กลิ่นอายความอันตรายในชั้นที่ 15

"ภาพลวงตาบ้าอะไรกันวะเนี่ย..." เรย์พึมพำลอดไรฟัน เสียงหอบหายใจของเขาดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงทางเดินหินสีนิลของดันเจี้ยนชั้นที่ 15 เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย ดวงตาคู่คมกวาดมองผนังเบื้องหน้าที่เพิ่งแปรเปลี่ยนจากคราบเลือดและซากศพอันน่าสยดสยอง กลายเป็นภาพกระจกเงาบานใหญ่สะท้อนเงาของพวกเขาเอง... เงาที่ไม่ได้ขยับตามการเคลื่อนไหว ความจริงที่ว่าทุกย่างก้าวที่ผ่านมา ตั้งแต่บอสชั้นแรกจนถึงห้องโถงกลลวงนี้ ถูกควบคุมด้วยกลไกจิตวิทยาและภาพสะท้อนจากเบื้องบน ทำให้หัวใจของเกมเมอร์สายบวกอย่างเขาเต้นกระหน่ำด้วยความเดือดดาล ผสมปนเปกับความตื่นตระหนกที่ยากจะควบคุม "ตั้งสติหน่อย เรย์" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ซีคก้าวเข้ามาประชิดตัวในระยะประชิด มือเรียวยาวภายใต้ถุงมือหนังสีดำคว้าเข้าที่ต้นแขนแกร่งของเรย์ บีบแน่นเพื่อเรียกสติ แววตาคมกริบของผู้คุมกฎไร้ความรู้สึกเมื่อครู่ บัดนี้กลับไหววับด้วยประกายความกังวลที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเยือกเย็น เรย์ตวัดสายตากลับไปมองคนข้างกาย ปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ระยะห่างระหว่างพวกเขาน้อยเสียจนเรย์ได้กลิ่นอายความเย็นยะเยือกเจือจางจากตัวของซีค กลิ่นที่คุ้นเคยซึ่งมักจะทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดทุกครั้ง แต่ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขัติย์เช่นนี้ มันกลับกลายเป็นที่ยึดเหนี่ยวเดียวที่ทำให้เขายังยืนหยัดอยู่ได้ "นายจะให้ฉันตั้งสติยังไงวะ ซีค ในเมื่อไอ้เส้นทางที่เราดิ้นรนผ่านมาสามวันสามคืน มันเป็นแค่... ละครฉากหนึ่งที่ไอ้เวรนั่นสร้างขึ้นมาเพื่อดูพวกเราตลกคาเฟ่อยู่ข้างบน!" เรย์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ นิ้วเรียวกำดาบในมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว ซีคไม่ตอบทันที นัยน์ตาสีเทาเข้มกวาดมองไปรอบห้องโถง ลวดลายอักษรเวทมนตร์บนพื้นเริ่มเรืองแสงสีม่วงเข้ม มันคือสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดของดันเจี้ยนนิรันดร์—กับดักกลลวงกำลังทำงาน "เพราะมันไม่ใช่เรื่องบังเอิญตั้งแต่แรกแล้ว" ซีคเอ่ยเสียงพร่า ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับข้างแก้มของเรย์เมื่อใบหน้าของพวกเขาขยับเข้ามาใกล้กันโดยไม่รู้ตัว "กฎของดันเจี้ยนนี้ถูกเขียนขึ้นเพื่อขยี้พวกเรา... หรือพูดให้ถูกคือ เพื่อขยี้ 'ฉัน' และดันนายเข้ามาเป็นตัวประกันในเกมนี้ต่างหาก" คำพูดนั้นทำให้เรย์ชะงัก ลมหายใจสะดุดไปเสี้ยววินาที ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจ เขาจ้องลึกลงไปในดวงตาของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็น 'ผู้คุมกฎ' มาตลอด บัดนี้เขากลับเห็นเงาความเจ็บปวดบางอย่างสะท้อนอยู่ในนั้น "หมายความว่า... นายรู้มาตลอด?" เรย์เค้นเสียงถาม เสียงสั่นพร่าเล็กน้อย "ฉันรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ไม่คิดว่ามันจะเชื่อมโยงถึง—" *ครืนนนส์!