บทที่ 37

"ถ้าคุณก้าวขาออกจากร้านนี้ไปเพียงก้าวเดียว ธาวิน... อย่าหวังว่าผมจะให้โอกาสคุณทำในสิ่งที่รักได้อีกเป็นครั้งที่สองในเมืองนี้" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของกวินทร์ดังก้องอยู่ในความเงียบงันของคาเฟ่หลังเวลาปิดทำการ กลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วอ่อนที่เคยหอมละมุนกลับดูจืดชืดและหม่นหมองลงทันตาเมื่อถูกคั่นกลางด้วยบรรยากาศกดดัน ธาวินยืนนิ่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์ มือหนาที่เคยบรรจงแต่งหน้าเค้กอย่างใจเย็นบัดนี้กำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนใต้ผิวหนัง เขาไม่ได้หันกลับไปมองคนพูด แต่ดวงตาคมคายที่สะท้อนผ่านเงากระจกตู้โชว์ขนมกลับวาวโรจน์ด้วยความอดทนที่ใกล้จะถึงขีดจำกัด รินรดาที่แอบมองอยู่หลังม่านกั้นโซนห้องครัว ใจเต้นรัวราวกับกลองที่ถูกรัวไม่เป็นจังหวะ เธอเห็นมือของธาวินสั่นไหวเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความโกรธที่เขาสะกดกลั้นไว้สุดชีวิต "โอกาสของคุณ... หรือว่าโซ่ตรวนที่คุณพยายามล่ามผมไว้กันแน่ครับ คุณกวินทร์" ธาวินเอ่ยตอบ น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งจนน่ากลัว เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับศัตรูหัวใจและธุรกิจด้วยแววตาที่ไม่มีความเกรงกลัวหลงเหลืออยู่ "ร้านนี้ไม่ได้มีค่าแค่ผืนดินหรือตึกแถวเก่าๆ แต่มันคือความฝันของริน และผมไม่มีวันยอมให้ใครเอาความฝันของคนที่มีค่าขนาดนั้นไปแลกกับเศษเงินของนักธุรกิจที่ไร้หัวใจอย่างคุณ" กวินทร์หัวเราะหึในลำคอ รอยยิ้มที่มุมปากช่างเย็นชาและเหยียดหยัน เขาก้าวเข้ามาใกล้ธาวินอีกก้าว จนระยะห่างระหว่างคนทั้งสองเหลือเพียงไม่กี่คืบ "คนที่มีค่าอย่างนั้นเหรอ? คุณมั่นใจแค่ไหนว่ารินรดาจะเลือกอยู่กับเชฟขนมหวานที่แม้แต่เงินจะรักษาความฝันของตัวเองยังไม่มี... หรือคุณคิดว่าความรักที่ละมุนละไมแบบในนิยายมันจะอิ่มท้องได้ตลอดไป?" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ในปาก เธออยากจะก้าวออกไปหยุดการสนทนานี้ แต่ร่างกายกลับแข็งทื่อราวกับถูกสาป ถ้อยคำของกวินทร์เปรียบเสมือนมีดกรีดลงบนปมในอดีตที่เธอพยายามจะลืมมันไปเสียสนิท ความรู้สึกด้อยค่าที่เคยถูกบดขยี้ในอดีตหวนกลับมาอีกครั้งเมื่อถูกหยิบยกขึ้นมาเป็นเครื่องมือต่อรอง ธาวินไม่ได้ตอบโต้ด้วยอารมณ์ เขาสูดหายใจลึก กลิ่นหอมจางๆ ของวานิลลาที่ติดอยู่ที่ปลายแขนเสื้อของเขาดูเหมือนจะช่วยดึงสติให้เขาสงบลงได้บ้าง เขายกยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่ไม่ได้มีความสุข แต่เป็นยิ้มของการตัดสินใจครั้งสำคัญ "ความรักอาจจะไม่อิ่มท้องในทางกายภาพครับ แต่ถ้าต้องเลือกกินอาหารรสเลิศที่ปรุงจากความขมขื่นของคนอื่น ผมขอเลือกอดตายไปพร้อมกับความภาคภูมิใจในตัวเองดีกว่า" ธาวินเดินเข้าไปหาคนตรงหน้าจนอกเกือบชิดกัน "คุณคงไม่เข้าใจหรอก เพราะคุณไม่เคยมีความสัมพันธ์ที่สร้างขึ้นจากความจริงใจ คุณมีแต่ความต้องการที่จะครอบครอง... และนั่นคือเหตุผลที่รินไม่มีวันมองคุณเกินกว่าสถานะคู่แข่ง" กวินทร์หน้าเปลี่ยนสีทันที ความอดทนของนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่สิ้นสุดลง เขาคว้าปกเสื้อของธาวินไว้แน่น แต่ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปถึงการใช้กำลัง รินรดาก็ตัดสินใจก้าวออกมาจากเงามืด "พอเถอะค่ะ!" เสียงของเธอดังสะท้อนก้องทั่วร้าน แม้จะสั่นเครือแต่ก็แฝงไว้ด้วยความเด็ดขาดที่ทำให้ทั้งสองคนชะงัก รินรดาก้าวเข้ามาคั่นกลางคนทั้งสอง