กลิ่นหอมที่ปลายจมูก

"ถ้าคุณคิดว่าการมาที่นี่เพื่อจะเปลี่ยนร้านกาแฟของฉันให้กลายเป็นโรงงานอุตสาหกรรมขนาดย่อมล่ะก็... เชิญออกไปทางเดิมได้เลยค่ะ" รินรดาวางถ้วยเซรามิกราคาแพงลงบนเคาน์เตอร์ไม้โอ๊คด้วยแรงที่หนักหน่วงเกินพอดี เสียงกระทบดังกังวานกลบความเงียบงันในร้าน 'ละมุนละไม' เธอไม่ได้มองหน้าผู้ชายตรงหน้า แต่สายตาจดจ้องอยู่กับการเช็ดคราบกาแฟที่ไม่มีอยู่จริงบนพื้นไม้ แผ่นหลังของเธอเหยียดตรง ราวกับกำลังสร้างป้อมปราการปิดกั้นตัวตนจากบุคคลภายนอก ธาวินมองดูหญิงสาวที่กำลังพยายามรักษาความเยือกเย็นด้วยสายตาเรียบเฉย เขาไม่ได้ขยับตัวตามคำไล่ แต่กลับก้าวเข้าใกล้เคาน์เตอร์อีกครึ่งก้าว กลิ่นจางๆ ของเมล็ดกาแฟคั่วกลางที่อบอวลอยู่รอบตัวเธอเริ่มถูกกลบด้วยกลิ่นหอมสะอาดสะอ้านของแป้งสาลีและเนยสดที่ติดตัวเขามา "ผมไม่ได้มาเพื่อเปลี่ยนอะไรทั้งนั้นครับ" เสียงของเขาต่ำ นุ่มนวล ทว่าหนักแน่นจนน่าใจหาย "ผมแค่มาสมัครงาน ในฐานะคนที่จะทำให้ความหวานในร้านนี้... มันมีชีวิตมากกว่าแค่ของหวานในตู้โชว์" รินรดาชะงักมือที่กำลังถือผ้าเช็ดโต๊ะ เธอเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาเรียวรีที่ดูสุขุมนิ่งสนิทคู่นั้น ภายใต้ความนิ่งเรียบนั้น เธอสัมผัสได้ถึงความร้าวรานบางอย่างที่เขาซ่อนไว้หลังรอยยิ้มจางๆ มันเป็นสายตาของคนที่ผ่านการสูญเสียมามากพอที่จะไม่แยแสต่อการถูกปฏิเสธ "คุณไม่มีใบรับรองที่เพียงพอ" เธอเอ่ยเสียงแข็ง พยายามบังคับไม่ให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ "และร้านนี้ไม่ได้ต้องการเชฟที่มาพร้อมกับความมั่นใจเกินตัว" "ความมั่นใจของผม ไม่ได้มาจากกระดาษใบเดียว" ธาวินขยับมือหยิบซองกระดาษสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋าสะพาย เขาวางมันลงบนเคาน์เตอร์อย่างช้าๆ "แต่มันมาจากสิ่งที่ผมเพิ่งอบเสร็จเมื่อยี่สิบนาทีก่อน... ลองชิมดูสิครับ ถ้ามันไม่ได้เรื่อง ผมจะเดินออกไปโดยไม่หันกลับมามองร้านนี้อีกเลย" ในจังหวะที่รินรดากำลังจะเอ่ยปากปฏิเสธ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าหนังราคาแพงก็ดังแทรกขึ้นมาจากหน้าร้าน กวินทร์ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มที่เคลือบแฝงด้วยความโอหัง เขาไม่ได้มองธาวินด้วยซ้ำ แต่สายตาคุกคามนั้นพุ่งตรงไปที่รินรดาเพียงคนเดียว "ผมว่าข้อเสนอที่ผมยื่นให้เมื่อวาน ยังคงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับคุณนะรินรดา" กวินทร์เอ่ยพลางกวาดสายตามองร้านที่ดูเก่าแก่แต่เปี่ยมด้วยจิตวิญญาณแห่งนี้ "ตึกนี้กำลังจะถูกทุบทิ้งเพื่อทำคอนโดหรู การรั้นอยู่ตรงนี้ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นหรอก" บรรยากาศในร้านเปลี่ยนจากความตึงเครียดเรื่องงาน กลายเป็นแรงกดดันที่บีบคั้น รินรดากำหมัดแน่น ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง เธอเกลียดกวินทร์... เกลียดความรู้สึกที่เหมือนถูกล่าโดยชายที่มองทุกอย่างเป็นตัวเลขและผลกำไร "ออกไปจากร้านฉัน กวินทร์" รินรดาสั่งเสียงสั่น "ผมจะออกไป... หลังจากที่เราคุยกันจบ" กวินทร์แสยะยิ้มพลางก้าวเข้ามาประชิดตัวรินรดา แต่ก่อนที่มือของเขาจะแตะถึงแขนของเธอ แผ่นหลังกว้างของธาวินก็ขยับมาขวางไว้ราวกับกำแพงที่ไม่ได้รับเชิญ ธาวินไม่ได้ใช้กำลัง เขายังคงรักษาระยะห่างที่ดูสุภาพ แต่รังสีบางอย่างที่แผ่ออกมาทำให้กวินทร์ต้องชะงัก "ขอโทษนะครับ คุณกำลังขัดจังหวะการสัมภาษณ์งานของผม" กวินทร์หันมาจ้องหน้าธาวินด้วยความดูแคลน "แกเป็นใคร? เด็กเสิร์ฟกระจอกๆ อย่ามาเสนอหน้าแถวนี้" ธาวินไม่ตอบโต้ด้วยวาจา เขาเพียงแค่เลื่อนกล่องขนมปังอบเล็กๆ ที่เขาเตรียมมาไปวางตรงหน้ารินรดา แล้วหันไปสบตากวินทร์ด้วยสายตาที่เย็นเยียบจนอีกฝ่ายต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "ผมคือคนที่กำลังจะทำให้ร้านนี้อยู่รอด" ธาวินพูดเบาๆ แต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "และถ้าคุณยังมีสามัญสำนึกพอ ก็ควรจะรู้ว่าการรบกวนเวลาทำงานของคนอื่น... มันไร้มารยาทขนาดไหน" กวินทร์ขบกรามแน่น เขามองรินรดาที่ดูจะตกตะลึงกับท่าทีของชายแปลกหน้าคนนี้ ก่อนจะแค่นหัวเราะแล้วเดินออกจากร้านไปพร้อมคำขู่ที่ฝากไว้ในอากาศว่า 'อย่าเสียใจภายหลังที่เลือกดื้อรั้น' ความเงียบกลับมาปกคลุมร้านอีกครั้ง รินรดามองกล่องขนมที่วางอยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วน เธอไม่รู้ว่าทำไมหัวใจของเธอถึงได้เต้นแรงนัก ไม่ใช่เพราะความโกรธที่กวินทร์ทิ้งไว้ แต่เป็นเพราะผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า... คนที่กล้าเผชิญหน้ากับอำนาจมืดเพื่อปกป้องร้านเล็กๆ ของเธอ มือเรียวบางของรินรดาเอื้อมไปเปิดฝากล่อง กลิ่นหอมฟุ้งของอบเชยและรสสัมผัสที่ซับซ้อนของคาราเมลเข้มข้นแตะเข้าที่ปลายจมูก ทันทีที่เธอหยิบชิ้นขนมขึ้นมาสัมผัส ความนุ่มละมุนก็แผ่ซ่านผ่านปลายนิ้ว เธอมองหน้าธาวินที่ยังคงยืนนิ่งราวกับกำลังรอคำพิพากษา "ถ้าคุณกินมันแล้ว..." ธาวินพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบ เสียงของเขาดูแผ่วลงและเปราะบางอย่างประหลาด "คุณจะรู้ว่าทำไมผมถึงยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อมาอยู่ที่นี่" รินรดาค่อยๆ กัดขนมคำนั้น ความหวานที่ลงตัวทำให้เธอเผลอหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว มันไม่ใช่แค่ขนมธรรมดา แต่มันคือเรื่องราวของความเจ็บปวดที่ถูกปรุงแต่งจนกลายเป็นความสุข... เป็นรสชาติที่เธอตามหามาตลอดชีวิตแต่ไม่เคยพบ แต่ในวินาทีที่เธอกำลังจะเอ่ยปากถามถึงที่มาของรสชาตินี้ ประตูกระจกหน้าร้านก็เปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับเสียงกระดิ่งที่ดังกังวานผิดจังหวะ หญิงสาวแต่งกายหรูหราคนหนึ่งก้าวเข้ามาในร้าน สายตาของเธอพุ่งตรงไปที่ธาวินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและโกรธเกรี้ยว "ในที่สุดก็เจอตัวซะที... ธาวิน! นายคิดจริงๆ เหรอว่าจะหนีความผิดที่นายทำไว้กับครอบครัวฉันได้พ้น!" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปพร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่นของความรักในครั้งนี้ด้วยกันนะคะ - เมฆหมอกสีชมพู -