การประลองเพื่อศักดิ์ศรี

เสียงหัวเราะเยือกเย็นยังไม่ทันจางหายดี ประตูเหล็กบานยักษ์สลักลวดลายอสูรกายก็ถูกกระแทกเปิดผางออกด้วยพละกำลังมหาศาล แรงปะทะของลมพายุที่พัดกวาดเข้ามาทำให้ฝุ่นผงคลั่งในห้องโถงลอยเคว้งคว้าง เรย์หรี่ตาลงมองร่างสูงโปร่งที่ก้าวผ่านธรณีประตูเข้ามาในความมืด แสงสลัวจากคบเพลิงสะท้อนกระทบเส้นผมสีเงินยวงและนัยน์ตาสีไพลินที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและอำนาจ นั่นไม่ใช่สัตว์อสูรระดับบอสอย่างที่พวกเขาคาดการณ์ไว้ แต่เป็นบุคคลที่เรย์คุ้นเคย—และหมั่นไส้—เป็นที่สุด "คิดจะหนีมาเคลียร์กันสองต่อสองในเขตต้องห้ามอย่างชั้นสิบสามงั้นเหรอครับ เรย์? ความกล้าหาญของคุณนี่มันน่าประทับใจเสียจริง แต่ Unfortunately... กฎก็ยังคงเป็นกฎอยู่วันยังค่ำ" เสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยแต่แฝงความกดดันอันทรงพลังดังขึ้น ซีคก้าวเท้าเข้ามาทีละก้าวอย่างมั่นคง ปลายรองเท้าบูทหนังส่งเสียงกระทบพื้นหินก้องกังวาน ทุกย่างก้าวของชายหนุ่มผู้คุมกฎเปรียบเสมือนการบีบอัดออกซิเจนในห้องให้แคบลงเรื่อยๆ เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสองข้างเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย เขาสลัดคราบความเหนื่อยล้าจากการปะทะกับมอนสเตอร์เมื่อครู่ทิ้งไปทันที มือเรียวกำด้ามดาบเลเซอร์ในมือแน่นจนข้อต่องนิ้วขึ้นสีขาว รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเย้ายวนและอันตรายในเวลาเดียวกัน "ไม่ต้องห่วงครับคุณผู้คุมกฎ ผมไม่ได้คิดจะหนีไปไหนอยู่แล้ว... แต่ก่อนที่คุณจะมาสั่งสอนเรื่องระเบียบวินัยอะไรนั่น ช่วยตอบคำถามผมก่อนสักข้อสิครับ" เรย์ก้าวเท้าเข้าไปหาอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ จนได้กลิ่นอายเย็นยะเยือกผสมผสานกับกลิ่นหอมจางๆ เฉพาะตัวของซีค "ทำไมสายตาของคุณเวลาที่มองผม มันถึงดูเหมือนคนหวงของที่กำลังจะหลุดมือไปนักล่ะครับ?" ซีคชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที นัยน์ตาสีไพลินไหววูบเล็กน้อยก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดั่งผิวน้ำในบึงลึก แต่หัวใจภายใต้อกเสื้อเครื่องแบบผู้คุมกฎกลับเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง ชายหนุ่มขบกรามแน่น พยายามควบคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ "คุณหลงตัวเองเกินไปแล้ว เรย์... ผมก็แค่ทำตามหน้าที่ในการควบคุมความเรียบร้อยของดันเจี้ยน ไม่ได้มีเวลามาสนใจเกมจิตวิทยาไร้สาระของคุณ" "ปากแข็งเสียจริงนะครับ" เรย์กระซิบเสียงพร่า ใบหน้าคมคายโน้มเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่บนผิวแก้มของอีกฝ่าย "ถ้าปากแข็งนัก