บทที่ 36

กลิ่นอายของเมล็ดกาแฟคั่วเข้มสายพันธุ์เกيش (Geisha) ที่ลอยวนอยู่ในอากาศเวลานี้ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศภายในร้านอบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ความเงียบงันที่เข้าปกคลุมพื้นที่สี่เหลี่ยมเล็ก ๆ แห่งนี้กลับหนาแน่นเสียจนแทบจะใช้มีดกรีดให้ขาดออกจากกันได้ รินรดายืนตัวแข็งทื่อ ปลายเล็บจิกเข้าหากันแน่นจนขึ้นสีขาวซีด ขณะที่ดวงตากลมโตคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง ความหมายของประโยคที่เพิ่งหลุดออกมาจากริมฝีปากของกวินทร์ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ซ้ำไปซ้ำมา ราวกับเสียงก้องในถ้ำลึก *ผู้ชายที่เธอกำลังกอดอยู่น่ะ คือคนคนเดียวกับที่เซ็นชื่อยินยอมให้ขายที่ดินผืนนี้ไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว* เธอค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกทางริมฝีปากที่สั่นเทาเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปมองด้านหลังช้า ๆ ราวกับกลัวว่าภาพที่ปรากฏตรงหน้าจะพังทลายลงมา ธาวินยังคงยืนอยู่ตรงนั้น—ตรงมุมเคาน์เตอร์เบเกอรี่ที่เขามักจะยืนนวดแป้งพาสทรีด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ทว่าในยามนี้ รอยยิ้มเหล่านั้นได้มลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงใบหน้าที่เรียบเฉย แววตาคมกริบที่เคยสะท้อนความห่วงใยเมื่อครู่ บัดนี้กลับราบเรียบสนิทราวกับผิวน้ำในบึงลึกที่ไร้แรงลม "ธาวิน..." เสียงของรินรดาราวกับถูกกลืนหายไปในลำคอ มันแผ่วเบาจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ "คุณ... กวินทร์พูดเรื่องอะไรคะ?" ไม่มีคำตอบจากชายหนุ่ม มีเพียงความเงียบที่ทำหน้าที่ตอกย้ำความจริงอันโหดร้าย ธาวินค่อย ๆ ยกมือขึ้นจัดปกเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนของตนเองอย่างใจเย็น ท่าทีที่สุขุมจนน่ากลัวนั้นทำให้รินรคารู้สึกราวกับถูกตบหน้าอย่างแรงด้วยความเงียบ กวินทร์หัวเราะในลำคอเบา ๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและความสะใจอย่างปิดไม่มิด ชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบก้าวเท้าเข้ามาใกล้รินรดามากขึ้นอีกนิด ราวกับผู้ล่าที่กำลังมองดูเหยื่อผู้หลงทางในกรงขัง "เธอคงไม่คิดหรอกสินะ รินรดา ว่าผู้ชายที่เดินเข้ามาในร้านกาแฟโทรม ๆ ของเธอเมื่อสามเดือนก่อน จะเป็นทายาทคนเดียวของกลุ่มบริษัทอสังหาริมทรัพย์ 'ธนกุล'?" กวินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเยnเยือก นัยน์ตาคมกวาดมองไปทั่วร้านด้วยความดูแคลน "เขาไม่ได้มาเพื่อช่วยเธอฟื้นฟูกิจการหรอก... เขามาเพื่อปิดฉากมันต่างหากล่ะ" รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้ง