สายลมแห่งการเปลี่ยนแปลง

หุบเขากระบี่เมฆาคารวะหาได้เงียบสงบดังเช่นรูปลักษณ์ภายนอก ไอปราณกระบี่นับพันสายที่ถูกสะสมมานานนับร้อยปีกำลังแปรปรวนราวกับคลื่นใต้น้ำที่รอวันปะทุ เฟิงอวี่ก้าวเท้าออกจากเขตอาคมค่ายกลพิทักษ์สำนักด้วยจังหวะที่มั่นคง รองเท้าผ้าดิบเหยียบบนพื้นดินเปียกชื้นยามค่ำคืนจนเกิดเสียงใบไม้แห้งกรอบเบาๆ ดวงตาคมกริบดุจคมกระบี่ที่ซ่อนในฝักกวาดมองป้ายหินโบราณสลักชื่อสำนักเป็นครั้งสุดท้าย ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ทว่าสันกรามกลับขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน บาดแผลในอดีตที่อาจารย์ของเขาต้องดับสูญสลายกลายเป็นธุลีใต้กฎสวรรค์อันอยุติธรรมยังคงฝังรากลึกในจิตวิญญาณ "เจ้ามั่นใจแล้วหรือ... ที่จะพาตัวปัญหาเดินออกไปท้าทายกฎเหล็กของแดนเซียนเช่นนี้" เสียงราบเรียบทว่าเย็นเยียบราวน้ำค้างแข็งกลางเหมันต์ดังขึ้นจากเบื้องหลัง หลินซีปรากฏกายขึ้นราวกับภูตพราย นางสวมชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ ปักลายเกล็ดน้ำแข็งด้วยด้ายเงินสะท้อนแสงจันทร์ เส้นผมสีดำสนิทปล่อยสยายยาวเคลียแผ่นหลังบางเฉียบ ไอปราณเย็นเยือกแผ่ขยายออกรอบกายรัศมีสามเชียะจนหยาดน้ำค้างบนใบหญ้ารอบตัวนางกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีขาวโพลนในพริบตา เฟิงอวี่หยุดเดิน ชำเลืองสายตากลับไปมองสตรีผู้ได้ชื่อว่าเป็นศิษย์เอกแห่งยอดเขาเหมันต์นิรันดร์ แม้ภายนอกนางจะดูไร้ความรู้สึกราวนางเซียนผู้ตัดขาดจากกิเลส แต่เขากลับสังเกตเห็นปลายนิ้วเรียวยาวที่ถือกระบี่ประจำกายนั้นกำลังกำด้ามจับแน่นจนข้อต่อขาวซีด "กฎสวรรค์มีไว้เพื่อสยบผู้Yนอ่อนแอ หลินซี... แต่สำหรับข้า เฟิงอวี่ เส้นทางนี้มิใช่การหลบหนี หากแต่เป็นการไปทวงถามความยุติธรรมที่พวกมันพรากไป" สุ้มเสียงของเขาแหบพร่าแต่มั่นคงดุจภูผา หลินซีเม้มริมฝีปากบางเฉียบสีราวกุหลาบซีด นัยน์ตาคู่คมปลาบดุจกระบี่หิมะจ้องมองบุรุษตรงหน้าอย่างลึกซึ้ง นางก้าวเท้าเข้ามาใกล้จนกลิ่นอายอุ่นร้อนจากร่างกายของเขาปะทะเข้ากับความเย็นยะเยือกของนาง ก่อเกิดเป็นไอหมอกบางเบาลอยวนอยู่ระหว่างคนทั้งสอง "ข้าถูกฝึกให้ตัดขาดจากความผูกพัน..." นางเอ่ยเสียงแผ่วเบาราวกับรำพึงกับตนเอง ลมหายใจกลายเป็นไอสีขาวลอยวน "แต่วันนี้... ข้ากลับยอมละทิ้งกฎเกณฑ์ของสำนักเพื่อเดินตามหลังเจ้าไปสู่ความตาย เจ้าคิดว่าข้าเสียสติไปแล้วหรือยัง" เฟิงอวี่แค่นหัวเราะในลำคอแผ่วเบา แววตาทะนงตนฉายประกายเจิดจ้าขึ้นวูบหนึ่ง "ตายหรือ? หากสวรรค์ไม่ยอมให้พวกเราอยู่ร่วมกัน ข้าก็จะใช้กระบี่ในมือนี้แหละ ผ่าสวรรค์ออกเป็นสองซีกให้ท่านดู" สิ้นคำกล่าว สภาวะกดดันอันน่าสะพรึงกลัวก็ระเบิดออกมาจากร่างของเฟิงอวี่ ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องนภาจนเมฆฝนสีดำทะมฬหมุนวนเป็นเกลียวคลื่น สายฟ้าสีครามแลบแปลบปลาดยามค่ำคืนราวกับฟ้าดินกำลังพิโรธต่อคำประกาศกร้าวของจอมยุทธ์หนุ่มผู้ดื้อรั้น หลินซีไม่เอ่ยคำใดอีก นางเพียงชักกระบี่ 'เหมันต์วารี' ออกจากฝักช้าๆ เสียงคมดาบเสียดสีกับฝักไม้หยกดังเสียดแทงประสาท ดอกบัวน้ำแข็งนับร้อยดอกเบ่งบานขึ้นรอบตัวนาง แผ่พุ่งจิตสังหารอันบริสุทธิ์และเยือกเย็นออกมารับมือกับปราณกระบี่ของเฟิงอวี่ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ทั้งสองยืนเคียงบ่าเคียงไหล่ ณ ชายแดนแห่งการเปลี่ยนแปลง สองวิถีปราณที่แตกต่างแต่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว พร้อมที่จะก้าวข้ามประตูมิติแห่งโชคชะตาที่เต็มไปด้วยเลือดและหยาดน้ำตา ทว่า ในวินาทีที่พวกเขากำลังจะก้าวเท้าพ้นเขตคุ้ม ภูเขาโดยรอบกลับสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับแผ่นดินแยก พื้นดินเบื้องหน้าแตกออกเป็นรอยแยกขนาดใหญ่ ปราณกระบี่สีทองอร่ามสายหนึ่งพุ่งปะทะลงมาจากฟากฟ้าดุจดาวตก แหวกม่านเมฆลงมาขวางกั้นเส้นทางของพวกเขาทั้งสองไว้ในทันที! พร้อมกันนั้น เงาร่างของบุคคลผู้หนึ่งในชุดคลุมสีทองปักลายมหาสมุทรก็ก้าวเดินออกมาจากม่านหมอกหนาทึบ มือข้างหนึ่งถือคัมภีร์โบราณที่เรืองแสงสีชาดลึกลับ ดวงตาคู่นั้นจ้องมองมาที่เฟิงอวี่และหลินซีด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม "คิดจะหนีไปไหน... นักโทษแห่งทัณฑ์สวรรค์?" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางในวิถีกระบี่นี้ด้วยกันนะครับ พบกันใหม่ตอนหน้าครับ (เพลิงโอสถสวรรค์)