งั้นเรามาพิสูจน์กันให้รู้ดำรู้แดงไปเลยดีกว่าว่าระหว่าง 'กฎ' ของคุณ กับ 'หมัด' ของผม อย่างไหนมันจะแน่กว่ากัน!" สิ้นคำพูด เรย์ก็ไม่รอให้ซีคได้ทันตั้งตัว ร่างเพรียวบางดีดตัวพุ่งเข้าประชิดด้วยความเร็วแสง หมัดขวาที่ห่อหุ้มด้วยพลังงานเวทสีครามถูกซัดตรงเข้าหาใบหน้าคมคายของอีกฝ่ายทันทีอย่างไร้ความปรานี ปฏิกิริยาของซีครวดเร็วสมกับเป็นผู้คุมกฎมือหนึ่ง ร่างสูงเอี้ยวตัวหลบวิถีหมัดได้อย่างเฉียดฉิว ลมจากการเหวี่ยงหมัดเฉือนเส้นผมสีเงินปลิวไสว แต่เรย์ไม่ได้หวังผลแค่การโจมตีครั้งเดียว เกมเมอร์อัจฉริยะอย่างเขาอ่านทางล่วงหน้าไว้สามก้าวเสมอ ทันทีที่หมัดแรกพลาดเป้า เรย์ก็ใช้ขาเกี่ยวพันธนาการข้อเท้าของซีคทันที พร้อมกับหมุนตัวเตะตัดขาอย่างดุดัน *เคร้ง!* ซีคใช้ดาบประจำตัวรับแรงปะทะไว้ได้อย่างทันท่วงที แรงกระแทกส่งผลให้พื้นหินใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นรอยกว้าง เศษหินกระจายไปทั่วทิศทาง ประกายไฟจากการเสียดสีของอาวุธสาดส่องใบหน้าที่อยู่ใกล้กันจนเห็นหยาดเหงื่อที่ผุดพรายตามกรอบหน้าของทั้งสองฝ่าย "คุณนี่มัน... ดื้อด้านไม่เปลี่ยนเลยสินะครับ" ซีคเค้นเสียงลอดไรฟัน ขณะที่แรงกดดันจากดาบของเขากำลังดันร่างของเรย์ให้ถอยหลังทีละก้าว "ชมเกินไปแล้วครับ!" เรย์ยิ้มรับด้วยความสะใจ นัยน์ตาสีรัตติกาลเปล่งประกายความตื่นเต้นเร้าใจ ยิ่งได้ต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่หรือแม้กระทั่งห้ำหั่นกับผู้ชายคนนี้ หัวใจเจ้ากรรมก็ยิ่งเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "ถ้าคิดว่าผมดื้อนัก ทำไมไม่ลองปราบผมดูสิครับ... ถ้าคุณทำได้นะ!" เรย์ใช้จังหวะที่ซีคกำลังเผลอ งัดข้อศอกขึ้นกระแทกเข้าที่ซี่โครงของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ ซีคส่งเสียงครางต่ำในลำคอด้วยความจุก แต่แทนที่จะถอยหลัง ผู้คุมกฎหนุ่มกลับใช้มือข้างหนึ่งคว้าต้นแขนเรียวของเรย์ไว้แน่นแล้วออกแรงกระชากเข้าหาตัวอย่างแรง แรงดึงมหาศาลทำให้เรย์เสียหลัก ล้มเข้าสู่อ้อมกอดแกร่งของซีคโดยไม่ทันตั้งตัว แผ่นหลังบางแนบชิดกับแผงอกกว้างที่สะท้อนขึ้นลงตามจังหวะการหายใจหอบถี่ ระยะห่างระหว่างกันถูกทำลายลงจนหมดสิ้น ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอจนเรย์สะท้อนเฮือก ขนลุกชันไปทั่วร่าง "คิดเหรอครับ... ว่าผมจะปล่อยให้คุณเล่นสนุกอยู่ฝ่ายเดียว?" เสียงกระซิบต่ำพร่าดังอยู่ชิดริมหู เรย์รู้สึกเหมือนกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งพล่านไปทั่วไขสันหลัง ความดุดันในการต่อสู้เมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความรู้สึกร้อนรุ่มแปลกประหลาดที่ตีตื้นขึ้นมาจนหายใจไม่ทั่วท้อง เรย์พยายามจะดิ้นรนขัดขืน