หมู่บ้านร้างแห่งวิญญาณ

กลิ่นคาวโลหิตเจือจางในสายหมอกสีเทาดำ คือสิ่งแรกที่ทักทายประสาทสัมผัสของเฟิงอวี่ ทว่ามันมิใช่กลิ่นคาวเลือดสดใหม่ หากแต่เป็นกลิ่นอับชื้นของซากศพที่เน่าเปื่อยมานานนับร้อยปี ผสมผสานกับไอความแค้นอันเข้มข้นจนแทบจะควบแน่นเป็นหยดน้ำหยดลงบนพื้นดิน "ระวังตัวด้วย... ไอปراณที่นี่ผิดเพี้ยนยิ่งนัก มันไม่ใช่หมอกธรรมชาติ" เสียงของหลินซีดังขึ้นเบาหูราวกับเสียงกระซิบของเกล็ดน้ำแข็งกระทบกัน นางยืนนิ่งอยู่บนรากไม้โบราณที่บิดเบี้ยว ทรวดทรงระหงภายใต้ชุดยาวสีขาวบริสุทธิ์ตัดกับบรรยากาศมืดหม่นรอบกายอย่างสิ้นเชิง ดาบกระบี่น้ำแข็งในฝักข้างกายของนางส่งเสียงสั่นพดเบาๆ คล้ายตื่นตัวต่อคุกคามที่ซ่อนเร้นในความมืด เฟิงอวี่ไม่ตอบคำชายหนุ่มเพียงแค่กวาดสายตาคมกราบมองรอบกาย หมู่บ้านร้างที่ปรากฏเบื้องหน้ามีชื่อว่า 'หมู่บ้านสกุลหลิว' ตามบันทึกโบราณที่เขาเคยผ่านตา ที่แห่งนี้เคยเป็นชุมชนเซียนผู้ต่ำต้อยที่ใช้ชีวิตสงบสุข ทว่าในคืนเดียว กลับถูกล้างบางด้วยทัณฑ์สวรรค์และเงื้อมมือของสำนักใหญ่ จนกลายเป็นซากปรักหักพัง ไร้ซึ่งชีวิต แต่วิญญาณ... กลับไม่ยอมไปผุดไปเกิด "เจ้ากลัวหรือไม่?" เฟิงอวี่เอ่ยถามขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความนัยลึกซึ้ง หลินซีชะงักไปเล็กน้อย ดวงตางดงามคู่คมกวาดมองแผ่นหลังกว้างของบุรุษผู้ยืนเคียงข้าง นางแค่นเสียงเย็นชาออกมาเบาๆ ตามวิสัย "วิถีแห่งเซียนคือการตัดขาดกิเลสและความกลัว... เหตุใดข้าต้องกลัวกลุ่มวิญญาณเร่ร่อนที่แม้แต่ร่างเนื้อก็ไม่มี?" "ปากแข็งเสียจริงนะแม่นางหลิน" เฟิงอวี่มุมปากหยักยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง ทว่าแววตากลับคมกริบดั่งคมกระบี่ที่พร้อมทะยานออกจากฝัก "วิญญาณทั่วไปย่อมไม่น่ากลัว แต่สิ่งที่กำลังจ้องมองเราจากเงาไม้เบื้องหน้านั้น... มันคือ 'จิตอาฆาต' ที่ถูกกักขังด้วยค่ายกลต้องห้าม มันแบกรับความอยุติธรรมเฉกเช่นเดียวกับที่เรากำลังเผชิญหน้าอยู่" สิ้นคำพูดของเฟิงอวี่ บรรยากาศรอบกายก็พลันหนתทึบขึ้นทันตาเห็น *ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!* เงาดำนับร้อยสายพุ่งแหวกม่านหมอกออกมาด้วยความเร็วสูง ร่างของพวกมันบิดเบี้ยว ไอร่างสีดำทมิฬพวยพุ่งออกมาจากเบ้าตาที่กล้อมกลวง พวกมันคืออดีตชาวบ้านและผู้บำเพ็ญเพียรที่ตายด้วยความคับแค้น ดวงวิญญาณถูกพันธนาการไว้ด้วยอักขระโบราณ ไม่ได้ไปผุดไปเกิด กลายเป็นทาสรับใช้ของพลังชั่วร้ายที่คอยขวางกั้นผู้บำเพ็ญเพียรทุกผู้ที่คิดจะก้าวผ่านเส้นทางนี้ "ถอยไป!" หลินซีสะบัดมือวาดกระบี่น้ำแข็งออกจากการฝัก