เลือกทางเดินหรือดับสูญ

"กฎข้อที่เจ็ดสิบสามงั้นเหรอครับ? น่าเสียดายชะมัดที่ผมไม่ใช่คนชอบจำตัวเลขซะด้วยสิ" เสียงหัวเราะเบาๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากของเรย์ ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ เศษซากเวทมนตร์สีครามยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศราวกับละอองดาวที่แตกสลาย ร่างโปร่งในชุดนักโทษขยับเข้ายืนขนาบข้างซีคอย่างไม่เกรงกลัว แม้เบื้องหน้าพวกเขาคือผู้คุมกฎสูงสุดแห่งดันเจี้ยนนิรันดร์ ผู้มีอำนาจชี้เป็นชี้ตายวิญญาณทุกดวงในดินแดนแห่งนี้ ซีคไม่ปริปากพูดอะไร สีหน้าของชายหนุ่มยังคงเรียบเฉยราวน้ำแข็งพันปี แต่ดวงตาสีไพลินคู่คมกลับหรี่ลงเล็กน้อย มือหนาที่ซ่อนอยู่ภายใต้ถุงมือสีดำสนิทกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความเงียบที่โรยตัวลงมาไม่ได้บ่งบอกถึงความกลัว แต่มันคือความนิ่งสงบก่อนที่พายุคลั่งจะโหมกระหน่ำต่างหาก "เจ้าเด็กอวดดี..." เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันของผู้คุมกฎปริศนาผู้มาเยือน ดวงตาส สีฟ้าครามฉายแวววาวโรจน์ด้วยความขัดแย้ง "คิดว่าพลังระดับเศษสิมูเลเตอร์จะต่อกรกับระบบแกนกลางของคุกนี้ได้หรือไง? การรีเซ็ตวิญญาณไม่ได้น่ากลัวแค่การหายไปหรอกนะ... แต่มันคือการถูกลบแม้กระทั่งความทรงจำที่พวกแกดิ้นรนร่วมกันสร้างขึ้นมาต่างหาก" คำพูดนั้นราวกับมีดคมที่กรีดลงกลางใจ เรย์ชะงักไปนิด ดวงตากลมโตไหววับด้วยประกายความโกรธกร케ด แต่รอยยิ้มมุมปากกลับถูกยกขึ้นอย่างท้าทายตามนิสัยเลือดร้อนที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ "ความทรงจำงั้นเหรอครับ?" เรย์เอ่ยสวนกลับ เสียงทุ้มกังวานราบเรียบแต่เต็มไปด้วยแรงสั่นสะเทือนทางอารมณ์ "สำหรับผมแล้ว... ถ้าไม่มีไอ้คุณชายผู้คุมกฎหน้านิ่งคนนี้คอยบ่นข้างหูในทุกๆ ด่านที่ผ่านมา การมีชีวิตอยู่ต่อในดันเจี้ยนเฮงซวยนี่ก็คงน่าเบื่อเป็นบ้าเลยล่ะครับ" หัวใจของซีคกระตุกวูบอย่างแรงเมื่อได้ยินเช่นนั้น ชายหนุ่มเหลือบสายตาคมกริบมองคนข้างกาย ชั่วแวบหนึ่งในแววตานั้นมีความไหวระริกของความรู้สึกบางอย่างที่ถูกเก็บซ่อนไว้ลึกสุดขั้ว ปากก็บอกว่ารำคาญ ปากก็บอกว่าอีกฝ่ายทำตัวน่าปวดหัว แต่ยามที่ความเป็นความตายมาอยู่ตรงหน้า มือเรียวของซีคกลับเอื้อมไปคว้าข้อมือของเรย์ไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว แรงบีบนั้นหนักหน่วงจนบอกให้รู้ว่าเขาไม่มีวันยอมปล่อยให้อีกฝ่ายต้องหายไปไหนเด็ดขาด "เรย์... หยุดพูดพล่อยๆ แล้วฟังฉัน" ซีคเอ่ยเสียงต่ำ รngเสียงนั้นแหบพร่าเล็กน้อยแต่เด็ดเดี่ยว "ทางเลือกไม่ได้มีแค่ยอมจำนนหรือถูกรีเซ็ต... มันยังมีทางที่สามเสมอ" "หืม? ทางที่สามที่ว่าคือการพาผมหนีออกจากห้องขังมิตินี้ทั้งที่โดนล่ามโซ่เวทเนี่ยนะคุณซีค?" เรย์เลิกคิ้วสูง