พายุที่กำลังจะมาถึง

กลิ่นอายความเย็นยะเยือกของเหล็กกล้าผสมผสานกับกลิ่นอายเฉพาะตัวของมานาบริสุทธิ์ลอยอบอวลอยู่ในห้องควบคุมชั้นใต้ดิน ผลึกเวทมนตร์สีครามสั่นกระพริบถี่รัวจนเกิดเสียงหึ่งต่ำๆ บ่งบอกถึงภาวะวิกฤตที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกขณะ "โอ๊ะ... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของท่านผู้คุมกฎกับนักโทษคนโปรดเข้าซะแล้วสินะครับ?" น้ำเสียงยียวนกวนประสาทดังขึ้นที่กรอบประตูพอดิบพอดี เรย์สะดุ้งเล็กน้อยโดยสัญชาตญาณ ร่างเพรียวของเกมเมอร์หนุ่มที่เมื่อครู่ยังถูกตรึงไว้ชิดผนังด้วยความกดดันจากร่างสูงใหญ่ของซีค ผละออกห่างอย่างรวดเร็ว ใบหน้าคมคายขึ้นสีแดงจัดด้วยความกรุ่นโกรธผสมความกระอักกระอ่วน แต่ดวงตากลับพราวระยับด้วยประกายความท้าทายเช่นเคย ซีคไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติยังคงเรียบเฉยราวน้ำแข็งสลัก ดวงตาสีเงินกวาดมองผู้มาเยือนด้วยความเยียบเย็น ร่างสูงขยับตัวบังเรย์ไว้ครึ่งก้าวโดยธรรมชาติ ราวกับสัญชาตญาณนักล่าที่พร้อมปกป้องอาณาเขตของตนเอง "คาร์ل... นายมาทำอะไรที่นี่" เสียงทุ้มต่ำของซีคเอ่ยถามอย่างเรียบเรื่อย ทว่าแฝงรังสีคุกคามที่ทำให้อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันตาเห็น ชายหนุ่มเรือนผมสีเงินสั้น นัยน์ตาสีอำพันคมกริบ ก้าวเท้าเข้ามาในห้องควบคุมอย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่บนมุมปากหนา มือเรียวยาวเคาะนิ้วลงกับด้ามดาบคาตานะที่เหน็บไว้ข้างเอวเบาๆ เป็นจังหวะ "อย่ามองฉันด้วยสายตาดุดันแบบนั้นสิครับ ท่านซีค ผมก็แค่ได้กลิ่นความผิดปกติของระบบ... อ่า ให้ตายสิ ดันเจี้ยนระดับ S ของเรากำลังจะระเบิดเป็นจุลอยู่แล้วนะ ไหงท่านถึงยังมีเวลามาทำเรื่องสวีทหวานกับเด็กดื้อคนนี้ได้ล่ะครับเนี่ย" คาร์ลปรายตามองเรย์ด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ แต่แฝงความเจ้าเล่ห์เต็มพิกัด เรย์แค่นเสียง "ชิ" ในลำคอ ปัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ก่อนจะก้าวออกมาจากด้านหลังของซีค ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปยังผู้มาใหม่ "หุบปากไปเลยน่า คาร์ล ถ้าไม่มีธุระอะไรสำคัญก็ไสหัวออกไปซะ คนกำลังคุยธุระสำคัญกันอยู่" "ธุระสำคัญ?" คาร์ลหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นชวนหมั่นไส้ไม่น้อย "การจูบปากกับนักโทษแหกกฎกลางห้องควบคุมนี่นับเป็นวาระแห่งชาติด้วยเหรอครับคุณเรย์? โอ้... หรือว่าผมเข้าใจผิดไปเอง