พลังปราณเหมันต์บริสุทธิ์แผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง อุณหภูมิรอบบริเวณลดฮวบลงจนหยาดน้ำค้างกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งร่วงหล่น ทว่าเมื่อคลื่นพลังเหมันต์ปะทะเข้ากับกลุ่มวิญญาณเหล่านั้น พวกมันกลับไม่สลายหายไป กลับส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนที่บาดลึกถึงจิตวิญญาณ ก่อนจะรวมตัวกันเป็นร่างยักษ์สูงสาม丈 (ประมาณ 10 เมตร) ที่มีมือเป็นกรงเล็บเหล็กไหล! "วิชาเหมันต์ของเจ้าทำลายกายเนื้อได้ แต่ทำลาย 'ความแค้น' ที่ฝังรากลึกในจิตวิญญาณไม่ได้หรอกหลินซี" เฟิงอวี่เอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง ขณะที่เท้าซ้ายก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างของเขากลายเป็นเงาสลัวไร้ลักษณ์ วิชาตัวเบาขั้นสูงสุดถูกขับเคลื่อน ไอปراณสีทองเจิดจรัสเปล่งประกายรอบกายขับไล่ความมืดมิด "แล้วเจ้าจะให้ข้าทำอย่างไร?" หลินซีถามกลับ น้ำเสียงยังคงเยือกเย็น แต่นางขยับกายเข้ามาประชิดแผ่นหลังของเฟิงอวี่โดยอัตโนมัติ การประสานสอดคล้องระหว่างกระบี่เหมันต์และวิถีกระบี่ไร้ลักษณ์ก่อตัวขึ้นอย่างไร้รอยต่อ "ใช้ใจสัมผัสพวกมัน... แล้วใช้กระบี่ของพวกเราปลดปล่อยพวกมันให้เป็นอิสระ!" ร่าฃยักษ์วิญญาณคำรามลั่นสะเทือนปฐพี มันเงื้อมือกรงเล็บอันมหึมาตบลงมาจากเบื้องบน พลังกดดันระดับขอบเขตหลอมรวมวิญญาณแผ่ซ่านจนอากาศรอบด้านบิดเบี้ยว เฟิงอวี่ไม่หลบหนี เขาเงยหน้าขึ้นมองเงาดำที่กำลังตกลงมา แววตาดุดั่งพญาอินทรีย์ มือขวาจับด้ามกระบี่ที่เหน็บไว้ที่เอวแน่น ปราณกระบี่ในตัน티ัน (จุดรวมพลัง) หมุนวนอย่างบ้าคลั่ง "ฟ้ากำหนดข้าให้เดินบนเส้นทางนี้ มิสู้ข้ากำหนดฟ้าด้วยกระบี่ในมือ!" เฟิงอวี่คำรามก้อง ทะยานร่างสวนขึ้นไปกลางอากาศ ประกายกระบี่สีทองเจิดจ้าพุ่งทะยานดั่งมังกรทองแหวกเมฆหมอก ปะทะเข้ากับกรงเล็บวิญญาณอย่างจัง! ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่คมกระบี่กำลังจะตัดผ่านร่างยักษ์วิญญาณ เงาดำลึกลับสายหนึ่งก็พุ่งวาบออกมาจากพื้นดินเบื้องล่าง มันไม่ใช่ วิญญาณแค้นธรรมดา แต่เป็น 'โซ่ตรวนแห่งกฎสวรรค์' สีม่วงเข้มที่ปรากฏขึ้นอย่างไร้ซุ่มเสียง พุ่งตรงเข้ามัดร่างของหลินซีที่ยืนคุ้มกันอยู่ด้านหลังจนขยับเขยื้อนไม่ได้! "หลินซี!" เฟิงอวี่เบิกตากว้าง สติสัมปชัญญะชาวัดรอดด้วยความตกใจ โซ่ตรวนสีม่วงนั้นคือกฎสวรรค์ที่ตามล่าพวกเขานับตั้งแต่วันที่ฝ่าฝืนลิขศิต และบัดนี้ มันกำลังจะลากตัวนางกลับไปยังแดนทัณฑ์สวรรค์! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางในวิถีกระบี่นี้ด้วยกันนะครับ พบกันใหม่ตอนหน้าครับ (เพลิงโอสถสวรรค์)