การเผชิญหน้ากับความจริง

ฝุ่นผงจากการถล่มของเพดานดันเจี้ยนชั้นที่เก้าสิบเก้ายังคละคลุ้ง กลิ่นอายของดินปืนและเศษซากเวทมนตร์ลอยอบอวลจนแสบจมูก ทว่าสิ่งที่ตรึงลมหายใจของเรย์ไว้ไม่ใช่กองทัพมอนสเตอร์นับหมื่นที่ส่งเสียงคำรามก้องอยู่เบื้องล่าง แต่เป็นสัมผัสอุ่นร้อนจากปลายนิ้วของซีคที่ยังคงยึดชายเสื้อผ้าของเขาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือ ชายหนุ่มตรงหน้าจะสลายหายไปกับความมืดมิด "นายคิดจะทำบ้าอะไรอีกแล้ว เรย์" น้ำเสียงนั่นเรียบสนทนา แต่แฝงความสั่นพร่าเล็กน้อยที่ยากจะปกปิด ซีคปาดเลือดที่ไหลรินตรงมุมปากออกด้วยหลังมือ ดวงตาคู่คมกริบมองตรงมาที่เรย์อย่างคาดคั้น ท่ามกลางบรรยากาศที่ความเป็นความตายแขวนอยู่บนเส้นด้าย เรย์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แหաբพร่าและเต็มไปด้วยความหยันหยือก เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับผู้คุมกฎหนุ่ม เผยให้เห็นรอยยิ้มมุมปากที่ดื้อรั้นไม่เคยเปลี่ยน "ฉันก็แค่จะพาพวกเราออกไปจากนรกนี่ไง... หรือว่านายชอบบรรยากาศอับชื้นใต้ดินแบบนี้จนไม่อยากกลับขึ้นไปข้างบนแล้วล่ะ ท่านผู้คุมกฎ" "นายไม่เข้าใจ..." ซีคกัดฟันกรอด ดวงตาคู่สวยไหววับเป็นประกายความเจ็บปวดที่เรย์ไม่เคยเห็นมาก่อน มือที่กำชายเสื้อของเรย์เปลี่ยนเป็นคว้าข้อมือของเขาไว้แน่น แรงบีบนั้นหนักหน่วงจนกระดูกแทบร้าว "ที่นี่ไม่ใช่แค่ดันเจี้ยน... เรย์ มันคือคุกจิตวิญญาณ" คำพูดนั้นทำให้เรย์ชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างไปชั่วขณะ "นายหมายความว่ายังไง..." เรย์ขมวดคิ้วแน่น สัญชาตญาณนักล่าในตัวบอกว่าความจริงที่กำลังจะหลุดออกมาจากปากของซีคคือนรกแท้ๆ ที่น่ากลัวกว่ากองทัพตรงหน้าเสียอีก "ทุกคนที่เข้ามาที่นี่... ทุกคนที่ตายในเกมนี้... วิญญาณของพวกเขาไม่เคยได้ไปไหน" ซีคแค่น A เสียงหัวเราะสมเพชตัวเอง ดวงตาคู่นั้นสะท้อนภาพเงาของผนังหินรอบด้านที่สลักลวดลายอักขระโบราณ ซึ่งบัดนี้กำลังเรืองแสงสีแดงฉานราวกับมีชีวิต "ระบบเกมที่นายเล่น ผู้สร้างที่นายกราบไหว้... มันคือระบบกักขังวิญญาณที่ใช้พลังงานชีวิตของพวกเราเพื่อค้ำจุนโลกภายนอกไว้ ดันเจี้ยนนี้สร้างขึ้นเพื่อขังพวกเรา... ขังฉัน และขังนาย" ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางเสียงคำรามของกองทัพมอนสเตอร์ที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เรย์รู้สึกเหมือนถูกกระชากลงสู่ห้วงเหวที่ไร้ก้นบึ้ง ข้อมูลทั้งหมดที่เขาเคยรู้ กฎเกณฑ์ที่เขาเคยแหก และความมันส์ระอุจากการเล่นเกมที่เขาเสพติดมาตลอดหลายปี พังทลายลงในพริบตา "โกหก..." เรย์พึมพำ ดวงตาสั่นระริก "ถ้ามันเป็นคุก แล้วทำไมฉันถึงจำได้ว่าตัวเองเคยใช้ชีวิตอยู่ข้างนอก? ทำไมฉันถึง..." "เพราะความทรงจำพวกนั้นถูกสร้างขึ้นมายังไงล่ะ!" ซีคสวนกลับทันควัน เสียงของเขาเฉียบคมบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "นายไม่ใช่เกมเมอร์อัจฉริยะอะไรนั่นหรอก เรย์... นายคือวิญญาณดวงแรกที่หลุดรอดเข้ามาในระบบนี้เมื่อสิบปีก่อน และฉัน... ฉันคือผู้คุมที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อจับตานายไม่ให้ทำลายล้างโครงสร้างทั้งหมด แต่เชื่อไหม..." ซีคเว้นจังหวะ ดวงตาส이คซึ้งมองลึกลงไปในนัยน์ตาของเรย์ ความเย็นชาที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกดิบเถื่อนบางอย่างที่ร้อนแรงยิ่งกว่าลาวา "แต่ยิ่งฉันเฝ้ามองนาย... ยิ่งฉันพยายามทำตามกฎเพื่อขังกักนายไว้ในกรอบ ฉันกลับตกหลุมพรางของความรู้สึกที่ระบบไม่ได้ตั้งโปรแกรมเอาไว้" ซีคก้าวเข้าไปประชิดตัวเรย์อย่างรวดเร็ว จนแผ่นหลังของเรย์ชนเข้ากับเสาหินเย็นเฉียบ ขณะที่มือข้างหนึ่งของซีคเลื่อนขึ้นมาประคองข้างแก้มของเรย์ ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยรอยเปื้อนเขม่าดินที่แก้มออกอย่างทะนุถนอม "นายทำให้ฉันอยากทำลายกฎทุกข้อ... อยากพังคุกนี่ทิ้ง แม้ว่ามันจะหมายถึงการที่พวกเราต้องหายสาบสูญไปพร้อมกันก็ตาม" ลมหายใจของทั้งคู่ปะทะกันในระยะประชิด หัวใจของเรย์เต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอก ความโกรธ ความสับสน และความรู้สึกวابหวิวที่ตีรวนขึ้นมาในช่องท้องทำให้เขาพูดไม่ออก กลิ่นอายเฉพาะตัวของซีคที่เจือจางด้วยกลิ่นเลือดและเหงื่อกลับปลุกเร้าสัญชาตญาณบางอย่างที่อันตรายยิ่งกว่าการสู้รบ "นายมันบ้า..." เรย์กระซิบชิดริมฝีปากของอีกฝ่าย เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ "นายกล้าดียังไงมาสารภาพอะไรตอนนี้ ในเวลาแบบนี้เนี่ยนะ" "ถ้าไม่พูดตอนนี้... เราอาจจะไม่มีโอกาสอีกแล้ว" ซีคตอบเสียงนุ่ม ทว่าแววตากลับดุดันและมั่นคง "เรย์... นายจะเลือกอะไร จะติดอยู่ในคุกจิตวิญญาณนี้ในฐานะนักโทษที่เชื่อฟัง หรือจะพังมันไปกับฉัน... แม้ว่าจุดจบคือความตาย?" เรย์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น เขารู้ดีว่าความจริงที่ซีคบอกมันหมายถึงอะไร แต่วินาทีนี้ เขากลับไม่สนใจมันเลยแม้แต่น้อย มือหนาของเรย์เอื้อมไปคว้าท้ายทอยของซีค ดึงเข้ามาหาตัวอย่างแรงจนริมฝีปากประกบติดกันอย่างแนบแน่น เป็นจูบที่ดุดัน เร่าร้อน และเต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจ ท่ามกลางเสียงคำรามก้องของกองทัพมอนสเตอร์ที่พังทลายประตูเข้ามาประชิดเบื้องหน้า ซีคครางอือในลำคอ ก่อนจะตอบรับสัมผัสนั้นด้วยความรุนแรงไม่แพ้กัน ลิ้นร้อนเกี่ยวพันกันอย่างดุเดือดท่ามกลางกลิ่นอายแห่งสงครามและความตาย ร่างกายของทั้งสองแนบชิดจนรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่เรย์กำลังจะผละริมฝีปากออกเพื่อยกดาบขึ้นเตรียมรับมือกับการโจมตีระลอกใหม่ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยก็หยุดชะงักลง เสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลังกองทัพมอนสเตอร์ที่แยกตัวออกเป็นสองฝั่ง "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง..." น้ำเสียงเยียบเย็นและทรงอำนาจดังขึ้น ทำเอาซีคชะงักและรีบผลักเรย์ออกเบื้องหน้าเล็กน้อยเพื่อบังไว้ เรย์หรี่ตามองผ่านไหล่ของซีคไปยังร่างที่ก้าวออกมาจากเงาอืด ชายหนุ่มในชุดสูทสีขาวสะอาดตาปราศจากรอยเปื้อน ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มสุภาพแต่แววตากลับไร้ซึ่งความรู้สึกโดยสิ้นเชิง ในมือของเขาถือกระดาษม้วนหนาที่สลักตราสัญลักษณ์ของ 'ผู้สร้างระบบ' "น่าเสียดายจริงๆ นะครับ..." ชายคนนั้นแย้มยิ้มบางเบา ดวงตาสีฟ้าครามกวาดมองเรย์และซีคด้วยความขบขัน "เพราะกฎข้อที่เจ็ดสิบสามของคุกแห่งนี้ ระบุไว้อย่างชัดเจนว่า... *หากผู้คุมและนักโทษบังอาจมีความสัมพันธ์ที่เกินเลยกว่าหน้าที่ บทลงโทษเดียวที่มีคือการ 'รีเซ็ต' วิญญาณของพวกท่านให้กลายเป็นศูนย์ถาวร*" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านเรื่องราวสุดเร่าร้อนนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!