แกล้งเอียงคอมองคนตัวสูงกว่าด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แม้สถานการณ์จะคับขันเพียงใด แต่เคมีหยอกล้อระหว่างคู่กัดคู่นี้ก็ไม่เคยลดความร้อนแรงลงเลยแม้แต่น้อย "ถ้าคิดจะหนีจริงๆ ล่ะก็... นายต้องเชื่อใจฉัน" ซีคกระซิบเบาๆ ชิดริมหูของเรย์ ลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคอทำเอาเกมเมอร์หนุ่มเลือดร้อนถึงกับชะงัก ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดที่อันตรายและทรงพลังเกินกว่าจะต้านทาน "พอกلความหวานเลี่ยนไร้สาระนั่นได้แล้ว!" เสียงตะคอกดังขึ้นพร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างของผู้คุมกฎปริศนา พื้นหินอ่อนใต้ฝ่าเท้าเริ่มปริร้าวเป็นทางยาว ออร่าสีดำทมิฬพวยพุ่งขึ้นห่อหุ้มร่างของเขาจนแทบมองไม่เห็นเค้าโครงเดิม "ในเมื่อพวกแกเลือกที่จะท้าทายกฎเหล็ก... งั้นก็จงเตรียมตัวรับการพิพากษาครั้งสุดท้ายซะ!" พริบตาเดียว ร่างนั้นก็หายวับไปจากจุดเดิม ความเร็วระดับเหนือเสียงทำให้เรย์แทบตั้งตัวไม่ทัน "ระวัง!" ซีคตะโกนลั่น พร้อมกับตวัดแขนดึงร่างของเรย์เข้าหาตัวแล้วหมุนตัวหลบคมดาบโปร่งแสงที่ฟาดผ่าอากาศลงมาตรงจุดที่พวกเขายืนอยู่เมื่อครู่ แรงปะทะทำให้เศษหินกระเด็นว่อน บรรยากาศเดือดระอุราวกับเตาหลอมโลหะ *เคร้ง!* เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น ซีคชักดาบประจำตัวออกมาปัดป้องการโจมตีอันรวดเร็วได้อย่างฉิวเฉียด ประกายไฟสีส้มสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของห้องโถงใต้ดิน แขนแกร่งเกร็งแน่นจนกล้ามเนื้อนูนเด่นชัดภายใต้ร่มผ้า ความกดดันจากการต่อสู้กับผู้คุมระดับสูงทำให้เหงื่อกาฬผุดพรายตามขมับของชายหนุ่มทั้งสอง "เรย์! ทางซ้าย!" ซีคส่งเสียงเตือน เรย์ไม่ต้องรอให้บอกซ้ำ สัญชาตญาณเกมเมอร์อัจฉริยะทำงานเต็มพิกัด ร่างโปร่งดีดตัวพุ่งสวนกลับไปอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ หมัดขวาที่ห่อหุ้มด้วยพลังงานเวทสีแดงฉานซัดเข้าเต็มแรงกระแทกเข้ากับบารีย์ป้องกันของผู้บุกรุกอย่างจัง แรงกระแทกส่งผลให้ร่างของผู้คุมกฎปริศนาไถลถอยหลังไปหลายก้าว "ฝีมือไม่เลวเลยนี่... สมกับที่เป็นผู้เล่นนอกรีตที่ระบบปวดหัวที่สุด" ผู้คุมกฎปริศนาปาดเลือดที่มุมปากเล็กน้อย รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนใบหน้า "แต่เกมมันจบลงแค่นี้แหละ..." เขายกมือขึ้นท่องมนต์บทสุดท้าย อักขระโบราณสีดำสนิทนับร้อยตัวลอยวนเวียนอยู่รอบตัวเขา ก่อนจะพุ่งเข้าประสานกันกลางอากาศกลายเป็นวงแหวนเวทขนาดยักษ์ที่แผ่รังสีการทำลายล้างสูงสุด เป้าหมายของมันไม่ใช่ใครอื่น... แต่วิญญาณของเรย์และซีคที่ยืนอยู่ตรงกลาง "ทางเลือกสุดท้ายของพวกแก..." เสียงประกาศิตดังสะท้อนก้องไปทั่วผนังดันเจี้ยน "เลือกว่าจะสลายหายไปอย่างไร้ตัวตน หรือยอมก้มหัวรับทัณฑ์ทรมานชั่วนิรันดร์!" วงแหวนเวทพุ่งดิ่งลงมาด้วยความเร็วสูง แสงสว่างจ้าบาดตาจนมองไม่เห็นสิ่งรอบข้าง