การดูแลที่เงียบเชียบ

คราบเขม่าสีดำบนแก้มสากระคายมือของเรย์ไม่ได้ทำให้ซีคสนใจเท่ากับรอยแผลฉีกขาดที่ยาวเกือบสิบเซนติเมตรพาดผ่านหัวไหล่ข้างขวา เนื้อผ้าสีเข้มชุ่มโชกไปด้วยเลือดสดๆ ที่ยังคงซึมไหลออกมาไม่ขาดสาย กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนไปกับกลิ่นอายความตายของชั้นดันเจี้ยนที่เพิ่งสงบลงจากการห้ำหั่น ซีคคุกเข่าลงข้างหนึ่งอย่างเงียบเชียบ มือเรียวยาวที่มักจะสวมถุงมือหนังสีดำสนิทเสมอ บัดนี้เปลือเปล่าและกำลังสั่นระริกเล็กน้อยอย่างที่เจ้าตัวไม่มีวันยอมรับ "อยู่นิ่งๆ สิครับคุณผู้คุมกฎ มือหนักเป็นบ้าเลย..." เรย์สูดปากซี๊ดด้วยความเจ็บเมื่อปลายนิ้วเย็นเฉียบของอีกฝ่ายแตะลงตรงข้ามปากแผล แต่ปากเก่งๆ ก็ยังไม่วายส่งเสียงกระเง้ากระงอดออกมาได้ แม้ใบหน้าจะซีดเผือดเพราะเสียเลือดมากก็ตาม "ถ้าไม่อยากให้แขนข้างนี้พิการไปตลอดกาล ก็หุบปากแล้วนั่งเงียบๆ เสียบ้าง เรย์" น้ำเสียงของซีคราบเรียบและเย็นชาตามแบบฉบับ แต่ถ้าสังเกตให้ดีจะเห็นรอยขบกรามจนสันนูนขึ้นที่ข้างแก้ม แววตาสีเทาเข้มคู่นั้นไม่ได้มองหน้าเรย์ด้วยซ้ำ มันกำลังจดจ่ออยู่กับการฉีกชายเสื้อคลุมของตัวเองเพื่อนำมาทำเป็นผ้าพันแผลชั่วคราว ความร้อนรนที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็นกำลังแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวอึดอัด เหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงฉายชัดอยู่ในหัว ซีคชะงัก ดาบในมือเกือบหลุดร่วง เขาหันกลับไปมองเรย์ด้วยหัวใจที่เหมือนถูกบีบจนแทบแตกสลาย ในวินาทีที่เรย์พุ่งตัวเข้าไปรับคมดาบแทนเขาโดยไม่ลังเล ภาพของความตายที่เคยชินชากลับกลายเป็นเงาดำที่น่ากลัวที่สุดในโลกทันที "ผมไม่ได้อยากให้แขนพิการหรอกครับ... แค่ไม่อยากเห็นคุณสภาพดูไม่จืดแบบนั้นต่างหาก" เรย์กระซิบเสียงแผ่ว ดวงตากลมโตที่ปกติรั้นระคนกวนประสาท บัดนี้ช้อนขึ้นมองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่อ่านยาก "ทำไมต้องทำหน้าเหมือนคนจะร้องไห้ขนาดนั้นด้วยล่ะครับ ซีค คุณไม่ใช่หุ่นยนต์ไร้ความรู้สึกหรอกเหรอ" "ผมไม่ได้ร้องไห้" ซีคสวนกลับทันควัน น้ำเสียงแข็งกร้าวขึ้นมาทันทีราวกับต้องการกลบเกลื่อนร่องรอยความเปราะบางที่เผลอหลุดลอดออกไป ผ้าผืนย่อมถูกพันรอบหัวไหล่หนาอย่างระมัดระวัง แม้การกระทำจะดูเด็ดขาดและคล่องแคล่ว แต่ทุกสัมผัสกลับแฝงไว้ด้วยความทะนุถนอมอย่างประหลาด ซีคขยับเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างเขaทั้งสองแทบไม่เหลือพื้นที่ ไหล่กว้างของซีคแทบจะชนกับอกของเรย์ ลมหายใจอุ่นๆ ที่เจือกลิ่นฝุ่นและเลือดจางๆ ปะทะเข้าที่ข้างแก้มของเกมเมอร์หนุ่ม เรย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจที่ควรจะเต้นช้าลงหลังผ่านพ้นวิกฤต กลับเต้นระรัวราวกับตีกลองศึกยิ่งกว่าตอนสู้กับบอสเสียอีก ความใกล้ชิดนี้ทำให้เขารับรู้ได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวของคนตรงหน้า คนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นศัตรูตัวฉกาจและผู้คุมกฎผู้ไร้หัวใจ แต่ในเวลาเดียวกัน กลับเป็นคนเดียวที่นั่งคุกเข่าทำแผลให้เขาด้วยมือคู่นี้ "เจ็บไหมครับ..." เสียงกระซิบที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของซีคเบาราวกับเสียงกระซิบของสายลม มันไม่ใช่คำถามเชิงประชดประชัน แต่มันคือความห่วงใยที่ดิบเถื่อนและซื่อตรงจนน่าใจหาย นัยน์ตาสีเทาเข้มคู่นั้นเงยขึ้นสบตาเรย์ตรงๆ ไม่มีกำแพง ไม่มีหน้ากาก มีเพียงความไหวระริกที่ซ่อนอยู่ก้นบึ้งของดวงตาคู่นั้น "ถ้าบอกว่าเจ็บ... คุณจะเป่าให้แล้วบอกว่าหายเจ็บไหมล่ะครับคุณผู้คุมกฎ" เรย์แกล้งยิ้มมุมปาก พยายามกลบเกลื่อนความวูบไหวในอกด้วยมุกตลกหน้าตาย แต่หูทั้งสองข้างกลับขึ้นสีแดงจัดอย่างปิดไม่มิด