สายตาที่เธอมองกวินทร์เต็มไปด้วยความผิดหวังอย่างปิดไม่มิด "ที่นี่คือร้านกาแฟของฉันนะคะคุณกวินทร์ หากคุณไม่มีคำสั่งซื้อและไม่มีธุระเรื่องธุรกิจที่เป็นธรรม กรุณาออกไปจากร้านของฉันค่ะ และไม่ต้องกลับมาอีกจนกว่าคุณจะเรียนรู้วิธีให้เกียรติคนอื่นเป็น" กวินทร์ปล่อยปกเสื้อธาวินออกช้าๆ เขามองรินรดาด้วยสายตาที่ซับซ้อน—มีความแค้น มีความเสียดาย และมีความโกรธเคืองที่ถูกปฏิเสธ เขาปัดเสื้อตัวเองเบาๆ ก่อนจะแค่นยิ้ม "ได้... ถ้าคุณเลือกทางนี้ ก็เตรียมตัวรับผลของการตัดสินใจให้ดีเถอะ รินรดา แล้วอย่าร้องขอความช่วยเหลือจากผมเมื่อร้านนี้กลายเป็นเถ้าถ่าน" เขาก้าวหันหลังเดินออกจากร้านไป เสียงกระดิ่งเหนือประตูร้านดังกรุ๊งกริ๊งเป็นการลาจากที่เย็นชา ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่กดทับหัวใจคนทั้งสองไว้ ธาวินทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเก่าที่อยู่ใกล้ที่สุด มือที่เคยนิ่งสนิทเริ่มสั่นเทาอย่างรุนแรง ความอ่อนแอที่เขาพยายามซ่อนไว้ถูกเปิดเผยต่อหน้ารินรดาเป็นครั้งแรก เขาปิดหน้าตัวเองด้วยสองมือ หายใจหอบถี่ รินรดาค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ เธอวางมือลงบนไหล่ที่สั่นเทาของเขาอย่างแผ่วเบา สัมผัสจากปลายนิ้วของเธอทำให้ธาวินสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะนิ่งไป "คุณทำเพื่อฉัน... มากเกินไปหรือเปล่าคะธาวิน?" เธอเอ่ยถามด้วยเสียงที่แผ่วเบาลงกว่าเดิม ธาวินเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาคู่คมที่เคยสดใสกลับหม่นแสงลงราวกับท้องฟ้าที่ไร้ดาว "ริน... ถ้าผมเสียคุณไปเพราะความกลัวของตัวเอง ผมคงไม่มีวันให้อภัยตัวเองได้ แต่ที่ผมทำไปทั้งหมด... มันยังไม่ถึงครึ่งของสิ่งที่ผมอยากจะทำเพื่อปกป้องคุณเลย" เขายื่นมือมาจับมือของเธอที่วางอยู่บนไหล่ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาทำให้น้ำตาของรินรดาที่พยายามกลั้นไว้รื้นขึ้นมาที่ขอบตา แต่ในวินาทีที่บรรยากาศเริ่มอ่อนหวานและลึกซึ้ง เสียงโทรศัพท์มือถือของธาวินที่วางอยู่บนโต๊ะก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ เขาละมือจากเธอมาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดู ใบหน้าที่เพิ่งผ่านพ้นความเครียดมาได้ไม่กี่นาทีกลับซีดเผือดลงจนไร้สีเลือด ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นชื่อปลายสายที่แสดงอยู่บนหน้าจอ "ธาวิน? ใครโทรมาเหรอคะ?" รินรดาถามด้วยความกังวล ธาวินเงยหน้าขึ้นมองเธอ แววตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง—จากความรักและความอบอุ่น กลายเป็นความตื่นตระหนกที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน เขาทำโทรศัพท์ร่วงลงบนพื้นด้วยมือที่ไร้เรี่ยวแรง ก่อนจะเอ่ยชื่อคนคนหนึ่งออกมาด้วยเสียงที่แหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน "มัน... มันเป็นไปไม่ได้... เขาตายไปแล้วนี่นา..." รินรดามองตามสายตาของธาวินที่จับจ้องไปที่หน้าจอมือถือที่ยังคงสั่นไม่หยุด และเมื่อเธอก้มลงมองสิ่งที่ปรากฏบนจอ หัวใจของเธอก็แทบหยุดเต้น เพราะนั่นไม่ใช่แค่เบอร์โทรศัพท์ที่ธาวินคุ้นเคย... แต่มันคือเบอร์ของ 'คนรักเก่า' ที่ธาวินเคยบอกกับเธอว่าเสียชีวิตไปเมื่อห้าปีก่อน พร้อมกับหลักฐานรูปถ่ายใบใหม่ที่เพิ่งถูกส่งเข้ามาในแอปพลิเคชันแชท... เป็นรูปของเขากับเธอที่ถูกถ่ายเมื่อเพียงไม่กี่นาทีที่ผ่านมานี้เอง! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับรินรดาและธาวินในตอนนี้นะคะ เมฆหมอกสีชมพูสัญญาว่าจะพาไปพบกับความจริงในตอนหน้าค่ะ