บทที่ 39

"คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องสัญญาฉบับนี้ กวินทร์" เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแววตากลับแข็งกร้าวราวกับแก้วที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ เธอวางเอกสารปึกหนาลงบนเคาน์เตอร์ไม้โอ๊คจนเกิดเสียงดังสนั่น กลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟคั่วบดที่เคยอบอวลกลับดูจืดชืดลงไปถนัดตาเมื่อเผชิญกับเงาร่างสูงใหญ่ของชายตรงหน้า กวินทร์แค่นยิ้ม มุมปากของเขาหยักโค้งเป็นเส้นตรงที่ไร้ซึ่งความเอ็นดู เขาลากนิ้วไปตามขอบถ้วยเซรามิกอย่างใจเย็น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตารินรดาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "สิทธิ์เหรอครับริน... โลกธุรกิจไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยคำว่าสิทธิ์ แต่มันขับเคลื่อนด้วยความอยู่รอด ถ้าที่นี่ไม่มีเงินจ่ายค่าเช่าที่พุ่งสูงขึ้นเป็นสามเท่าในเดือนหน้า คุณก็แค่ 'คนนอก' ที่รอวันถูกเชิญออก" "ธาวินเขากำลังทำเค้กสูตรพิเศษอยู่ เขาไม่ว่างมาฟังเรื่องไร้สาระของคุณหรอก" รินรดาเบนสายตาหนี พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย "สูตรพิเศษ?" กวินทร์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนน่าขนลุก "คุณคิดว่าความละมุนของขนมจะช่วยยื้อที่ดินผืนนี้ไว้ได้จริงๆ หรือริน? คุณรู้จักผู้ชายที่ชื่อธาวินดีแค่ไหนกันเชียว? บางที... อดีตที่เขาพยายามปิดบังไว้อาจจะน่าสะอิดสะเอียนกว่าแผนผังโครงการก่อสร้างของผมเสียอีก" รินรดาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ความสงสัยที่เธอเคยพยายามกดทับไว้เริ่มตีตื้นขึ้นมาในอก ธาวินมักจะหลบตาเธอเสมอเมื่อพูดถึงช่วงเวลาที่เขาหายไปจากวงการเบเกอรี่ในเมืองหลวง เขามักจะใช้ความอบอุ่นกลบเกลื่อนความเศร้า เหมือนคนที่มีบาดแผลฉกรรจ์แต่เลือกที่จะสวมเสื้อตัวหนาเพื่อปิดบังไม่ให้ใครเห็น "คุณหมายความว่ายังไง" เธอเค้นเสียงถาม กวินทร์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากเสื้อสูทราคาแพง แล้ววางมันไว้ข้างถ้วยกาแฟของเธอ "เปิดอ่านดูสิ แล้วคุณจะเข้าใจว่าทำไมเขาถึงต้องเลือกมาเปิดร้านเล็กๆ ในเมืองที่ไม่มีใครรู้จักเขาแบบนี้... เขาไม่ได้หนีตามความฝันหรอกริน เขาหนีความผิดบาปที่เขาไม่ได้เป็นคนก่อต่างหาก" ภายในห้องครัวที่แยกตัวออกมา ธาวินกำลังบรรจงแต่งหน้าเค้กช็อกโกแลตมูสด้วยสมาธิแน่วแน่ แต่ทว่ามือของเขากลับสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงโต้เถียงดังลอดเข้ามาเป็นระยะ เขาถอนหายใจยาว วางถุงบีบครีมลงแล้วยกมือขึ้นกุมขมับ ความเงียบในครัวกลับดูน่าอึดอัดกว่าปกติ กลิ่นโกโก้เข้มข้นที่มักจะทำให้เขารู้สึกสงบ กลับกลายเป็นความขมปร่าที่ติดอยู่ที่ปลายลิ้น เขาเดินออกมาที่เคาน์เตอร์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ในดวงตาคู่สวยนั้นกลับซ่อนร่องรอยของพายุที่กำลังก่อตัว "กวินทร์... ออกไปจากร้านผมได้แล้ว" "โอ้ เชฟธาวิน" กวินทร์หันกลับมามองด้วยแววตาเยาะเย้ย "ผมแค่กำลังบอกเล่าความจริงที่รินรดาสมควรได้รับรู้ คุณคงไม่อยากให้ความลับที่ซ่อนไว้ใต้ชั้นแป้งพวกนี้มันระเบิดออกมาหรอกใช่ไหม?" ธาวินก้าวเข้ามาขวางระหว่างรินรดากับกวินทร์ แผ่นหลังกว้างของเขาสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที รินรดาเฝ้ามองแผ่นหลังนั้นด้วยใจที่เต้นรัว เธอเห็นเขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่ข้อมือปูดนูน "ถ้าคุณมีอะไรจะพูด