แรงโน้มถ่วงมหาศาลตรึงร่างของทั้งคู่ไว้กับที่จนขยับเขยื้อนแทบไม่ได้ ความตายกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้แค่เอื้อม... ในวินาทีเป็นตายนั้นเอง ซีคหันมาสบตากับเรย์ ดวงตาสีไพลินคู่นั้นไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเด็ดเดี่ยวและประกายความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะบรรยาย "เรย์..." ซีคเอ่ยชื่อนั้นแผ่วเบา ท่ามกลางเสียงคำรามของเวทมนตร์ "ถ้าเราต้องรอด... ฉันเลือกที่จะเดินไปกับนาย แม้ว่าทางข้างหน้ามันจะต้องพังทลายก็ตาม" เรย์เบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก รอยยิ้มกวนๆ จางหายไป เหลือเพียงแววตาจริงจังที่สะท้อนภาพของชายหนุ่มตรงหน้า "พูดแบบนี้... แปลว่าคุณยอมแพ้ใจผมแล้วใช่ไหมครับคุณซีค?" เรย์ยิ้มหยันทั้งที่เหงื่อท่วมหน้า ก่อนจะคว้ามือของซีคมากุมไว้แน่นประสานนิ้วเข้าหากันอย่างมั่นคง "งั้นก็... ไปลุยกันให้สุดทางเลยเถอะครับ!" สิ้นเสียงของเรย์ ทั้งคู่ก็ปลดปล่อยพลังเวทที่เหลืออยู่ทั้งหมดออกมาพร้อมกัน แสงสีครามและสีแดงหลอมรวมกันเป็นคลื่นพลังงานขนาดยักษ์พุ่งปะทะกับวงแหวนเวทแห่งความตายอย่างไม่ยอมถอย! *ตูมมมมมมมมมม!* แรงระเบิดมหาศาลสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งชั้นใต้ดิน ควันสีขาวพวยพุ่งคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ บดบังทัศนียภาพทั้งหมดจนมองไม่เห็นสิ่งใด ความเงียบสงบเข้าปกคลุมชั่วขณะ... ก่อนที่เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งจะดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหน้า เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินดัง *ก๊อก... ก๊อก...* เป็นจังหวะช้าๆ ทว่าทรงพลังอย่างยิ่ง ควันจางลงเผยให้เห็นร่างของใครบางคนที่ก้าวออกมาจากเงาลึก... ชายผู้มีเรือนผมสีเงินยาวสยายและแววตานิ่งสนิทไร้ก้นบึ้ง มือข้างหนึ่งถือคัมภีร์โบราณเล่มหนา "น่าประทับใจจริงๆ ที่ดิ้นรนถึงขนาดนี้..." น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็งเอ่ยขึ้น ทำเอาเรย์และซีคที่กำลังหอบหายใจโยนตัวอยู่บนพื้นถึงกับชะงักค้าง "แต่พวกท่านคงลืมไปแล้วกระมัง... ว่าผู้ดูแลกฎสูงสุดแห่งดันเจี้ยนนิรันดร์ตัวจริง ไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมาแหกกฎได้ง่ายๆ... และโทษของการทำลายประตูมิติเมื่อครู่ คือการถูกส่งตัวไปขังยัง 'ห้องใต้ดินต้องห้าม' ตลอดกาล" ดวงตาสีเงินคู่นั้นกวาดมองทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มเย็นชา ก่อนที่ประตูมิติสีดำบานมหึมาจะเปิดออกดูดกลืนร่างของพวกเขาทีละนิด... ท่ามกลางความตกตะลึงที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว! --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความแสบสันต์ของคู่นี้เสมอนะครับ!