ว่าพวกคุณกำลังวางแผนกอบกู้ดันเจี้ยนด้วยวิธีแลกเปลี่ยนสารกันแน่?" "นาย!" เรย์พุ่งตัวไปข้างหน้าหมายจะควอคอเสื้ออีกฝ่ายให้หายหมั่นไส้ แต่ทว่า... หมับ! มือหนาของซีคคว้าต้นแขนของเรย์เอาไว้เสียก่อน แรงบีบไม่มากไม่น้อยแต่เพียงพอให้หยุดการเคลื่อนไหว เรย์หันขวับไปมองผู้คุมกฎหนุ่มอย่างไม่สบอารมณ์ แต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาสีเงินคู่นั้นที่ส่งสัญญาณเตือนเงียบๆ หัวใจที่กำลังเต้นเร่าด้วยความโกรธกลับกระตุกวูบอย่างประหลาด "ใจเย็นก่อนเรย์" ซีคเอ่ยเสียงเรียบ แต่สายตาคมกริบหันไปสบกับคาร์ลตรงๆ "ระบบเตือนภัยสีแดงเพิ่งเริ่มทำงานเมื่อสามนาทีที่แล้ว นายรู้อะไรมา คาร์ล" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความคุุกกรุ่นทางอารมณ์เป็นความตึงเครียดระดับวิกฤตทันที หน้าจอโฮโลแกรมรอบห้องเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เสียงไซเรนเตือนภัยดังระรัวก้องกังวานไปทั่วชั้นใต้ดิน คาร์ลหุบยิ้มกวนๆ ลงทันที สีหน้าของเพลย์บอยหนุ่มแปรเปลี่ยนเป็นความจริงจังอย่างรวดเร็ว เขายกแท็บเล็ตในมือขึ้นแสดงข้อมูลกราฟฟิกที่พุ่งทะยานเกินขีดจำกัด "ก็ตามที่เห็นนี่แหละครับท่านผู้คุมกฎ... โค어 (Core) หลักของดันเจี้ยนชั้นที่ 15 กำลังถูกแฮกจากภายนอก และไม่ใช่ฝีมือของระบบ AI ทั่วไป มีใครบางคนกำลังใช้ไวรัสระดับตำนานเจาะเข้าระบบป้องกันชั้นนอกสุด สัญญาณเตือนการทำลายล้างดันเจี้ยนเริ่มต้นขึ้นแล้ว... และเรามีเวลาเหลือไม่ถึงสิบนาที ก่อนที่ระบบจะทำการล้างบางทุกอย่างอัตโนมัติ" เรย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นตัวเลขถอยหลังสีแดงฉานบนจอภาพ โหมดเกมเมอร์อัจฉริยะในหัวเริ่มประมวลผลอย่างรวดเร็ว "เป็นไปไม่ได้... ระบบป้องกันของที่นี่ถูกสร้างขึ้นด้วยโค้ดอัจฉริยะที่ไม่มีวันถูกเจาะได้ง่ายๆ เว้นแต่ว่า..." เรย์หันขวับไปมองหน้าซีคทันที "เว้นแต่จะมี 'กุญแจมาสเตอร์' จากข้างในช่วยเปิดทาง" ซีคหรี่ตาลง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างสูงโดยไม่ปิดบัง "หนอนบ่อนไส้... ดูท่าเราจะมีหนอนตัวใหญ่ซะแล้วสิครับ" "แล้วทีนี้เราจะเอายังไงดีล่ะครับท่าน? จะยืนกอดอกรอให้ระเบิดตู้มเป็นโกโก้ครั้นช์ หรือจะให้ผมช่วยพาหนีออกไปทางประตูฉุกเฉินดี?" คาร์ลเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงติดตลก แต่นัยน์ตากลับคมกริบราวกับใบมีด เรย์แค่น3ยิ้มที่มุมปาก ความเลือดร้อนและรักความท้าทายพุ่งพล่านไปทั่วอณูผิว หนีเหรอ? คำว่าหนองไม่เคยอยู่ในพจนานุกรมของเกมเมอร์สายบวกอย่างเขาอยู่แล้ว "หนีบ้าอะไรเล่า! ในเมื่อมันกล้าเข้ามาเล่นเกมในบ้านเรา