ความอบอุ่นจากอ้อมกอดของเขาเมื่อไม่กี่นาที ก่อนยังคงหลงเหลืออยู่บนผิวเนื้อ แต่มันกลับแปรเปลี่ยนเป็นความหนاتึบที่เสียดแทงเข้าไปถึงขั้วหัวใจ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความเจ็บปวดระคนสับสน เธอมองหน้าธาวิน คาดหวังว่าเขาจะปฏิเสธ คาดหวังว่าเขาจะบอกว่ามันคือเรื่องโกหก ทว่า... ธาวินกลับไม่ปริปากแก้ตัวแม้แต่คำเดียว "จริงเหรอคะ... ธาวิน?" รินรดาเค้นเสียงถามออกไป น้ำตาคลอหน่วยที่หน่วยตา ความรู้สึกถูกหักหลังพุ่งพล่านขึ้นมาจนจุกอก "ที่ผ่านมา... ทั้งหมดนั่น... เรื่องที่เราช่วยกันคิดสูตรกาแฟ เรื่องที่เราฝันว่าจะขยายร้านด้วยกัน... มันเป็นแค่เรื่องโกหกเหรอคะ?" ธาวินหลุบตาลงเล็กน้อย มองแผ่นกระดาษเอกสารสัญญาซื้อขายที่กวินทร์ถือวิสาสะหยิบขึ้นมาโบกไปมาในอากาศ ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอ แววตาคู่นั้นไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวราวกับกำแพงเหล็ก "โลกธุรกิจไม่มีคำว่าเรื่องโกหกหรอกรินรดา... มีแค่ผลประโยชน์ที่ลงตัว" ธาวินเอ่ยขึ้นเป็นครั้งแรก เสียงของเขาแหบพร่าและเย็นชา ราวกับไม่ใช่เสียงของคนที่เคยกระซิบคำหวานข้างหูเธอในยามค่ำคืน คำพูดนั้นราวกับมีดปลายแหลมที่กรีดลงบนแผลสด รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือด เธอยืนหยัดด้วยขาที่สั่นเทา พยายามรวบรวมเศษ เสี้ยวความเข้มแข็งที่เหลืออยู่ทั้งหมดไม่ให้ร่วง หล่นลงต่อหน้าผู้ชายสองคนที่กำลังเหยียบย่ำความฝันของเธอ "คุณเกลียดฉันมากขนาดนั้นเลยเหรอคะ ถึงต้องใช้วิธีนี้... หลอกให้ฉันรัก แล้วก็ทำลายทุกอย่างที่ฉันสร้างมากับมือ" น้ำตาหยดใสไหลรินอาบแก้มเนียนอย่างเงียบงัน แต่รินรดาไม่มีแม้แต่แรงจะยกมือขึ้นเช็ดมัน "ผมไม่ได้เกลียดคุณ ริน..." ธาวินขยับตัวก้าวเข้ามาหาเธอช้า ๆ ทว่ารินรดากลับถอยหลังหนีโดยอัตโนมัติ ราวกับกลัวสัมผัสจากเขาในตอนนี้ "แต่ที่ดินผืนนี้... มันจำเป็นต้องถูกพัฒนา มันมีค่ามากกว่าจะปล่อยให้เป็นแค่ร้านกาแฟเล็ก ๆ ที่รอวันเจ๊ง" "ใช่! และฉันก็เป็นคนจ่ายเงินก้อนโตเพื่อซื้ออนาคตของที่นี่" กวินทร์แทรกขึ้นมาด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่อง เขายื่นเอกสารฉบับนั้นเข้าใกล้รินรดามากขึ้น "หมดเวลาเล่นขายของแล้วล่ะรินรดา อีกสามวัน... ฉันอยากเห็นร้านนี้โล่งเตียน เพราะบริษัทเราจะเริ่มเคลียร์พื้นที่เพื่อสร้างคอนโดมิเนียมไฮสเกลทันที" รินรดากวาดสายตามองเอกสารในมือของกวินทร์ ลายเซ็นต์ที่ปรากฏอยู่บรรทัดสุดท้าย... เป็นลายมือชื่อของธาวินจริง ๆ ลายมือที่เธอกอดเก็บความทรงจำเกี่ยวกับมันไว้ทุกซอกทุกมุม