แต่ทว่าวงแขนแกร่งที่โอบรัดเอวสอบไว้นั้นกลับมั่นคงราวกับคีมเหล็กที่ไม่ยอมเปิดช่องให้หลบหนี ดวงตาสองคู่ประสานกันในระยะประชิด นัยน์ตาสีไพลินของซีคฉายแววบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะคาดเดา มันไม่ใช่แค่ความโกรธหรือความหงุดหงิด แต่มันคือความปรารถนาอันแรงกล้าที่ถูกกดทับไว้ภายใต้กฎระเบียบอันเคร่งครัดมานานแสนนาน เรย์นิ่งงันไปชั่วขณะ ริมฝีปากบางเผยอขึ้นเล็กน้อยคล้ายจะเอ่ยคำพูดบางอย่างออกมา แต่ทว่า... *ตึง! ตึง! ตึง!* เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ดังสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากอุโมงค์มืดเบื้องหลัง พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องของกองทัพอثурเงาที่แห่กันเข้ามาสมทบอย่างล้นหลาม แรงสั่นสะเทือนทำให้ผนังดันเจี้ยนร่วงหล่นลงมาเป็นฝุ่นผง ซีคขมวดคิ้วมุ่นทันที ความเร่าร้อนเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยสัญชาตญาณนักรบ ชายหนุ่มละสายตาจากริมฝีปากของเรย์อย่างจำใจ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "เกมสนุกของเราคงต้องพักไว้แค่นี้ก่อนครับ... เพราะดูเหมือนว่าแขกไม่速เชิญจะมากันครบแล้ว" เรย์กัดริมฝีปากด้วยความขัดใจ แต่ก็รู้ดีว่าสถานการณ์ตอนนี้ไม่อนุญาตให้เล่นต่อ เขาสบถเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะกระชับดาบในมือแล้วหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับฝูงอสูรที่กำลังพุ่งทะยานเข้ามาพร้อมกับซีคที่ยืนหยัดเคียงข้างกันอย่างรู้ใจ ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ทุกคนกำลังเตรียมรับมือกับการปะทะระลอกใหม่นั้นเอง เสียงปรบมือช้าๆ และกังวานใสราวกับเสียงกระดิ่งเงินก็ดังแทรกขึ้นมาจากใจกลางความมืดมิดเบื้องหน้า *แปะ... แปะ... แปะ...* "ยอดเยี่ยมมาก... สมกับเป็นผู้คุมกฎและเกมเมอร์ผู้แหกกฎแห่งดันเจี้ยนนิรันดร์จริงๆ ข้าชักจะสนุกจนอดใจรอไม่ไหวแล้วสิที่จะได้เห็นจุดจบของพวกเจ้า..." เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากม่านหมอกหนาทึบ ร่างนั้นสวมชุดคลุมสีดำสนิทและสวมหน้ากากอนูบิสสีทองอร่าม แต่น้ำเสียงที่เอื้อnนเอ่ยมาราวกับจะกรีดแทงหัวใจของคนฟังให้หยุดเต้น เพราะมันคือเสียงของบุคคลที่ควรจะตายไปตั้งแต่ดันเจี้ยนชั้นแรกแล้ว... เรย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด ส่วนซีคถึงกับชะงักค้าง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปเมื่อตระหนักว่าความจริงทั้งหมดที่พวกเขาตามหามาตลอด มันเป็นเพียงแค่ภาพลวงตาอันแสนโหดร้ายที่ถูกชักใยโดยใครบางคนตั้งแต่เริ่มต้น! โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ชาโดว์ฮันเตอร์" เสมอมาครับ!