เราก็ต้องต้อนรับมันให้สาสมสิ!" เรย์สะบัดแขนหลุดจากการจับกุมของซีค หยิบมีดสั้นพลังงานแสงขึ้นมาถือไว้ในมือ ดวงตาเป็นประกายวับวายด้วยความตื่นเต้น ซีคถอนหายใจเบาๆ ออกมาเฮือกหนึ่ง ท่าทางเหนื่อยหน่ายระคนเอ็นดูฉายชัดบนใบหน้าหล่อเหลา เขาขยับเข้าไปใกล้เรย์จนแผ่นหลังของร่างบางเกือบชิดกับแผงอกแกร่ง มือหนายื่นออกไปจัดปกเสื้อให้เรย์อย่างเบามือ ท่ามกลางสถานการณ์เป็นตายเท่ากัน "อย่าทำอะไรบุ่มบ่ามเหมือนเด็กๆ เรย์... จำไว้ว่านายต้องอยู่ภายใต้การคุ้มครองของฉัน" ซีคกระซิบเสียงทุ้มต่ำข้างใบหู น้ำเสียงนั้นอบอุ่นและทรงอำนาจในเวลาเดียวกัน จนเรย์รู้สึกวูบวาบในท้องอย่างห้ามไม่อยู่ "ใครบอกว่าผมต้องให้คุณคุ้มครองอยู่ฝ่ายเดียวเล่า..." เรย์พึมพำตอบเสียงเบา แก้มเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อโดยไม่รู้ตัว แม้ปากจะเถียงแต่หัวใจกลับเต้นรัวยิ่งกว่าเสียงไซเรนเตือนภัยเสียอีก "พอๆๆ เลิกสวีทแล้วฟังทางนี้ก่อนครับคู่รักข้าวใหม่ปลามะเร็ง" คาร์ลแทรกขึ้นมาด้วยความหมั่นไส้ พร้อมกับจิ้มหน้าจอโฮโลแกรมรัวๆ "ตอนนี้ระบบนำทางถูกล็อก แต่ผมพบสัญญาณความร้อนที่น่าสงสัยกำลังเคลื่อนตัวไปยังห้องควบคุมชั้นบนสุด... และดูเหมือนว่า 'แขกไม่速เชิญ' คนนั้น กำลังรอต้อนรับพวกเราอยู่" ซีคเงยหน้าขึ้นสบตากับเรย์ แววตาของทั้งคู่ประสานกันอย่างมีความหมาย ความดุดัน ความท้าทาย และเคมีที่ร้อนแรงหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวในพริบตา "ไปกันเถอะครับ..." ซีคเอ่ยเสียงเรียบแต่ทรงพลัง พร้อมกับชักกระบี่คู่กายออกมาจากฝัก ประกายแสงสีฟ้าครามสะท้อนวับกับแววตานักล่า "ไปดูกันว่าใครกันแน่ที่จะต้องพินาศ" ทั้งสามคนเตรียมพุ่งตัวออกจากห้องควบคุมเพื่อเผชิญหน้ากับพายุแห่งการทำลายล้างที่กำลังโหมกระหน่ำ ทว่า... ปัง! เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวจากเบื้องบนทำให้เพดานห้องควบคุมสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ฝุ่นผงและเศษปูนร่วงกราวลงมาพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด ในความมืดมิดนั้นเอง หน้าจอโฮโลแกรมหลักที่เหลืออยู่เพียงดวงเดียวก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับภาพใบหน้าของใครบางคนปรากฏขึ้นบนจอ... ใบหน้าที่ทั้งซีคและเรย์ไม่มีวันลืม "เซอร์ไพรส์... ท่านผู้คุมกฎ และเจ้าหนูเกมเมอร์" เสียงทุ้มเย็นเยียบดังผ่านลำโพงระบบที่ถูกควบคุมเบ็ดเสร็จ "ยินดีต้อนรับสู่... บทเรียนสุดท้ายของพวกคุณครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