จุดวิกฤตแห่งความเป็นความตาย

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่ก้องกังวานผ่านลำโพงเวทมนตร์ ไม่ได้สร้างความหวาดกลัวให้แก่เรย์แม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับจุดประกายไฟแห่งความเดือดดาลในดวงตาคมกริบของเกมเมอร์อัจฉริยะผู้นี้ให้ลุกโชนขึ้นจนแทบแผดเผาอากาศรอบตัวให้กลายเป็นจุล "เล่นตลกอะไรอยู่, ไอ้เวรตะไล!" เรย์คำรามลั่น กำปั้นหนาชกเข้ากับแผงควบคุมระบบตรงหน้าอย่างจังจนหน้าจอโฮโลแกรมสั่นไหว ปรากฏรอยร้าวเป็นใยแมงมุม แต่ทุกอย่างสายเกินไปแล้ว... ลำแสงสีฟ้าเข้มข้นนับร้อยเส้นพุ่งทะยานลงมาจากเพดานโดมสีดำสนิท ราวกับกรงขังมรณะที่ถักทอขึ้นจากโค้ดดิ้งดิบเถื่อนของระบบดันเจี้ยนนิรันดร์ เป้าหมายของมันไม่ใช่ใครอื่น... แต่คือร่างสูงโปรดของซีค ผู้คุมกฎระเบียบผู้เยือกเย็น ที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเรย์เพียงไม่กี่ก้าว "ซีค!" เรย์อุทานออกมาโดยไม่รู้ตัว ร่างกายขยับไปเร็วกว่าความคิด มือหนาพยายามคว้าข้อมือเรียวของอีกฝ่ายไว้หมายจะกระชากให้ออกห่างจากรัศมีของลำแสง ทว่า... ช้าไปเสี้ยววินาทีเดียว *ฉ่า!* เสียงพลังงานความร้อนสูงปะทะกับอากาศดังสนั่น ลำแสงสีฟ้าพุ่งทะลวงลงมาครอบคลุมร่างของซีคไว้ภายในโดมพลังงานโปร่งใส ทว่าอัดแน่นด้วยแรงดันมหาศาลจนคนมองรู้สึกหายใจไม่ออก ซีคสะท้านเฮือกเล็กน้อย ดวงตาคู่คมที่เคยฉายแววเรียบนิ่งไร้ความรู้สึก บัดนี้ไหววูบลงชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความร้อนรนของเรย์ "ถอยไป, เรย์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเตือน แม้จะอยู่ในสถานการณ์คับขันถึงชีวิต แต่ซีคก็ยังคงรักษาความสุขุมเยือกเย็นไว้ได้อย่างน่าประหลาด "ถอยบ้าอะไรเล่า! นายกำลังโดนมันจับขังนะเว้ย!" เรย์พุ่งตัวเข้าไปกระแทกฝ่ามือใส่บาเรียสีฟ้าอย่างบ้าคลั่ง พลังเวทสายบวกในตัวถูกปลดปล่อยออกมาอย่างไร้ขีดจำกัด กระแสไฟฟ้าสีแดงฉานปะทะกับโล่พลังงานจนเกิดประกายไฟสפותสวายไปทั่วห้องควบคุม "คุณผู้คุมกฎผู้แสนซื่อตรง..." เสียงปริศนาจากลำโพงดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้แฝงไปด้วยความเย้ยหยันชัดเจน "ดูซิว่ากฎระเบียบที่คุณเทิดทูนนักหนา จะช่วยปกป้องคุณจาก 'บทลงโทษ' ของผมได้หรือเปล่า" สิ้นเสียงนั้น พื้นห้องใต้เท้าของซีคก็ยุบตัวลงพร้อมกับเสียงกลไกขนาดยักษ์ทำงาน ร่างของซีคค่อยๆ ถูกดึงจมดิ่งลงสู่เบื้องล่างผ่านช่องลิฟต์นิรันดร์ที่เชื่อมต่อไปยังชั้นใต้ดินที่ลึกที่สุดของดันเจี้ยน—เขตหวงห้ามที่แม้แต่ผู้คุมกฎก็ไม่มีสิทธิ์เข้าถึงหากไม่ได้รับอนุญาตจากระบบหลัก "ซีค!" เรย์ตะโกนเรียกสุดเสียง หัวใจกระหน่ำเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความรู้สึกบางอย่างที่อัดแน่นอยู่ข้างในทำให้เขาลืมความโกรธ ลืมทิฐิ และลืมแม้กระทั่งความปลอดภัยของตัวเอง ในจังหวะที่ร่างของซีคกำลังจะลับหายไปลงไปในความมืดเบื้องล่าง ผู้คุมกฎหนุ่มกลับเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอีกครั้ง ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะขยับคำพูดไร้เสียงที่เรย์อ่านปากได้อย่างชัดเจน *'อย่า... ตามมา'* "บ้าเอ๊ย!" เรย์สบถลั่น มือทั้งสองข้างทุบลงบนบาเรียใสครั้งสุดท้ายด้วยแรงทั้งหมดที่มี จนกระทั่งบาเรียแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ แต่ทว่า... มันก็สายเกินไป ช่องลิฟต์ปิดสนิทลงแล้ว เหลือเพียงความว่างเปล่าและกลิ่นอายความเย็นยะเยือกที่ยังคงหลงเหลืออยู่ ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องควบคุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหายใจหอบถี่ของเรย์ที่ยืนกำหมัดแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว แววตาของเกมเมอร์หนุ่มฉายแววอันตรายชนิดที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน ความสนุกสนานจากการเล่นเกมมรณะนี้ได้มลายหายไปสิ้น บัดนี้เหลือเพียงความเดือดดาลและสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่พร้อมจะพังทลายทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า เขากวาดสายตามองไปรอบห้องควบคุมที่ถูกล็อกระบบเบ็ดเสร็จ หน้าจอโฮโลแกรมทุกจอแสดงผลนับถอยหลังสีแดงฉาน... *00:15:00* เวลาสิบหนาทีเศษก่อนที่ดันเจี้ยนทั้งหมดจะเข้าสู่กระบวนการรีเซ็ตตัวเอง ซึ่งหมายความว่าซีคอาจจะต้องถูกลบข้อมูลทิ้งไปพร้อมกับระบบหากเขาไม่รีบลงไปช่วย เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับไร้ซึ่งความขบขันโดยสิ้นเชิง "คิดว่าจะขังเขาไว้คนเดียวได้งั้นเหรอ... ฝันไปเถอะวะ" เรย์เอื้อมมือไปกระชากสายเคเบิลสีดำเส้นใหญ่ที่เชื่อมต่อกับระบบหลักของห้องควบคุมออกอย่างไร้ความปรานี ประกายไฟสีส้มสาดกระเซ็นใส่ใบหน้าคมคาย แต่นั่นไม่ได้ทำให้เขากระพริบตาเลยแม้แต่น้อย เขากำลังจะใช้ 'วิธีสกปรก' ที่สุดเท่าที่เกมเมอร์คนหนึ่งจะทำได้ เพื่อเจาะทะลวงเข้าสู่เขตหวงห้ามชั้นใต้ดิน ทว่า ในวินาทีที่เรย์กำลังจะกดคำสั่งโอเวอร์พูลระบบเพื่อเปิดทางลงไปช่วยคนปากแข็ง ประตูเหล็กหนาหนักด้านหลังห้องควบคุมซึ่งควรจะถูกล็อกตายสนิท กลับส่งเสียงปลดล็อกดัง *คลิก* ขึ้นมาเสียก่อน เรย์ชะงักฝ่ามือที่กำลังจะแตะคีย์บอร์ด ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองที่ประตูเบื้องหลังทันที บานประตูเหล็กค่อยๆ แง้มเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นไอหมอกสีขาวที่แผ่พุ่งออกมาจากทางเดินมืดสนิท พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาทีละก้าว... ทีละก้าว... อย่างมั่น เงาร่างสูงโปรดของใครบางคนปรากฏขึ้นภายใต้แสงไฟสลัวของห้องควบคุม กลิ่นอายอันคุ้นเคยที่ตลบอบอวลไปด้วยความอันตรายและเย้ายวนในคราวเดียวกันทำให้เรย์ต้องหรี่ตาลง "คิดว่าจะลงไปคนเดียวจริงๆ น่ะเหรอครับ, เจ้าหนูเกมเมอร์" เสียงทุ้มหวานที่เอ่ยทักทายอย่างใจเย็น ทำเอาลมหายใจของเรย์สะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะเมื่อเงาร่างนั้นก้าวพ้นกลุ่มควันออกมา และเผยให้เห็นใบหน้าที่เขาไม่มีวันลืม... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุยไปกับความเดือดดาลครั้งนี้ด้วยกันนะครับ พบกันใหม่ตอนหน้าครับ!