ซีคไม่ตอบคำถาม เขาเพียงแต่ขยับมือผูกปมผ้าพันแผลให้แน่นขึ้นอีกนิดอย่างหมั่นไส้ แต่แรงที่ใช้กลับเบามืออย่างยิ่งยج ปลายนิ้วอุ่นเฉียดผ่านผิวเนื้อเปลือยเปล่าบริเวณไหปลาร้าของเรย์โดยบังเอิญ ส่งผลให้ร่างกายของทั้งคู่สะท้านเฮือกพร้อมกัน บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลง มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันท่ามกลางซากปรักหักพังของดันเจี้ยน ซีคยังคงคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าเรย์ ใบหน้าคมคายอยู่ห่างกันเพียงคืบเดียว เรย์มองสำรวจใบหน้าของอีกฝ่าย เส้นผมสีเงินยวงที่ปรกลงมาเคลียกรอบหน้าชื้นเหงื่อ ผิวขาวซีดที่มักจะดูไร้ชีวิตชีวา บัดนี้กลับมีเสน่ห์ดึงดูดใจจนละสายตาไม่ได้ "คุณนี่มัน... ดื้อด้านไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ เรย์" ซีคถอนหายใจยาวเหยียดออกทางจมูก น้ำเสียงอ่อนลงกว่าเดิมหลายส่วน มือใหญ่ข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาแตะกรอบหน้าของเรย์อย่างลืมตัว นิ้วหัวแม่มือโป้ไล้เบาๆ บนโหนกแก้มที่มีคราบเขม่าเลอะอยู่ เพื่อเช็ดมันออกให้อย่างเบามือ เรย์นิ่งงิบค้างไปชั่วขณะ สัมผัสที่อ่อนโยนผิดวิสัยทำให้สมองของเขาประมวลผลช้าลงไปหลายจังหวะ นัยน์ตาสีเข้มมองลึกเข้าไปในดวงตาของซีค หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เคมีที่พุ่งพล่านระหว่างความดุดันและอ่อนโยนนี้กำลังแผดเผาความรู้สึกของทั้งคู่ให้ละลายหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว "ถ้าวันหน้าคุณยังทำตัวบุ่มบ่ามแบบนี้อีก..." ซีคกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับ "ผมอาจจะไม่แค่พันแผลให้คุณแค่นั้นแน่... เรย์" เรย์หัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาพราวระยับด้วยประกายความท้าทาย แม้ร่างกายจะบาดเจ็บ "แล้วคุณจะทำอะไรผมล่ะครับ? จะลงโทษผมตามกฎดันเจี้ยน หรือว่า—" คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อจู่ๆ ซีคก็โน้มใบหน้าลงมาปิดกั้นริมฝีปากของเขาด้วยความรวดเร็วและเด็ดขาด สัมผัสนุ่มหยุ่นที่ทาบทับลงมาไม่ได้รุนแรง แต่เต็มไปด้วยความโหยหาและอารมณ์ที่อัดอั้นมานาน เรย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ชั่ววินาทีแรกสัญชาตญาณร้องเตือนให้ถอยหนี แต่ความหวานล้ำที่ค่อยๆ แทรกซึมเข้ามากลับทำให้เรย์เผลอเผยอริมฝีปากรับสัมผัสนั้นอย่างลืมตัว มือที่เจ็บแปลบพยายามยกขึ้นกำชายเสื้อของซีคไว้แน่นเพื่อยึดเหนี่ยว นี่ไม่ใช่การสั่งสอน ไม่ใช่การลงโทษ แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าIนที่เงียบเชียบและรุนแรงยิ่งกว่าคมดาบเล่มไหนๆ ซีคกดริมฝีปากลึกล้ำยิ่งขึ้น รสชาติของเลือดจางๆ ปะปนไปกับความเร่าร้อนที่แผดเผาหัวใจของทั้งสองคนให้หลอมละลาย เรย์หลับตาลงปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงไปในวังวนอารมณ์ที่อีกฝ่ายมอบให้อย่างเต็มใจ ก๊อก... ก๊อก... เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินมืดสนิทเบื้องหน้า พร้อมกับแสงไฟจากคบเพลิงที่สาดส่องเข้ามา ซีคผละริมฝีปากออกอย่างรวดเร็วราวกับต้องไฟ ดวงตากลับคืนสู่ความเยือกเย็นเฉียบขาดในเสี้ยววินาที ขณะที่เรย์หอบหายใจถี่กระชั้น ใบหน้าแดงก่ำไล่ลามไปจนถึงใบหู ทั้งคู่หันขวับไปมองยังต้นเสียงพร้อมกัน เงาร่างของใครบางคนกำลังก้าวพ้นมุมมืดเข้ามา พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะหยันที่ดังขึ้น ท่ามกลางความตกตะลึงของคนทั้งคู่ "โอ๊ะ... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของท่านผู้คุมกฎกับนักโทษคนโปรดเข้าซะแล้วสินะครับ?" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในดันเจี้ยนเดือดระอุนี้ด้วยกันนะครับ!