เบเกอรี่ชิ้นแรกที่เปลี่ยนไป

“ถ้าคุณคิดว่าการตะโกนใส่หน้าผมจะช่วยแก้ปัญหาครอบครัวของคุณได้ ผมว่าคุณควรถามตัวเองก่อนนะว่า... กาแฟในมือที่กำลังสั่นอยู่นั่นน่ะ มันรสชาติเป็นยังไง” ธาวินวางถาดอบขนมลงบนเคาน์เตอร์เสียงดัง *เคร้ง* แต่น้ำเสียงของเขากลับราบเรียบและเยือกเย็นเกินกว่าที่รินรดาจะรับมือได้ เธอถอยหลังกรูดไปชนกับชั้นวางแก้วเซรามิกจนเกิดเสียงกังวานบาดหู ดวงตาคู่สวยที่เคยสงบนิ่งบัดนี้สั่นไหวด้วยความโกรธแค้น เธอไม่คิดว่าเขาจะกล้าเผชิญหน้ากับความผิดที่เขาเคยก่อไว้ด้วยท่าทีนิ่งเฉยเช่นนี้ “นายมันหน้าด้านที่สุด ธาวิน” รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน มือที่จับเคาน์เตอร์ไว้แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “ความทรงจำที่พังพินาศของคนอื่น มันไม่มีค่าสำหรับคนอย่างนายเลยใช่ไหม!” ธาวินไม่ได้ตอบโต้อะไร เขาหยิบผ้ากันเปื้อนมาผูกปมที่เอวอย่างใจเย็น กลิ่นหอมจางๆ ของวานิลลามาดากัสการ์และเนยสดชั้นดีที่เพิ่งอบเสร็จใหม่ๆ อบอวลขึ้นมาในอากาศ กลบความคุกรุ่นของบรรยากาศลงอย่างประหลาด เขาก้มหน้าลงจัดการกับแป้งพายที่วางอยู่ตรงหน้า ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาขยับพลิ้วไหวอย่างชำนาญ ราวกับกำลังวาดลวดลายศิลปะบนผืนผ้าใบ ไม่ใช่แค่การเตรียมขนม “ความเจ็บปวดไม่ได้ทำให้ขนมอร่อยขึ้นหรอก ริน” เขากล่าวโดยไม่เงยหน้ามอง “แต่มันอาจทำให้คนเราตาบอดจนมองไม่เห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ในถ้วยกาแฟ... ลองชิมนี่ดูสิ เมนูที่ผมเพิ่งทำเสร็จ” เขาเลื่อนจานใบเล็กที่มีขนมรูปร่างแปลกตาไปตรงหน้าเธอ มันคือทาร์ตช็อกโกแลตสดที่โรยด้วยเกลือทะเลหิมาลัยและดอกลาเวนเดอร์อบแห้ง กลิ่นหอมละมุนดึงดูดใจจนรินรดาเผลอชะงักไปชั่วครู่ ความโกรธในใจเหมือนจะถูกกลบด้วยกลิ่นหอมชวนฝันนั้น “ฉันไม่กินของที่คนอย่างนายทำหรอก” “กินเถอะ” เขาเงยหน้าขึ้น สบตากับเธอตรงๆ ดวงตาคมกริบคู่นั้นซ่อนประกายความเจ็บปวดลึกๆ ไว้ภายใต้ความสุขุม “ถ้าคุณกินแล้วยังรู้สึกว่าผมเป็นคนเลวร้ายขนาดนั้น ผมจะยอมให้คุณไล่ผมออกไปจากที่นี่เอง” รินรดาลดการ์ดลงด้วยความสับสน เธอหยิบช้อนเงินคันเล็กขึ้นมาตัดทาร์ตชิ้นนั้น ความกรอบของพายสอดประสานกับเนื้อสัมผัสช็อกโกแลตที่ละลายในปาก ความขมของโกโก้ชั้นเลิศตัดกับความเค็มปะแล่มของเกลือทะเล และกลิ่นหอมของลาเวนเดอร์ที่ตีขึ้นจมูก มันเป็นความรู้สึกที่ซับซ้อน... อบอุ่นแต่ก็แฝงไว้ด้วยความอ้างว้างเหมือนหัวใจของใครบางคนที่ถูกทิ้งไว้กลางทาง