รอยแผลที่แลกมาด้วยหัวใจ

“อย่าคิดว่าตัวเองเป็นพระเอกในหนังเกรดบีที่ต้องมาสละชีพเพื่อใครเลย เรย์… มันน่าสมเพช” น้ำเสียงราบเรียบดุจผืนน้ำแข็งของซีคกระแทกเข้าโสตประสาท ในขณะที่คมดาบเลเซอร์สีครามของศัตรูระดับบอสแห่งชั้นที่ 20 พุ่งตรงเข้าสู่ตำแหน่งหัวใจของเขา ซีคเบิกตากว้าง ร่างกายที่เคยสง่างามและเยือกเย็นกลับชะงักงันด้วยกลไกของกับดักที่เขาสร้างขึ้นมาเอง ทว่าคนที่ไม่ควรจะก้าวเข้ามาคือคนที่เขากำลังหันคมดาบใส่ ฉัวะ! เสียงเนื้อหนังฉีกขาดดังชัดเจนในความเงียบงันที่แสนทรมาน กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ เรย์ไม่ได้หลบ เขาเลือกที่จะก้าวเข้ามาขวางหน้าซีค ร่างกายกำยำรับแรงกระแทกของดาบยักษ์เข้าเต็มแรงจนเลือดสีสดสาดกระเซ็นไปทั่วใบหน้าของอีกฝ่าย “เจ็บ… ชะมัด” เรย์กระอักเลือดออกมาคำโต มือที่สั่นเทาคว้าเข้าที่สาบเสื้อของซีคไว้แน่น “บอกแล้วไง… ว่าคนคุมกฎอย่างนาย ห้ามตายในดันเจี้ยนห่วยๆ แบบนี้” “ไอ้คนโง่! ใครใช้ให้ทำแบบนี้!” ซีคตวาดลั่น ดวงตาที่เคยไร้อารมณ์บัดนี้สั่นไหวอย่างรุนแรง เขาประคองร่างของเรย์ที่ทรุดลงสู่อ้อมแขน แรงสั่นสะเทือนจากอาวุธบอสยังคงทิ้งบาดแผลลึกไว้ที่กลางหลังของเรย์ จนแทบจะเห็นถึงกระดูก เรย์หัวเราะหึ ทั้งที่ใบหน้าซีดเผือด “ก็นายมัน… อ่อนแอเรื่องความรู้สึกนี่หว่า ซีค… ถ้านายมัวแต่ยืนบื้อแบบนี้ ใครจะดูแลนายนอกจากฉัน” บรรยากาศรอบข้างบิดเบี้ยวด้วยพลังงานที่รั่วไหลออกจากตัวเรย์ เขายังคงฝืนใช้ทักษะ ‘Overdrive’ ในวินาทีสุดท้ายที่ชีวิตแขวนบนเส้นด้าย พลังสีแดงฉานพุ่งทะลักออกมาเปลี่ยนดันเจี้ยนที่เคยเป็นสีฟ้าครามให้กลายเป็นสมรภูมิเลือด เรย์อาศัยจังหวะที่บอสกำลังชะงักจากการสวนกลับ ใช้มือเดียวที่ยังพอมีแรงกระชากมีดสั้นแทงทะลุจุดตายของบอสจนร่างมันแตกสลายเป็นละอองแสง ทว่าชัยชนะไม่ได้มาโดยไม่มีราคาที่ต้องจ่าย ซีคอุ้มร่างของเรย์ไว้แนบอก ความเย่อหยิ่งของคนคุมกฎหายไปสิ้น เหลือเพียงความตระหนกที่ปิดไม่มิด “เรย์! ลืมตาขึ้นมาเดี๋ยวนี้! อย่าบังอาจสั่งให้ฉันทำตามกฎโดยการชิงตายไปก่อน!” “ปากร้าย… เหมือนเดิมเลยนะ” เรย์เอื้อมมือขึ้นไปแตะแก้มของคนข้างบนอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วเปื้อนเลือดทิ้งรอยแต้มไว้บนผิวพรรณที่เย็นเยียบ “ถ้าฉันรอด… นายต้องให้รางวัลฉันนะ” “รางวัลอะไร… เอาชีวิตนายคืนมาเดี๋ยวนี้ จะให้ดาวทั้งระบบสุริยะฉันก็จะหามาให้” ซีคกดบาดแผลของเรย์ไว้แน่น สีหน้าของเขายามนี้ไม่ต่างอะไรกับคนเสียสติที่สูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต “ไม่ใช่… ดาวหรอก” เรย์กระซิบ เสียงของเขาแผ่วลงเรื่อยๆ จนแทบกลืนหายไปกับความเงียบของดันเจี้ยน “แค่… บอกความในใจที่นายเก็บไว้… มาให้หมดก็พอ” ซีคชะงัก สายตาที่เคยจดจ้องแต่ใบหน้าซีดเผือดของเรย์เริ่มพร่ามัว เขาไม่เคยคิดเลยว่าช่องว่างในหัวใจที่เขาพยายามปิดตายด้วยกฎเกณฑ์ จะถูกพังทลายลงด้วยความบ้าระห่ำของมนุษย์คนหนึ่งที่เขาตั้งใจจะกำจัดทิ้งตั้งแต่แรก ในขณะที่ซีคกำลังจะเปิดปากพูดบางอย่าง เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากเงามืดของประตูทางออกที่ควรจะปิดตายไปแล้ว ร่างสูงใหญ่ของชายในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาพร้อมกับเสียงปรบมือที่ดังก้องกังวาน “น่าประทับใจจริงๆ… บทละครโศกนาฏกรรมของคนคุมกฎที่เผลอใจไปรักนักโทษที่ตัวเองต้องประหาร” ผู้มาใหม่เอ่ยด้วยน้ำเสียงหยามเหยียด พร้อมกับชักอาวุธที่ดูอันตรายกว่าดาบเลเซอร์ของบอสออกมา “ซีค… แกทำลายระเบียบของระบบถึงขั้นนี้ ถึงเวลาที่ ‘ผู้คุมกฎแห่งนิรันดร์’ อย่างแกต้องถูกปลดประจำการแล้ว” ซีคตวัดสายตามองบุคคลที่สามด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงแค้น เขาค่อยๆ วางร่างเรย์ลงกับพื้นอย่างนุ่มนวล ก่อนจะลุกขึ้นยืนขวางหน้าชายผู้นั้นไว้ ความเยือกเย็นกลับคืนมาสู่ดวงตาของเขาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันคือความเยือกเย็นที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่าง “ใครที่บังอาจแตะต้องสิ่งที่ฉันปกป้อง…” ซีคแค่นยิ้ม ดาบสีดำทมิฬปรากฏขึ้นในมือของเขา “มันผู้นั้น… จะไม่ได้ตายดี” เรย์ที่นอนหายใจรวยรินมองแผ่นหลังของซีคด้วยสายตาที่พร่าเลือน เขาเห็นเงาของบางอย่างที่ผิดปกติซ่อนอยู่ภายใต้ชุดคลุมของชายปริศนาคนนั้น มันไม่ใช่ระบบ… แต่เป็นบางอย่างที่เลวร้ายยิ่งกว่า “ซีค… หนีไป…” เรย์ฝืนตะโกนออกไป แต่เสียงนั้นกลับเบาหวิวเกินกว่าจะส่งถึง ชายชุดคลุมยิ้มกริ่ม ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกของซีคพังทลายลงในพริบตา “นายคิดว่าตัวเองกำลังปกป้องใครอยู่กันแน่ล่ะ? ลองดูที่ข้อมือของมันดูสิ… รอยสักนั่นน่ะ ตราประทับของ ‘ผู้บงการระบบ’ ที่นายพยายามตามหามาตลอดชีวิต ไม่ใช่เหรอ?” ซีคชะงัก ดาบในมือเกือบหลุดร่วง เขาหันกลับไปมองเรย์ด้วยหัวใจที่เหมือนถูกบีบจนแทบแตกสลาย ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้และร่วมเดินทางไปกับความรักที่แลกมาด้วยชีวิตของพวกเขานะครับ แล้วพบกันในตอนหน้าครับ ชาโดว์ฮันเตอร์