ร่วมมือในสมรภูมิเลือด

"เกมกระดานงั้นเหรอ?" เสียงหัวเราะเยาะหยันหลุดออกมาจากลำคอของเรย์ ดวงตาคมกริบสีนิลกวาดมองร่างสูงโปรดักชั่นเนี๊ยบของซีคที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ภายใต้แสงสลัวของผนังศิลาโบราณที่สั่นสะเทือน ความจริงที่เพิ่งถูกเปิดเผยเมื่อครู่ไม่ได้ทำให้พวกเขารู้สึกหวาดกลัว ตรงกันข้าม มันกลับจุดประกายไฟแห่งความโทสะให้ลุกโชนขึ้นในอกของคนทั้งคู่ สิ่งที่พวกเขาต่อสู้ ฟาดฟัน และแลกหยาดเหงื่อมาตลอด... เป็นเพียงแค่หมากตัวหนึ่งในมือของไอ้สารเลวที่มองไม่เห็นตัวแค่นั้นเองหรือ? "น่าสนุกดีนี่..." ซีคเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ระลอกคลื่นแห่งความหวาดกลัว แต่นัยน์ตาสีฟ้าครามกลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก นิ้วเรียวยาวขยับปัดเศษฝุ่นบนปกเสื้อสูทเข้ารูปอย่างไร้กาลเทศะ "ในเมื่อพวกมันอยากเล่นเกม... เราก็แค่พังกระดานทิ้งซะก็สิ้นเรื่อง" "พูดได้ดีนี่ คุณผู้คุมกฎ" เรย์แค่นยิ้มมุมปาก มือขวากระชับด้ามมีดสั้นเคลือบออร่าสีครามแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "หวังว่าขาเรียวๆ ของคุณจะวิ่งตามผมทันนะ ถ้าไม่อยากกลายเป็นอาหารว่างของพวกมันซะก่อน" *โฮกกกกก—!* เสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วกระดูกดังขึ้นขัดจังหวะทันที พื้นศิลาใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนรุนแรงราวกับแผ่นดินไหว เงาดำมหึมานับสิบสายพุ่งทะยานออกมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง มอนสเตอร์ระดับสูง "อเวจีเขี้ยวเหล็ก" ฝูงใหญ่ที่มีเกราะหนาเตอะราวกับเหล็กกล้าและดวงตาสีแดงฉานจ้องมองมาที่พวกเขาทั้งคู่ด้วยความกระหายเลือด สถานการณ์บีบบังคับอย่างไร้ทางเลือก ไม่มีเวลาให้มาถกเถียงหรือแบ่งแยกฝ่ายอีกต่อไป "ระวังตัวด้วยล่ะ เรย์!" ซีคตะโกนลั่น พร้อมกับสะบัดมือเรียกโซ่ตรวนเวทมนตร์สีเงินยวงนับร้อยเส้นให้ออกมาหมุนวนรอบกาย แววตาของนักบริหารระเบียบผู้ไร้ความรู้สึกแปรเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยวที่เฉียบคม "ห่วงตัวเองให้รอดก่อนเถอะน่า!" เรย์พุ่งทะยานออกไปก่อนเป็นคนแรก ร่างเพรียวบางแต่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อยืดหยุ่นระเบิดความเร็วสูงสุดจนเกิดเสียงแหวกอากาศ เท้าเหยียบย่ำไปบนผนังศิลาแล้วดีดตัวกลางอากาศ พุ่งเข้าใส่จ่าฝูงอเวจีเขี้ยวเหล็กตัวที่ใหญ่ที่สุดในพริบตา มีดสั้นในมือฟันฉับเข้าที่ลำคอของมันอย่างแม่นยำ เกิดประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบสะท้อนกับความมืด แต่ทว่า... เกราะของมันหนาเกินกว่าที่คาดไว้! แรงสะท้อนทำให้เรย์ต้องดีดตัวถอยหลังกลับมาตั้งหลักอย่างรวดเร็ว "เกราะมันหนาเป็นบ้า! โจมตีจุดอ่อนที่ข้อต่อใต้ท้องมัน!" เรย์ตะโกนบอกคู่หูจำเป็นที่ยืนอยู่ด้านหลัง "รับทราบ" ซีคตอบรับสั้นๆ โซ่ตรวนสีเงินพุ่งแหวกอากาศออกไปราวกับงูพิษเลื้อยเข้าพันธนาการขาหน้าของมอนสเตอร์ตัวยักษ์อย่างแม่นยำ แรงดึงมหาศาลทำให้มันเสียหลักล้มลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ "ตอนนี้แหละ เรย์!" ไม่ต้องรอให้บอกซ้ำสอง เรย์อาศัยจังหวะที่มันเสียหลัก พุ่งตัวเข้าไปประชิดร่างมหึมา รวบรวมพลังออร่าทั้งหมดไว้ที่ปลายนิ้วและใบมีด ก่อนจะแทงทะลวงเข้าที่จุดอ่อนใต้ท้องของอเวจีเขี้ยวเหล็กอย่างจัง! *ฉั้วะ! เสียงเนื้อและเกราะถูกฉีกกระชาก* เลือดสีดำทะลักทลายออกมาอาบร่างของเรย์จนชุ่มโชก แต่มอนสเตอร์ตัวอื่นนับสิบก็กรูเข้ามาล้อมพวกเขาไว้หมดทางหนีทีไล่ ฝูงอเวจีเขี้ยวเหล็กแยกเขี้ยวแหลมคม น้ำลายยืดหยืดหยาดลงบนพื้น ส่งกลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้ง ซีคขยับตัวเข้ามาประชิดแผ่นหลังของเรย์โดยสัญชาตญาณ ไหล่กว้างของคนทั้งคู่แนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวและอัตราการเต้นของหัวใจที่รัวเร่งผ่านชั้นเสื้อผ้าที่เปียกชื้น ไอร้อนจากสนามรบผสานกับกลิ่นเหงื่อจางๆ สร้างบรรยากาศที่แปลกประหลาดขึ้นท่ามกลางความเป็นความตาย "หลังชนหลัง... นายถอยไม่ได้แล้วนะ เรย์" ซีคเอ่ยกระซิบเบาๆ ข้างหู เสียงทุ้มต่ำนั้นเจือความเย้าแหย่เล็กน้อยท่ามกลางสถานการณ์คับขัน "หุบปากไปเลยน่า ซีค... สนใจจัดการไอ้ตัวทางซ้ายของนายดีกว่า!" เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงหอบหายใจ ดวงตาสีนิลเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย ไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเร้าใจจากอะดรีนาลีนที่หลั่งพล่าน พวกเขาพุ่งเข้าประจันหน้ากับฝูงมอนสเตอร์อีกครั้งอย่างรู้ใจ การประสานงานระหว่างนักฆ่าผู้แหกกฎและผู้คุมกฎระเบียบดำเนินไปอย่างไหลลื่นอย่างไร้ที่ติ ราวกับว่าพวกเขาถูกสร้างมาเพื่อเติมเต็มส่วนที่ขาดหายของกันและกันในสมรภูมิเลือดแห่งนี้ หมัด เท้า เข่า ศาตรา และเวทมนตร์โซ่ตรวนผสานกันจนกลายเป็นศิลปะแห่งการฆ่าฟันที่งดงามและน่าสะพรึงกลัว ผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครรู้ จนกระทั่งซากมอนสเตอร์กองระเนระนาดเกลื่อนพื้น เลือดสีดำนองท่วมศิลา เรย์ยืนหอบหายใจโยนมีดสั้นลงกับพื้น ร่างกายเต็มไปด้วยรอยแผลและคราบเลือด แต่รอยยิ้มเยาะหยันกลับประดับอยู่บนใบหน้าคมคาย "ก็... ไม่เท่าไหร่..." เรย์หันไปพูดกับซีคที่ยืนอยู่ข้างๆ แต่ทว่า... คำพูดทั้งหมดต้องกลืนกลับลงคอไป เมื่อจู่ๆ แสงไฟรอบด้านก็ดับวูบลงสนิท ความมืดมิดที่หนาทึบยิ่งกว่าเดิมเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ เสียงฝีเท้าปริศนาดังขึ้นก้องกังวาน เป็นจังหวะหนักแน่น... และใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ซีคคว้าแขนของเรย์ดึงเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็วเพื่อระวังภัย ดวงตาสีฟ้าครามเพ่งมองฝ่าความมืดออกไป ลมหายใจอุ่นร้อนของคนทั้งคู่รดรินอยู่บนผิวแก้มของกันและกันในระยะประชิด ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากความมืดมิด พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทำให้หัวใจต้องหยุดเต้น "ทำได้ดีมาก... หมากตัวโปรดของฉัน" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าดงกระสุนและคราบเลือดไปกับตัวละครของเรา แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ - ชาโดว์ฮันเตอร์ -