บทที่ 43

กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดพันธุ์กาแฟคั่วกลางคั่วใหม่ที่เคยอบอวลชวนให้ผ่อนคลาย กลับกลายเป็นกลิ่นอายที่เจือความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกในวินาทีที่บานประตูกระจกฝ้าถูกผลักเปิดออก รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่หลังเคาน์เตอร์ชงกาแฟ ปลายนิ้วเรียวที่กำลังถือเหยือกสแตนเลสสำหรับตีฟองนมสั่นเทาเล็กน้อย ความเย็นยะเยือกแล่นริ้วจากปลายนิ้วลามเลียขึ้นสู่หัวใจอย่างรวดเร็ว ภาพอดีตที่เธอพยายามฝังกลบไว้ใต้เมล็ดกาแฟและแป้งทำขนมตลอดหลายปีที่ผ่านมา พลันพังทลายลงมาต่อหน้าต่อตาในเสี้ยววินาที ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสากลสีเทาเข้มตัดเย็บอย่างประณีตปรากฏกายขึ้น กวินทร์... ผู้ชายที่เคยให้คำมั่นสัญญาว่าจะดูแลหัวใจเธอก่อนจะหันหลังเดินจากไปอย่างไร้เยื่อใยเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ รอยยิ้มที่มุมปากของเขายังคงเป็นรอยยิ้มแบบเดียวกันกับในอดีต รอยยิ้มที่เคลือบด้วยความมั่นใจและพร้อมจะเหยียบย่ำทุกอย่างเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ "ไม่เจอกันนานเลยนะ... ริน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันภายในร้านที่ควรจะอบอุ่น กวินทร์ก้าวเข้ามาใกล้เคาน์เตอร์ทีละก้าว รองเท้าหนังขัดมันกระทบกับพื้นไม้ส่งเสียงก้องกังวาน ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังที่บีบคั้นหัวใจของหญิงสาวให้ตีรัวเร็วขึ้น รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนซีดขาว เธอพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติและรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี ตั้งแต่เปิดร้านกาแฟ "สูตรลับฉบับละมุน" แห่งนี้ขึ้นมา เธอสัญญา1กับตัวเองว่าจะไม่ยอมตกเป็นเหยื่อของใครอีกแล้ว "ที่นี่เป็นร้านกาแฟค่ะ คุณกวินทร์ ถ้าคุณไม่ได้มาเพื่อสั่งเครื่องดื่ม ฉันเกรงว่าคุณกำลังมารบกวนเวลาทำงานของฉัน" น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบและพยายามควบคุมไม่ให้สั่นไหว แม้ว่าภายในอกจะปั่นป่วนราวกับมีพายุหมุน กวินทร์หัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบร้าน ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่เครื่องชงกาแฟราคาแพงและชั้นวางเบเกอรี่ฝีมือของธาวิน ชายหนุ่มผู้ซึ่งเข้ามาเติมเต็มช่องว่างในใจเธออย่างเงียบเชียบในช่วงเวลาที่ผ่านมา "เธอเปลี่ยนไปเยอะนะริน ดูเข้มแข็งขึ้น... และดูเหมือนจะมีอะไรหลายๆ อย่างที่ดีขึ้นด้วย ทั้งร้านกาแฟบรรยากาศน่ารักนี่ หรือแม้แต่... เชฟหนุ่มฝีมือดีคนที่เดินออกไปซื้อของเมื่อครู่นี้สินะ?" คำพูดเชิงเยาะหยันและสายตาที่กวาดมองสำรวจทำให้รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความโกรธเริ่มเข้ามาแทนที่ความหวาดกลัวในตอนแรก เธอวางเหยือกสแตนเลสลงบนเคาน์เตอร์เสียงดังสนั่นจนเครื่องมือกระทบกัน "คุณต้องการอะไรกันแน่ กวินทร์? เรื่องของเรามันจบลงไปตั้งแต่ห้าปีที่แล้วแล้วค่ะ" กวินทร์ไม่ได้แสดงท่าทีสะทกสะท้านต่อความเกรี้ยวกราดของเธอแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นจัดเนกไทอย่างใจเย็น ก่อนจะโน้มตัวลงมาใกล้เคาน์เตอร์ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระคนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมาแตะจมูก ยิ่งทำให้เธอนึกถึงความทรงจำอันเลวร้ายในคืนวันนั้น "จบงั้นเหรอ? สำหรับเธอมันอาจจะจบ แต่สำหรับฉัน... เกมเพิ่งจะเริ่มต้นต่างหากล่ะริน" กวินทร์เว้นจังหวะ สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะมองทะลุปรุโปร่งถึงความกังวลที่เธอพยายามปิดบัง "ที่ดินแปลงนี้ถูกซื้อต่อมาเรียบร้อยแล้ว และในฐานะเจ้าของใหม่... ฉันให้เวลาเธอกับไอ้เชฟขนมปังนั่นสามวัน ในการเก็บข้าวของออกจากที่นี่ซะ" ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจ รินรดาเบิกตากว้าง ความรู้สึกชาหนึบแผ่ซ่านไปทั่วร่าง "คุณหมายความว่ายังไง... ที่ดินตรงนี้เป็นของตระกูลคุณยาย..." "ท่านขายมันให้ฉันแล้ว ก่อนที่ท่านจะเสียชีวิตด้วยซ้ำ... แปลกใจล่ะสิว่าทำไมฉันถึงรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเธอ" กวินทร์ยิ้มเยาะอย่างผู้ชนะ "ถ้าไม่อยากให้ร้านกาแฟแห่งนี้ถูกรื้อทิ้งกลายเป็นคอนโดมิเนียมหรูภายในสัปดาห์นี้ เธอก็รู้ดีนะริน... ว่าต้องแลกด้วยอะไร" ในจังหวะนั้นเอง ประตูกระจกหน้าร้านก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับร่างของธาวินที่ถือถุงวัตถุดิบทำขนมเข้ามาด้วยรอยยิ้มอบอุ่นตามเคย แต่รอยยิ้มนั้นต้องชะงักค้างทันทีเมื่อเห็นบรรยากาศตึงเครียดภายในร้าน และชายแปลกหน้าในชุดสูทที่ยืนประชิดตัวหญิงสาวที่เขารัก ธาวินวางถุงในมือลงบนโต๊ะใกล้ที่สุดอย่างรวดเร็ว ก้าวฉับๆ เข้ามาบังร่างของรินรดาไว้ด้านหลังทันที ดวงตาคมเข้มของเชฟหนุ่มจ้องมองกวินทร์ด้วยประกายไฟที่ลุกโชน ความสุขุมนุ่มลึกที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความระแวดระวังและปกป้องอย่างเต็มที่ "มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ?" ธาวินเอ่ยถาม น้ำเสียงนิ่งสนิทแต่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล กวินทร์หันมามองเชฟหนุ่มหัวจรดเท้าด้วยสายตาดูแคลน รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้งก่อนที่เขาจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทั้งสองคนต้องช็อกค้าง "อ๋อ... นี่สินะผู้ชายที่เธอเอามาแทนที่ฉัน ช่างน่าสมเพชเสียจริงที่ต้องมาเกาะผู้หญิงกินในร้านกาแฟใกล้เจ๊งแบบนี้... เอาล่ะ ในเมื่ออยู่กันครบแล้ว ฉันจะบอกอะไรให้ฟัง..." กวินทร์หัวเราะในลำคออย่างสะใจ "นอกจากที่ดินแปลงนี้จะเป็นของฉันแล้ว สัญญาเงินกู้ทั้งหมดที่ร้านนี้ค้างชำระอยู่... ก็อยู่ในมือฉันเหมือนกัน... รินรดา!" เมฆหมอกสีชมพูขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้รินรดามา ณ ที่นี้นะคะ