ก็พูดกับผมคนเดียว" ธาวินตวาดเสียงต่ำ "ไม่!" รินรดาแทรกขึ้นมา เธอก้าวออกมาจากด้านหลังของธาวิน หยิบซองเอกสารที่กวินทร์ทิ้งไว้ขึ้นมาถือไว้แน่น "รินควรต้องรู้... ไม่ว่ามันจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม ธาวิน... บอกรินได้ไหมว่าเรื่องที่เขากำลังพูด มันไม่ใช่ความจริง" ธาวินหันกลับมามองเธอ ดวงตาที่เคยอ่อนโยนและอบอุ่นเสมอมา บัดนี้กลับฉายแววแตกสลายที่ทำให้รินรดาต้องเจ็บแปลบไปถึงหัวใจ เขาไม่ได้ปฏิเสธ แต่เขากลับถอยหลังไปหนึ่งก้าว ราวกับยอมรับความพ่ายแพ้ต่อความจริงที่กำลังจะถูกเปิดเผย กวินทร์หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดเปิดคลิปวิดีโอหนึ่งแล้ววางลงบนเคาน์เตอร์ หน้าจอแสดงภาพในอดีต—ภาพที่ธาวินยืนอยู่ท่ามกลางความวุ่นวายในครัวเบเกอรี่ชื่อดังแห่งหนึ่ง ก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลายลงด้วยข่าวการยักยอกสูตรลับและหลักฐานการฉ้อโกงที่มัดตัวเขาไว้อย่างดิ้นไม่หลุด "ดูให้ดีนะรินรดา คนที่คุณมอบความไว้ใจให้... คือหัวขโมยที่ทำลายชื่อเสียงคนอื่นเพื่อไต่เต้า" กวินทร์กระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ดังพอให้ธาวินได้ยิน รินรดาตัวชาไปทั้งร่าง สายตาของเธอจับจ้องไปที่คลิปในมือ แสงไฟจากหน้าจอสะท้อนในดวงตาที่เริ่มมีน้ำเอ่อคลอ เธอเงยหน้าขึ้นมองธาวิน คนที่เธอคิดว่าเขาคือเซฟผู้มีจิตใจบริสุทธิ์ที่สุด คนที่สอนให้เธอรู้จักความหวานของชีวิตอีกครั้ง "ธาวิน..." เธอเรียกชื่อเขาด้วยเสียงที่แหบพร่า "นี่มันคืออะไร... บอกรินสิว่านี่ไม่ใช่คุณ" ธาวินก้มหน้าลง สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่พื้นไม้กระดาน "มันเป็นภาพตัดต่อ... แต่ผม... ผมก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเหตุการณ์นั้นมันเกิดขึ้นจริง" ทันใดนั้น เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างของหญิงสาวปริศนาในชุดเดรสสีดำสนิทเดินเข้ามา เธอเดินตรงมาที่เคาน์เตอร์ด้วยท่าทางสง่างาม ก่อนจะวางถุงจดหมายเก่าๆ ไว้บนเคาน์เตอร์ต่อหน้าทุกคน แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ธาวินหน้าถอดสี "เชฟธาวินคะ... ในที่สุดเราก็หากันจนเจอ หลักฐานที่สามารถพิสูจน์ได้ว่าคุณถูกใส่ร้ายในวันนั้น... อยู่ในนี้หมดแล้ว แต่ดูเหมือนคุณจะสายไปเสียแล้วนะคะ เพราะกวินทร์เขากำลังจะทำลายทุกอย่างในร้านนี้ทิ้ง" กวินทร์หน้าเสียทันที เขาพยายามจะคว้าจดหมายนั้น แต่ทว่ารินรดาที่ไวกว่าได้คว้ามันไว้แนบอก ความเงียบงันเข้าปกคลุมร้านกาแฟจนได้ยินแม้แต่เสียงหัวใจที่เต้นรัวของรินรดา เธอค่อยๆ แกะซองจดหมายออก ในขณะที่ธาวินมองดูด้วยหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ และในวินาทีที่กระดาษแผ่นสุดท้ายถูกหยิบออกมา กวินทร์ก็พุ่งตัวเข้ามาหมายจะทำลายมันทิ้ง ทว่าธาวินกลับผลักกวินทร์ออกไปจนกระเด็น "พอที!" ธาวินตวาดลั่น พร้อมกับกอดรินรดาไว้แน่นเพื่อให้เธอปลอดภัยจากความวุ่นวายที่เกิดขึ้น รินรดาก้มลงมองเอกสารในมือ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามที่คาดไม่ถึง "ธาวิน... คนที่สั่งให้กวินทร์ทำลายคุณในวันนั้น... ไม่ใช่คนอื่นไกลที่ไหนเลยใช่ไหมคะ?" ความลับที่ถูกเปิดเผยในวินาทีนี้ เปลี่ยนทุกอย่างไปตลอดกาล... ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงส่งใจมาให้รินรดาและธาวินในห้วงเวลาที่ยากลำบากนี้นะคะ เมฆหมอกสีชมพูสัญญาว่าจะพาไปหาคำตอบว่าใครคือผู้อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทั้งหมดในตอนถัดไปค่ะ