เดิมพันด้วยชีวิตในชั้นที่ 20

เสียงกัมปนาทสะท้อนก้องกังวานจนแก้วหูแทบปริแตก ประกายไฟจากการปะทะระหว่างดาบพลังงานเวทกับเกราะเหล็กกล้าสีดำสนิทสาดกระเซ็นราวกับดอกไม้เพลิงในความมืดมิด เบื้องหน้าคือประตูบานมหึมาสลักลวดลายอสูรโบราณ ที่นี่คือโถงพิพากษาชั้นที่ 20 ด่านสุดท้ายก่อนที่ความลับดำมืดของดันเจี้ยนนิรันดร์จะถูกเปิดเผย เรย์หอบหายใจหนักหน่วง เม็ดเหงื่อกาฬไหลย้อยตามกรอบหน้าคมคายที่เปื้อนฝุ่นควันและคราบเลือดจางๆ ร่างเพรียวบางแต่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อจากการผ่านศึกหนักขยับเข้าประชิดตัวศัตรูอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตาสีนิลคู่สวยฉายแววดุดันและท้าทาย ปลายดาบในมือสั่นระริกเล็กน้อยจากแรงกระแทก แต่นั่นไม่ได้ทำให้ความตั้งใจของเขาที่จะพังประตูบานนี้ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย "ถอยไปซะ เรย์!" เสียงทุ้มต่ำตวาดก้องผ่านหน้ากากโลหะครึ่งซีก ซีคก้าวเข้ามาขวางหน้าเขาไว้ด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ แขนแกร่งในชุดเครื่องแบบผู้คุมกฎระเบียบเข้มงวดตวัดดาบยาวปัดป้องการโจมตีจากอสูรเงาที่พุ่งเข้ามาหมายเอาชีวิตเรย์ได้อย่างเฉียดฉิว "นายกำลังเอาชีวิตไปทิ้งโดยไม่จำเป็น บ้าบิ่นเกินไปแล้ว!" "ถ้าฉันไม่บ้าบิ่น ป่านนี้เราคงเป็นผีเฝ้าชั้นนี้ไปนานแล้วคุณผู้คุมกฎ!" เรย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความเย้ยหยันแต่แฝงไว้ด้วยความจริงจังที่สั่นสะท้อนในอก เขาเบี่ยงตัวหลบคมดาบของซีคที่ตวัดพลาดเป้าไปเพียงนิดอย่างรู้ทัน "เลิกทำตัวเป็นพ่อคนที่สองแล้วเปิดทางให้ฉันซะที ซีค! ประตูนั้นกำลังจะเปิด... ฉันรอเวลานี้มานานเกินกว่าจะยอมถอยกลับไปมือเปล่า!" ซีคขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ดวงตาคมกริบภายใต้หน้ากากมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ดื้อรั้นของคนตรงหน้า ความรู้สึกขัดแย้งตีรวนอยู่ในอกระหว่างหน้าที่อันเคร่งครัดที่ต้องปกป้องกฎระเบียบของดันเจี้ยน กับความห่วงใยที่เริ่มกัดกินหัวใจเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ มือหนาเอื้อมออกไปคว้าต้นแขนของเรย์ไว้แน่น แรงบีบนั้นสื่อถึงความโกรธปนหวาดกลัวที่ฉายชัดในแววตา "นายไม่เข้าใจเรย์... สิ่งที่อยู่หลังประตูนั้นไม่ใช่สมบัติ แต่มันคือคำสาป! ถ้า นายเปิดมัน นายอาจจะไม่ได้กลับออกไปอีกเลย... รวมทั้งฉันด้วย" คำพูดนั้นทำให้เรย์ชะงักไปชั่วขณะ ลมหายใจที่หอบกระชั้นค่อยๆ ผ่อนช้าลง เรย์เงยหน้าขึ้นสบตากับซีค ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ใกล้เสียจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของกันและกัน กลิ่นอายความเป็นความตายรอบตัวราวกับจางหายไปชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวโคมครามในอกของทั้งสองคน ริมฝีปากบางเฉียบของเรย์ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ร้ายกาจแต่น่าหลงใหลจนซีคเผลอกลั้นหายใจ "กลัวเหรอครับ คุณผู้คุมกฎผู้ไร้ความรู้สึก... หรือว่านายกำลังกลัวว่าจะไม่มีชีวิตอยู่ต่อเพื่อมาคอยบ่นฉันกันแน่?" "นายมัน..." ซีคเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความหมั่นไส้ระคนเอ็นดู มือที่บีบต้นแขนเปลี่ยนเป็นรวบเอวบางเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว แรงเหวี่ยงนั้นทำให้เรย์เซถลาเข้าปะทะกับแผ่นอกกว้างของซีคอย่างจัง จนแผ่นหลังแนบชิดกับเกราะเหล็กแข็งกระด้าง "ปากดีนักนะ... ถ้าเราผ่านคืนนี้ไปได้ ฉันจะลงโทษนายให้หลาบจำเลยทีเดียว" "ฝันไปเถอะ" เรย์กระซิบชิดริมหูของอีกฝ่าย ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอขาวทำให้ซีคต้องขยับถอยนิดๆ เพื่อตั้งสติ แต่ก่อนที่บทสนทนาระหว่างคู่กัดจะดำเนินไปมากกว่านั้น แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็ระเบิดขึ้นจากพื้นเบื้องล่าง พื้นหินสลักอักษรโบราณแตกร้าวเป็นทางยาว แสงสีแดงฉานสาดส่องลอดออกมาจากรอยแยก พร้อมกับไอพลังงานมืดที่แผ่พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าจำลองของดันเจี้ยน ประตูบานยักษ์เบื้องหน้าส่งเสียงครูดคราดน่าขนลุก มันค่อยๆ เคลื่อนตัวเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นความมืดมิดไร้ก้นบึ้งและเงาร่างขนาดมหาสารที่กำลังก้าวออกมาจากความว่างเปล่า เรย์ผลักอกซีคออกเบื้องหน้า ดวงตาสีนิลกลับมาลุกโชนด้วยประกายไฟแห่งการต่อสู้ มือเรียวกระชับด้ามดาบแน่นอีกครั้ง "ถึงเวลาเดิมพันแล้วซีค... ตามมาให้ทันก็แล้วกัน!" ซีคถอนหายใจยาวเหยียดแต่ยอมชักดาบเล่มโตออกมาตั้งรับเคียงข้างเรย์ ร่างสูงขยับเข้าประชิดแผ่นหลังของคนดื้อรั้นอย่างปกป้อง กระซิบเสียงต่ำด้วยความเด็ดเดี่ยว "อย่าตายก่อนที่ฉันจะสั่งให้นายหยุดนะ... เรย์" ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ประตูเปิดกว้างจนสุด เงาร่างที่สามซึ่งไม่ควรมีอยู่จริงในชั้นนี้ ก็ก้าวพ้นความมืดออกมาพร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ทำให้เลือดในกายของทั้งเรย์และซีคเย็นเฉียบลงทันที... "ยินดีต้อนรับสู่บทสรุปที่แท้จริง... ผู้บุกรุกผู้โง่เขลาทั้งสอง" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางฝ่าฟันอันตรายมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