ความโกรธในใจของเธอเริ่มถูกแทนที่ด้วยความหวั่นไหวอย่างประหลาด รสชาติที่เปี่ยมไปด้วยความเข้าใจในความเจ็บปวดนี้... มันไม่ใช่สิ่งที่คนไร้หัวใจจะทำออกมาได้เลย “นาย... ทำไมถึงทำแบบนี้” รินรดากระซิบถาม เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบจะกลืนไปกับเสียงกาแฟที่กำลังไหลลงจากเครื่องชง “รสชาตินี้คือ ‘บทเรียนที่ไม่ได้ถูกเขียนไว้’” ธาวินตอบเบาๆ เขาขยับเข้ามาใกล้จนรินรดาสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวเขา “ผมรู้ว่าคุณโกรธ ผมรู้ว่าครอบครัวของคุณสูญเสียอะไรไป แต่ถ้าผมบอกว่าสิ่งที่ผมทำในอดีต มันคือความจำเป็นที่ผมเองก็เจ็บปวดไม่แพ้คุณล่ะ คุณจะเชื่อไหม?” คำพูดของเขาเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจ รินรดาเงยหน้าขึ้นจะตอบโต้ แต่แล้วเสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดสูทภูมิฐานของกวินทร์ที่เดินเข้ามาพร้อมกับเอกสารในมือ กวินทร์กวาดสายตามองทั้งคู่ด้วยแววตาเหยียดหยาม ก่อนจะเหยียดยิ้มที่มุมปาก “ดูท่าทางพวกคุณจะมีความสุขกับการเล่นขายของกันจังนะ แต่ลืมไปแล้วหรือเปล่าว่าเส้นตายที่ผมให้ไว้น่ะ มันคือเย็นนี้” เขาโยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้โอ๊ค เสียงกระแทกของมันดังก้องไปทั่วร้าน ก่อนที่กวินทร์จะหันมามองรินรดาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ “เลือกระหว่างเงินก้อนโตกับเกียรติยศที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด... เลือกให้ดีล่ะรินรดา เพราะถ้าคุณเลือกผิด ร้านนี้จะกลายเป็นเพียงเศษซากของความทรงจำภายในข้ามคืน” กวินทร์หันหลังเตรียมเดินจากไป แต่เขากลับหยุดชะงักที่ประตูแล้วหันกลับมามองธาวินด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยพิษสง “อ้อ... เกือบลืมไป แกน่ะ ‘ธาวิน’... คนที่ทิ้งชื่อเสียงตัวเองไว้ที่ลอนดอนเพื่อหนีมาซ่อนตัวในหลุมศพเน่าๆ นี่ คิดจริงๆ เหรอว่าอดีตที่แกพยายามฝังน่ะ มันจะไม่ขุดตัวเองขึ้นมาทำลายแกในวันนี้น่ะหึ?” ธาวินชะงักไปชั่วครู่ มือที่กำแน่นบนเคาน์เตอร์สั่นเทาเล็กน้อย รินรดามองแผ่นหลังของเขาด้วยความตกตะลึง นี่ไม่ใช่ความลับเรื่องครอบครัวที่เธอเคยรู้ แต่มันคือเรื่องที่ใหญ่กว่า... และดูเหมือนความลับของเขากำลังจะถูกเปิดเผยออกมาในวินาทีนี้ ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่ร่วมเดินทางไปกับกลิ่นหอมแห่งความลับนี้ด้วยกันครับ - เมฆหมอกสีชมพู