พันธนาการที่มองไม่เห็น

เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นก้องกังวานไปทั่วห้องโถงหินอัคนี ประกายไฟสีส้มวาบขึ้นตัดกับความมืดมิดของผนังดันเจี้ยนชั้นที่สิบแปด เรย์หอบหายใจหนักหน่วง เม็ดเหงื่อไหลย้อยตามกรอบหน้าคมคายที่เปื้อนคราบเขม่า แต่ดวงตาคู่นั้นกลับเปล่งประกายความดื้อรั้นท้าทายจนน่าหมั่นไส้ ในมือของเขาคือดาบยาวที่เคลือบด้วยพลังงานเวทสีครามสะท้อนแสงไฟจากคบเพลิง เบื้องหน้าของเขาไม่ใช่ศัตรูจากระบบ แต่เป็น "ซีค" ผู้คุมกฎแห่งดันเจี้ยนนิรันดร์—ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิทไร้รอยยับ ผมสีเงินยวงลู่ไปตามแรงปะทะ แววตาสีอำพันคู่นั้นเย็นชาและเฉียบคมราོ་ใบมีดโกน "ถอยไป ซีค!" เรย์ตะคอกเสียงกร้าว รองเท้าคอมแบตยันพื้นหินแน่นจนเกิดรอยร้าว "นายก็เห็นว่าระบบมันกำลังจะรีเซ็ตพื้นที่นี้ ถ้าฉันไม่พังประตูวงจรหลักตอนนี้ ทุกอย่างที่พวกเราสู้กันมาจะสูญเปล่า!" "คุณต่างหากที่กำลังทำเรื่องบ้าๆ เรย์" เสียงทุ้มต่ำของซีคเอ่ยลอดไรฟัน ร่างสูงสง่าก้าวเข้าไปประชิดตัวด้วยความเร็วที่เหนือกว่า มือเรียวยาวคว้าข้อมือของเรย์ไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก "คุณไม่รู้หรอกว่าระบบความปลอดภัยระดับโอเมก้าทำงานอย่างไร มันไม่ได้แค่รีเซ็ตดันเจี้ยน... แต่มันจะลบข้อมูลตัวตนของผู้ฝ่าฝืน" ซีคออกแรงบิดข้อมือเล็กน้อยเพื่อปลดอาวุธ แต่เรย์กลับไวกว่า พลิกตัวแนบชิดเข้าหาอกแกร่งของอีกฝ่ายอย่างจงใจ กลิ่นกายหอมเย็นประจำตัวของซีค—กลิ่นอายของสนและฝนแรก—ปะทะเข้ากับนาสิกจนหัวใจของเรย์กระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ แม้สถานการณ์จะคับขันเพียงใด แต่เคมีที่ดึงดูดเข้าหากันราวกับแม่เหล็กขั้วตรงข้ามก็ยังคงทำงานอย่างซื่อตรง "เป็นห่วงฉันเหรอ คุณผู้คุมกฎ?" เรย์กระซิบชิดริมห oído พลางส่งยิ้มกวนประสาทที่มุมปาก ทั้งที่แผ่นหลังชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็น "ใจเย็นน่า... นายก็รู้ว่าฉันไม่ชอบทำตามกฎตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว" ซีคชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาสีอำพันเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างเพรียวที่เบียดชิด ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป อันตรายต่อหัวใจที่เขาพยายามปิดตายมาตลอด และอันตรายยิ่งกว่าต่อความปลอดภัยของเรย์เอง "ผมไม่ได้ล้อเล่น เรย์" ซีคกดเสียงต่ำลง ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยราวกับพยายามจะสลักภาพนี้ไว้ในความทรงจำครั้งสุดท้าย มืออีกข้างที่ว่างอยู่ยกขึ้นแตะแก้มสากของคนตรงหน้าอย่างเผลอไผล ก่อนจะรีบชักกลับราวกับโดนไฟลวก "ถ้าคุณยังดื้อดึง... ระบบจะเลือกกำจัดคุณเป็นเป้าหมายแรก" "ก็ให้มันรู้ไปว่าระบบบ้าๆ นั่นจะแน่แค่ไหน" เรย์ดื้อดึงไม่เลิก มือข้างที่ว่างเอื้อมไปคว้าปกเสื้อสูทของซีคแล้วดึงเข้าหาตัวจนใบหน้าห่างกันเพียงคืบ ลลมหายใจร้อนผ่าวรดรินริมฝีปากของกันและกัน "ฉันไม่ยอมให้นายมารับผิดชอบคนเดียวหรอก ซีค นายต้องอยู่ดูฉันเคลียร์เกมนี้ให้จบ" "คุณนี่มัน..." ซีคสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์ที่ตีรวนในอก ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีกำลังตีAพร่ากับความรู้สึกส่วนลึกที่อยากจะดึงคนดื้อรั้นคนนี้มากอดไว้แน่นๆ เพื่อปกป้องจากอันตรายทั้งปวง แต่เขาทำไม่ได้ หน้าที่และภาระผูกพันคือกรงขังที่เขาต้องแบกรับ พรึบ! จู่ๆ อากาศรอบตัวก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน สัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตดังขึ้น "Warning! Warning! Protocol Omega Activated" เสียงสังเคราะห์เย็นเยียบดังมาจากความว่างเปล่า พื้นห้องโถงเริ่มสั่นสะเทือน รอยร้าวสีทองแผ่ขยายไปทั่วผนังหินราวกับใยแมงมุม ซีคหน้าถอดสีทันที เขารู้ว่าเวลาหมดลงแล้ว ถ้าช้ากว่านี้แม้แต่วินาทีเดียว เรย์จะหายไปจากโลกนี้ตลอดกาล "ผมบอกให้ถอยไงเล่า!" ซีคตะคอกลั่น รวบรวมพลังงานเวททั้งหมดผลักร่างของเรย์กระเด็นออกไปสุดแรง พร้อมกับกางบาตรป้องกันสีดำสนิทขึ้นกั้นระหว่างพวกเขาทั้งสอง เรย์ล้มกลิ้งไปตามพื้นหินฝุ่นตลบ ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นด้วยความตกใจ "ซีค! นายจะทำอะไร!" เรย์ตะโกนสุดเสียงเมื่อเห็นซีคก้าวถอยหลังเข้าไปในเขตศูนย์กลางของวงจรที่กำลังจะระเบิด ซีคหันกลับมามองเรย์เป็นครั้งสุดท้าย รอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะไร้อารมณ์ แววตาสีอำพันคู่นั้นสะท้อนภาพของเรย์เป็นสิ่งสุดท้ายก่อนที่เขาจะเอ่ยคำพูดที่ทำให้หัวใจของคนฟังหยุดเต้น "ดูแลตัวเองด้วย... เกมเมอร์ตัวแสบ" สิ้นเสียงนั้น บาตรป้องกันสีดำก็ระเบิดออกเป็นคลื่นพลังงานมหาศาล พัดพาร่างของซีคจมหายเข้าไปในแสงสว่างจ้าของระบบที่กำลังรีเซ็ต พร้อมๆ กับที่ประตูมิติปริศนาเบื้องหลังเรย์เปิดออก และเงาร่างของบุคคลที่สามผู้มาเยือนใหม่ก้าวเท้าเหยียบย่างเข้ามาในห้องโถงด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความเดือดระอุและฟินจิกหมอนนี้ด้วยกันเสมอนะครับ