บุกรังผู้คุมกฎ

“คิดจะตายเพื่อมาเจอหน้าฉันถึงที่นี่หรือไง เรย์?” น้ำเสียงนุ่มทุ้มทว่าแฝงไปด้วยความเย็นเยียบดุจน้ำแข็งที่กรีดลงบนผิวหนังดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด เรย์ชะงักฝีเท้าที่กำลังก้าวผ่านกองซากมอนสเตอร์นับพันตัวที่เขาเพิ่งจัดการไปหมาดๆ กลิ่นเลือดคละคลุ้งในอากาศผสานกับไอเวทมนตร์สีดำสนิทที่อบอวลไปทั่วโถงกว้างของดันเจี้ยนนิรันดร์ เขาสะบัดคมดาบในมือ เลือดสีเข้มกระเซ็นเป็นหย่อมบนพื้นหินอ่อนขัดเงา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงโปร่งที่ยืนตระหง่านอยู่บนบัลลังก์เหล็กกล้า ซีคในชุดเครื่องแบบผู้คุมกฎสีขาวสะอาดตาดูขัดกับสภาพฉากหลังที่เต็มไปด้วยความพินาศ ใบหน้าหล่อเหลาที่เรียบเฉยไร้อารมณ์นั้นไม่ได้ทำให้เรย์หวาดหวั่น แต่มันกลับกระตุ้นสัญชาตญาณดิบในตัวเขาให้พุ่งพล่าน “ปากดีเหมือนเดิมเลยนะคุณชาย” เรย์เหยียดยิ้มที่มุมปาก ดวงตาคมกริบกวาดมองโซ่ตรวนเวทมนตร์ที่พันธนาการข้อมือของซีคไว้กับเสาค้ำยันขนาดใหญ่ “ฉันไม่ได้มาเพื่อตาย แต่มาเพื่อพานายกลับไป... ไปอยู่ในที่ที่นายควรจะอยู่ ไม่ใช่ในกรงขังบ้าๆ นี่” “ที่ที่ฉันควรอยู่?” ซีคแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะแผ่วเบาที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ “นายไม่มีวันเข้าใจหรอกเรย์ กฎที่ฉันสร้างขึ้นมันไม่ได้มีไว้เพื่อกักขัง แต่มีไว้เพื่อรักษาสมดุล และนาย... คือความโกลาหลที่ฉันต้องกำจัดทิ้ง” ยังไม่ทันขาดคำ ซีคดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว พลังงานมหาศาลก็ระเบิดออกรอบตัวเรย์ มอนสเตอร์ระดับบอสที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดนับสิบพุ่งเข้าใส่เขาจากทุกทิศทาง เสียงคำรามกึกก้องจนผนังดันเจี้ยนสั่นสะเทือน เรย์ไม่รอช้า เขาดีดตัวขึ้นกลางอากาศ กราฟิกทักษะสีครามสว่างวาบขึ้นรอบกาย ดาบในมือฟาดฟันเป็นวงโค้งด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสายตาคนทั่วไป *ฉัวะ! ฉัวะ!* เลือดมอนสเตอร์สาดกระจาย เรย์เคลื่อนไหวราวกับนักเต้นรำท่ามกลางพายุคลั่ง เขาสไลด์ตัวหลบกรงเล็บแหลมคม ก่อนจะใช้แรงเหวี่ยงจากซากมอนสเตอร์กระโดดขึ้นไปประชิดตัวซีคได้ในเวลาเพียงเสี้ยววินาที “สมดุลบ้าบออะไรกัน!” เรย์ตะโกนขึ้นขณะที่ใบดาบจ่อเข้าที่ลำคอระหงของคนตรงหน้า “นายยอมถูกขังไว้ที่นี่เพื่อแลกกับอิสรภาพของโลกภายนอก นายคิดว่าฉันจะยอมให้มันเป็นแบบนั้นเหรอ!” ซีคไม่หลบหลีก เขาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน กลิ่นอายความเย็นของซีคปะทะกับไอร้อนจากร่างกายของเรย์ เคมีที่เคยเป็นเพียงความขัดแย้งบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่แทรกซึมด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ “ถ้าอยากได้ตัวฉันกลับไป...” ซีคกระซิบพลางหรี่ตาลง “นายต้องพิสูจน์ให้เห็นว่าความบ้าคลั่งของนายมันมีค่าพอที่จะทำลายกฎเกณฑ์ทั้งหมดที่ฉันสร้างขึ้น” ฉับพลัน โซ่ตรวนที่ข้อมือของซีคก็เปลี่ยนสภาพเป็นงูสีเงินพุ่งเข้ามัดตัวเรย์ไว้แน่น แรงดึงมหาศาลทำให้เรย์เสียหลักเซถลาเข้าไปซุกอยู่ในอ้อมกอดของอีกฝ่าย กลิ่นหอมจางๆ จากกายของซีคทำเอาหัวใจของเกมเมอร์หนุ่มกระตุกวาบ เรย์เงยหน้ามองคนในอ้อมแขนที่ตอนนี้เปลี่ยนแววตาจากเย็นชาเป็นความลึกซึ้งที่ซ่อนเร้น “นายกำลังเล่นเกมอะไรอยู่ ซีค?” เรย์ถาม เสียงของเขาเริ่มขาดห้วงเมื่อมือเรียวยาวของซีคประคองใบหน้าเขาไว้ “เกมที่นายไม่มีวันชนะ... ถ้ายังดื้อรั้นแบบนี้” ซีคกดริมฝีปากลงบนใบหูของเรย์ “แต่ก็นะ... ความดื้อรั้นของนายนี่แหละ ที่ทำให้ฉันเกลียดไม่ลง” บรรยากาศโดยรอบที่ควรจะเต็มไปด้วยเสียงต่อสู้กลับเงียบสงัดลงราวกับถูกแช่แข็งไว้ แต่ทว่า... ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเข้าโถงมืด เรย์และซีคผละออกจากกันอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นเงาร่างของชายสวมหน้ากากปริศนาที่ถือกระบี่สีเลือดเดินตรงเข้ามา “จบฉากโรแมนติกน้ำเน่ากันพอหรือยัง?” เสียงทุ้มแหบพร่าของคนมาใหม่ทำให้ซีคหน้าเปลี่ยนสีทันที “ผู้คุมกฎแห่งดันเจี้ยนนิรันดร์... ถึงเวลาที่แกต้องชดใช้ความผิดฐานทรยศต่อสภาสูงแล้ว” ชายคนนั้นชี้ปลายกระบี่มาที่ซีค ก่อนจะเหลือบมองเรย์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหารมหาศาล “ส่วนแก... เรย์ เจ้าเด็กเหลือขอที่เข้ามาพังระบบ ทุกอย่างที่แกทำไว้ กำลังจะสูญสิ้นไปในนาทีนี้!” เรย์กำดาบในมือแน่น เหงื่อกาฬไหลซึมตามขมับ เขาไม่ได้หันไปมองซีค แต่เขารู้สึกได้ว่ามือของซีคที่ปล่อยไปเมื่อครู่ กำลังเอื้อมมาคว้าชายเสื้อของเขาไว้แน่น ราวกับว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่พวกเขาจะได้ยืนอยู่เคียงข้างกัน ก่อนที่เพดานดันเจี้ยนจะพังทลายลงมาเผยให้เห็นกองทัพนับหมื่นที่รอจ่อทำลายล้างทุกชีวิตที่อยู่ตรงหน้า ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ - ชาโดว์ฮันเตอร์