บทที่ 42

กลิ่นกาแฟคั่วอ่อนอิวาซากิเอธิโอเปียที่ลอยอบอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของร้าน “Aroma & Soul” บัดนี้ไม่ได้ให้ความรู้สึกอบอุ่นละมุนละไมอย่างเคย ทว่ามันกลับเจือด้วยกลิ่นไอความตึงเครียดที่เฉียบคมราวกับใบมีด รินรดายืนนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้สักสีเข้ม สองมือประสานกันแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองร่างสูงสมส่วนของชายหนุ่มที่ยืนพิงกรอบหน้าต่างหันหลังให้ เธอกำลังพยายามควบคุมเสียงหายใจไม่ให้สั่นไหว แม้ว่าหัวใจข้างในจะเต้นโครมครามรากระหน่ำซัดด้วยประโยคสุดท้ายที่เพิ่งลอยเข้ามากระทบโสตประสาทเมื่อครู่—*“ความจริงน่ะมันเจ็บปวดเสมอ และวันนี้คุณกำลังจะได้เห็นว่าคนตาย... ก็กลับมาทำลายคุณได้เหมือนกัน”* "คุณธาวิน..." รินรดาเปล่งเสียงเรียกออกไปเบาหวิว ราวกับเกรงว่าเสียงของเธอจะไปทำลายความเปราะบางในอากาศให้แตกสลาย ธาวินค่อยๆ หันกลับมา ชายหนุ่มผู้ซึ่งมักจะมีรอยยิ้มละมุนละไมเจือจางประดับบนริมฝีปากเสมอ บัดนี้กลับมีเพียงความว่างเปล่าและแววตาที่ยากจะคาดเดา ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอดมองเธอนิ่งนาน ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักระหว่างความทรงจำอันงดงามกับความจริงอันโหดร้ายที่เพิ่งถูกขุดคุ้ยขึ้นมาจากหลุมศพแห่งกาลเวลา "ริน... คุณยังจำวันที่เรานั่งคุยกันเรื่องเมล็ดกาแฟล็อตแรกเมื่อสามปีก่อนได้ไหม?" น้ำเสียงของธาวินทุ้มต่ำและราบเรียบ แต่มันกลับบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของหญิงสาวเสียยิ่งกว่าคมมีด "จำได้ค่ะ..." รินรดาตอบเสียงสั่น เธอก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกนิดอย่างไม่รู้ตัว "ทำไมคุณถึงถามเรื่องนั้นตอนนี้ล่ะคะ? เรื่องนั้นมันผ่านไปแล้ว และเราก็..." "ผ่านไปแล้วงั้นเหรอ?" ธาวินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขันโดยสิ้นเชิง เขาก้าวเท้าช้าๆ เข้ามาประชิดโต๊ะทำงาน แววตาที่มองเธอนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ถูกสะสมมาเนิ่นนาน "สำหรับคุณมันอาจจะผ่านไปแล้ว แต่สำหรับคนที่ต้องแบกรับความผิดในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ทำ... มันไม่มีวันหมดอายุหรอกนะรินรดา" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกดูดออกไปจนแทบหายใจไม่ออก ภาพของธาวินในยามนี้ซ้อนทับกับอดีตอันดำมืดที่รินรดาพยายามฝังกลบมันไว้ ปมความรักที่แตกสลาย ความไว้วางใจที่พังทลายลงต่อหน้าต่อตา และคำกล่าวหาที่เธอไม่มีวันลืม ในขณะเดียวกัน ที่ด้านล่างของร้านกาแฟ กวินทร์กำลังยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์บาร์ด้วยรอยยิ้มมุมปาก สายตาคมปลาบกวาดมองไปรอบร้านด้วยความพึงพอใจราวกับผู้ชนะ เขากำลังรอเวลา—เวลาที่ทุกอย่างในร้านแห่งนี้จะล่มสลายลงด้วยน้ำมือของคนทั้งคู่ กวินทร์หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาหมุนเล่นในมืออย่างใจเย็น ข้อความบนหน้าจอแสดงยอดเงินโอนมหาศาลที่ถูกส่งไปยังบัญชีปริศนา พร้อมกับสถานะที่กำลังรอการยืนยันครั้งสุดท้าย "อีกนิดเดียว... ทุกอย่างก็จะเป็นของฉัน" กวินทร์พึมพำกับตัวเองเบาๆ เสียงหัวเราะในลำคอของเขาถูกกลบด้วยเสียงเพลงแจ๊สเบาๆ ที่เปิดคลอในร้าน แต่กลับให้ความรู้สึกวังเวงอย่างประหลาด กลับมาที่ห้องทำงานชั้นบน รินรดากัดริมฝีปากจนรู้สึกถึงรสคาวเลือด ความจริงที่ธาวินกำลังจะเปิดเผย ไม่ใช่แค่เรื่องราวความผิดพลาดในอดีต แต่มันคือชนวนระเบิดที่จะทำลายล้างความสัมพันธ์ที่พวกเขาร่วมกันสร้างขึ้นมาใหม่ด้วยความยากลำบาก "คุณกำลังหมายถึงอะไรกันแน่ ธาวิน?" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา หยาดน้ำใสคลอหน่วยที่หน่วยตาคู่สวย แต่เธอจะไม่ยอมร้องไห้ให้เขาเห็นเด็ดขาด "ถ้าคุณมีหลักฐานอะไร หรือถ้าคุณคิดว่าฉันเป็นคนทรยศคุณ... ก็พูดออกมาให้หมดสิคะ!" ธาวินหยุดยืนห่างจากเธอเพียงแค่เอื้อมมือถึง เขายื่นซองเอกสารสีน้ำตาลเก่าๆ ที่ขอบมุมเริ่มเยิน วางลงบนโต๊ะไม้สักตรงหน้าเธอ นิ้วเรียวยาวของเขากดทับลงบนซองนั้นเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง "เพราะคนที่คุณคิดว่าตายจากอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อห้าปีก่อน... คนที่เซ็นชื่ออนุมัติงบประมาณลับโครงการนั้น... เขายังมีชีวิตอยู่ และตอนนี้เขากำลังเดินทางมาที่นี่ เพื่อทวงทุกอย่างคืนจากคุณ" สิ้นคำพูดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่บันไดทางขึ้นชั้นสอง เสียงนั้นค่อยๆ ใกล้เข้ามาทีละก้าว... ทีละก้าว... อย่างมั่นคงและทรงพลัง รินรดารู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบ ใบหน้าของเธocซีดเผือดลงทันทีเมื่อตระหนักได้ว่า เงาแห่งอดีตไม่ได้เป็นเพียงแค่เรื่องเล่าอีกต่อไปแล้ว ประตูกระจกฝ้าของห้องทำงานถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสากลเนี้ยบกริบ ใบหน้านั้น... ใบคนที่เธอไม่มีวันลืมชั่วชีวิต ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับความรู้สึกในบทนี้ด้วยกันนะคะ