* เสียงกลไกมหาศาลคำรามก้องขัดจังหวะบทสนทนา พื้นห้องโถงใต้ฝ่าเท้าของพวกเขายุบตัวลงอย่างกะทันหัน แรงโน้มถ่วงพลิกผันชั่วพริบตา ร่างของเรย์เสียหลักเซถลาล้มลง แต่ก่อนที่เขาจะร่วงหล่นลงสู่ความมืดเบื้องล่าง มือแกร่งของซีคก็คว้าเอวบางเอาไว้ได้ทัน แรงดึงกระชากอย่างรุนแรงทำให้ร่างทั้งสองร่างกระแทกเข้าหากันอย่างจัง เรย์ซบหน้าลงกับแผงอกกว้างของซีคโดยไม่ได้ตั้งใจ กลิ่นอายเฉพาะตัวของอีกฝ่ายโชยเข้าจมูกท่ามกลางฝุ่นควันและกลิ่นอายความอับชื้นของชั้นที่ 15 หัวใจของเกมเมอร์หนุ่มเต้นรัวระรัว ไม่ใช่เพราะความกลัวจากกับดักตรงหน้า แต่เป็นเพราะสัมผัสแนบชิดและอุณหภูมิร่างกายที่ถ่ายเทผ่านเนื้อผ้าต่างหาก "ปล่อย..." เรย์พยายามดันอกอีกฝ่ายออก แต่ซีคกลับยิ่งกระชับวงแขนแน่นขึ้น ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือ เรย์จะหายลับไปกับความมืดมิดนั้น "อย่าดื้อในเวลาแบบนี้ เรย์" ซีคกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงแหบพร่าและเต็มไปด้วยความกดดันที่ทำเอาเรย์ขนลุกซ่าไปทั้งแผ่นหลัง "ข้างหน้านี้... มันไม่ใช่แค่กับดักธรรมดา" ทันทีที่พูดจบ แสงไฟสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นรอบทิศทาง เผยให้เห็นภาพที่ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ต้องสะقف เบื้องหน้าของพวกเขาคือ "ห้องโถงแห่งกระจกเงาหมื่นบาน" และในแต่ละบานกระจก ไม่ได้สะท้อนเงาของพวกเขา แต่กำลังฉายภาพเหตุการณ์ในอดีต—อวันที่ซีคต้องเลือกที่จะทรยศกฎเพื่อช่วยชีวิตใครบางคน และวันที่เรย์สูญเสียทุกอย่างในโลกแห่งความเป็นจริง ปมปริศนาที่ถักทอมานานเริ่มคลี่คลายพร้อมกับความอันตรายที่ทวีคูณขึ้นเป็นร้อยเท่า เรย์กัดฟันกรอด ความเจ็บปวดจากอดีตที่ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาประจานตรงหน้าทำให้มือที่ถือดาบสั่นเทา แต่ในขณะเดียวกัน มันก็จุดประกายไฟแห่งการต่อสู้ให้ลุกโชนขึ้นในอกอีกครั้ง เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับซีค ระยะห่างระหว่างริมฝีปากของพวกเขาน้อยเสียจนแทบจะสัมผัสกันได้ในความมืดสลัว "ไม่ว่าไอ้เวรไหนมันจะบงการเกมนี้อยู่..." เรย์แสยะยิ้มมุมปาก ความดื้อรั้นฉายชัดในแววตาคู่สวย "ฉันนี่แหละ จะเป็นคนพังมันทุกบานกระจกเอง!" ซีคจ้องมองรอยยิ้มนั้น มุมปากหยักลึกยกย่องขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกมันเขี้ยวและพึงพอใจในความอวดดีของคนในอ้อมแขน แม้สถานการณ์จะคับขันเพียงใด แต่เคมีที่ระอุอยู่ระหว่างพวกเขากลับร้อนแรงเสียยิ่งกว่าเปลวเพลิงในดันเจี้ยน "ถ้าอย่างนั้น..." ซีคกระซิบชิดริมฝีปากของเรย์ ลลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนผิวแก้ม "เรามาเล่นเกมตาต่อตาฟันต่อฟันกับมันดูสักตั้ง... พร้อมนะ หุ้นส่วน?" เรย์ยังไม่ทันได้เอ่ยคำตอบรับ เสียงปรบมือช้าๆ แต่อับจนหนทางก็ดังแทรกขึ้นมาจากความมืดหลังกระจกบานสุดท้าย—บานที่ควรจะว่างเปล่า *แปะ... แปะ... แปะ...* "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง ผู้คุมกฎผู้เที่ยงธรรม กับผู้เล่นนอกคอกที่ดิ้นรนไม่เจียมตัว..." เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังลอดออกมาจากเงาลึก พร้อมกับร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวทะลุกระจกออกมาอย่างไร้รอยต่อ เรย์เบิกตากว้างทันทีที่เห็นใบหน้านั้น ส่วนซีคถึงกับชะงักค้าง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปเมื่อตระหนักว่า... บุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาในเวลานี้ ไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก 'ผู้สร้าง' ที่ควรจะตายไปตั้งแต่เมื่อสัปดาห์ก่อน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่ากับดักและลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่กำลังเดือดพล่านนี้นะครับ