ในนี้... จะทำให้คุณเข้าใจว่าทำไมธาวินถึงต้องทำแบบนี้ และทำไมถึงไม่มีใครในเมืองนี้ที่เชื่อใจได้อีกต่อไป" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของรสรักในถ้วยกาแฟมาจนถึงตอนนี้นะคะ เมฆหมอกสีชมพูจะรอพบทุกคนในตอนถัดไปค่ะ