ความเจ็บปวดแปรเปลี่ยนเป็นความเงียบงันที่น่ากลัว รินรดาสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามดึงศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ทั้งหมดกลับคืนมา เธอยืดตัวตรง เงยหน้าขึ้นมองผู้ชายที่เธอเคยคิดว่าคือบ้านหลังสุดท้ายในชีวิตด้วยสายตาที่ว่างเปล่า "เชิญพวกคุณออกไปจากร้านของฉันค่ะ" เสียงของเธอราบเรียบแต่มั่นคง ทรงพลังพอที่จะทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของกวินทร์ชะงักไปชั่วขณะ "ก่อนที่ฉันจะแจ้งข้อหาบุกรุก" กวินทร์แค่นหัวเราะ "ปากดีให้ได้ตลอดเถอะน่า อีกสามวันเธอก็ต้องหอบกระเป๋าออกไปอยู่ดี" เขากวาดสายตามองธาวิน "ไปกันเถอะธาวิน งานของเราที่นี่จบแล้ว นายคงไม่อยากอยู่ดูสภาพ 'ผู้แพ้' ให้เสียเวลาหรอกมั้ง" ธาวินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาเหลือบมองเครื่องชงกาแฟเอสเพรสโซ่ตัวโปรดของรินรดา ก่อนจะตัดสินใจหมุนตัวเดินตามกวินทร์ออกไปโดยไม่หันกลับมามองเธออีกเลยแม้แต่ครั้งเดียว ประตูกระจกบานใสปิดลงพร้อมกับเสียงกระดิ่งหน้าร้านที่ดังขึ้นแผ่วเบา... เสียงนั้นช่างบาดลึกและวังเวง ราวกับเสียงเคาะโลงศพของความรักที่เพิ่งตายลงไปต่อหน้าต่อตา รินรดาทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นไม้ปาร์เกต์ที่เย็นเฉียบ ปล่อยให้น้ำตาไหลพรั่งพรูออกมาอย่างไม่อั้น ความเงียบงันภายในร้านในยามวิกาลนี้โอบกอดเธอไว้ราวกับจะปลอบประโลม แต่ไม่มีสิ่งใดเยียวยาหัวใจที่แตกสละเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยนี้ได้อีกแล้ว เธอนั่งร้องไห้อยู่ลำพังเนิ่นนานเท่าไหร่ก็ไม่อาจล่วงรู้ จนกระทั่ง... เสียงฝีเท้าฝ่าความเงียบดังขึ้นจากบริเวณประตูด้านหลังร้าน—ประตูห้องครัวที่ควรจะถูกล็อกไว้อย่างแน่นหนา กึก... กึก... เสียงบิดลูกบิดประตูดังขึ้นช้า ๆ ราวกับมีใครบางคนกำลังพยายามไขมันจากด้านนอก รินรดาสะดุ้งสุดตัว หัวใจที่เพิ่งแตกสลายกลับมาเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวอีกครั้ง เธอกลั้นหายใจ ชันกายลุกขึ้นยืนแล้วถอยร่นไปพิงกับเคาน์เตอร์บาร์ สายตาจ้องเขม็งไปยังประตูห้องครัวที่ค่อย ๆ แง้มเปิดออกอย่างช้า ๆ ท่ามกลางความมืดสลัว เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นขอบประตูเข้ามา พร้อมกับกลิ่นหอมคุ้นเคยของ... กลิ่นกาแฟคั่วบดชนิดพิเศษที่เธอไม่เคยได้กลิ่นจากที่ไหนมาก่อน นอกเสียจาก... จากคนคนนั้นที่ควรจะจากไปแล้ว "คุณ..." รินรดาครางชื่อนั้นออกมาด้วยความตกใจสุดขีด เมื่อเงาร่างในความมืดก้าวออกมาเผชิญหน้ากับแสงไฟสลัวจากหลอดไฟนีออนหน้าร้าน และเผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางร่วมกันมาจนถึงบทนี้นะคะ "เมฆหมอกสีชมพู"