คะแนนความประพฤติติดลบ

เสียงล็อกเหล็กกล้าดัง *“คลิก”* สนั่นก้องไปทั่วห้องควบคุมมิติที่เงียบสงัด มันไม่ใช่แค่เสียงกลอนประตูธรรมดา แต่เป็นสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดที่ดึงเอาบรรยากาศตึงเครียดให้พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด เรย์กระตุกยิ้มมุมปากอย่างไม่ยี่ห้อ แม้ว่าข้อมือทั้งสองข้างจะถูกพันธนาการด้วยโซ่พลังงานเวทมนตร์สีครามที่ปล่อยกระแสไฟอ่อนๆ คอยช็อตผิวเนื้อจนเกิดรอยแดงจางๆ ดวงตาสีเพลิงคู่สวยช้อนขึ้นสบตากับร่างสูงสง่าที่ยืนกอดอกนิ่งสนิทอยู่เบื้องหน้า—ซีค ผู้คุมกฎแห่งดันเจี้ยนนิรันดร์ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความไร้หัวใจและกฎเหล็กอันเคร่งครัด "คะแนนความประพฤติของนายติดลบเกินกว่าจะเยียวยาแล้ว เรย์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวแทบหยุดหายใจ ซีคก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย รองเท้าหนังชั้นดีส่งเสียงกระทบพื้นกระจกใสอย่างเป็นจังหวะ ทุกย่างก้าวของเขาคือการรุกคืบที่บีบให้เรย์ต้องถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ "ติดลบแล้วไง? ใครแคร์กันล่ะท่านผู้คุมกฎ" เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ เชิดคางขึ้นท้าทายอย่างไม่เกรงกลัว "นายก็รู้ว่ากฎงี่เง่าพวกนั้นมันสร้างมาเพื่อขัดขาคนที่อยากจะชนะเกมจริงๆ เท่านั้น ถ้าฉันไม่แหกกฎ... ป่านนี้เราคงยืนคุยกันอยู่บนซากปรักหักพังของชั้นที่สามสิบไปนานแล้ว" "การแหกกฎโดยไม่สนชีวิตตัวเองและคนอื่น มันไม่ใช่ความกล้าหาญ... มันคือความโง่เขลา" ซีคหยุดยืนห่างจากปลายจมูกของอีกฝ่ายเพียงแค่คืบ ดวงตาสีเทาน้ำแข็งคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเกมเมอร์ตัวแสบราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่างที่ถูกซ่อนไว้ใต้ท่าทางกวนประสาท "และบทลงโทษสำหรับคนดื้อรั้นอย่างนาย ก็ต้องพิเศษกว่าคนอื่นเสมอ" เรย์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความใกล้ชิดที่อันตราย กลิ่นกายหอมเย็นสะอาดระคนกลิ่นอายเวทมนตร์โบราณจากตัวซีคโชยเข้าจมูกจนหัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติเริ่มรัวเร่งขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ แต่ด้วยสัญชาตญาณนักสู้ เขาไม่มีทางยอมแสดงความอ่อนแอออกมาให้อีกฝ่ายเห็นเด็ดขาด "พิเศษเหรอ? จะให้ฉันไปทำความสะอาดห้องใต้ดิน หรือโดนขังเดี่ยวในคุกมืดอีกสักรอบล่ะ" เรย์เลิกคิ้วถามพลاںส่งยิ้มยั่วเย้าที่มุมปาก "บอกไว้ก่อนนะว่าถ้ามันน่าเบื่อเกินไป ฉันอาจจะแหกคุกหนีออกมาป่วนนายอีกรอบก็ได้นะ... ซีค" น้ำเสียงยียวนและปลายนิ้วที่พยายามขยับเข้าหาเพื่อปลดล็อกโซ่ด้วยกลโกงเล็กๆ น้อยๆ ทำให้ซีคหรี่ตาลง ร่างสูงไม่พูดพร่ำทำเพลง มือหนาคว้าหมับเข้าที่คางมน บังคับให้เรย์เงยหน้าขึ้นรับการสบตาที่จริงจังกว่าครั้งไหนๆ "เราจะไม่ไปไหนทั้งนั้น... และนายจะไม่ได้อยู่ในที่ที่สบายแบบนั้นแน่นอน เรย์" ซีคกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนคนฟังถึงกับขนลุกซู่ "ฉันจะพานายไป 'โซนศูนย์' พื้นที่ต้องห้ามที่แม้แต่ผู้คุมกฎยังไม่อยากเหยียบย่างเข้าไป และนายจะต้องอยู่ที่นั่น... ตัวต่อตัวกับฉัน จนกว่าคะแนนความประพฤติของนายจะกลับมาเป็นบวก" "ห๊ะ? ว่าไงนะ!" เรย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ โซนศูนย์คือเขาวงกตมิติที่เต็มไปด้วยมอนสเตอร์ระดับบอสที่ถูกผนึกไว้ การโดนกักบริเวณที่นั่นไม่ได้ต่างอะไรกับการเดินเข้ากองไฟดีๆ นี่เอง "นายบ้าไปแล้วรึไง! นั่นมันเขตอันตรายสูงสุดนะเว้ย!" "ใช่... และนายก็เป็นต้นเหตุที่ทำให้ฉันต้องพาตัวเองเข้าไปเสี่ยงในนั้นเหมือนกัน" ซีคกดเสียงต่ำอย่างเด็ดขาด ก่อนจะดีดนิ้ว1 ครั้ง โซ่พลังงานเวทมนตร์คลายตัวออกครึ่งหนึ่งเพื่อเปิดทางให้เคลื่อนไหวได้ แต่ถูกแทนที่ด้วยการที่ซีคคว้าข้อมือเรียวของเรย์มากำไว้แน่นจนแทบฝังรอยนิ้วมือลงไป "ถือว่านี่คือบทเรียนราคาแพงสำหรับคนชอบลองดี" ร่างสูงออกแรงกระชากเบาๆ ให้เรย์เซถลาเข้าสู่อ้อมกว้าง กลิ่นอายความโกรธเจือความห่วงใยประหลาดที่ฉายชัดในแววตาคู่คมของซีคทำให้เรย์พูดไม่ออก ชั่วขณะหนึ่งที่หัวใจของทั้งคู่เต้นตรงกันในจังหวะที่ผิดเพี้ยน ทว่าก่อนที่บทสนทนาเชิงเชือดเฉือนจะดำเนินไปไกลกว่านั้น... *ปัง!* ประตูเหล็กกล้าบานหนาด้านหลังห้องควบคุมถูกระเบิดออกเป็นจุล แรงกระแทกส่งเศษฝุ่นละอองกระจายไปทั่วทิศทาง พร้อมกับร่างของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวเดินผ่านม่านควันเข้ามาอย่างเชื่องช้า รอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปากของแขกผู้ไม่ได้รับเชิญคนนั้นทำให้ทั้งซีคและเรย์ต้องผละออกจากกันโดยอัตโนมัติ "ดูเหมือนว่าฉันจะมาขัดจังหวะการลงทัณฑ์สุดสวีทของพวกเธอสินะ... ท่านผู้คุมกฎ และ... เจ้าหนูตัวแสบ" เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังขึ้นพร้อมกับเงาของใครบางคนที่ก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับความลับสะเทือนขวัญที่ถูกเปิดเผยขึ้นตรงหน้าว่า ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด... เป็นเพียงแค่เกมกระดานของใครอีกคนที่มีอำนาจเหนือกว่าพวกเขาทั้งคู่ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในโลกแฟนตาซีนี้ด้วยกันนะครับ