รหัสลับแห่งดันเจี้ยน

ปลายมีดสั้นอาบแสงสีฟ้าสะท้อนเข้ากับนัยน์ตาคมกริบของเรย์พอดี ในขณะที่ระยะห่างระหว่างเขากับร่างที่ก้าวออกมาจากเงาตะคุ่มเหลือไม่ถึงสามก้าว ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกจากตัวผู้มาเยือนจนบรรยากาศรอบตัวเหมือนจะลดอุณหภูมิลดลงหลายองศา "แปลกใจขนาดนั้นเลยหรือครับ เรย์" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูเอ่ยทัก น้ำเสียงนั้นยังคงความเรียบเฉยและเยือกเย็นราวกับหินผา แต่ในความเรียบเฉยนั้นกลับซ่อนประกายบางอย่างที่ทำให้สันหลังของเกมเมอร์หนุ่มเยียบเย็นลงไปถึงขั้วหัวใจ ซีค... ผู้คุมกฎแห่งดันเจี้ยนนิรันดร์ ยืนอยู่ตรงนั้น ในสภาพที่แตกต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมา ดวงตาคู่คมที่เคยฉายแววเด็ดเดี่ยวและยึดมั่นในกฎเกณฑ์ กลับว่างเปล่าไร้ซึ่งจิตวิญญาณ ราวกับถูกควักเอาความรู้สึกทั้งหมดโยนทิ้งไป เหลือไว้เพียงเปลือกนอกที่ถูกขับเคลื่อนด้วยคำสั่งบางอย่าง เรย์หรี่ตาลง สัญชาตญาณการต่อสู้ระดับปรมาจารย์ร้องเตือนภัยดังลั่นอยู่ในหัว มือที่ถืออาวุธกระชับแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ กลิ่นอายอันตรายที่แผ่ออกมาจากซีคในตอนนี้ไม่ใช่ความเกลียดชัง หรือความโกรธเกรี้ยว แต่มันคือความ "ผิดปกติ" ที่แม้แต่มือโปรอย่างเขาก็ยังต้องระแวดระวัง "นาย..." เรย์เค้นเสียงลอดไรฟัน สายตากวาดมองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า "สภาพแบบนี้... ไม่ใช่แกแล้วซีค" ซีคไม่ตอบในทันที ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาหาช้าๆ จังหวะก้าวของเขามั่นคงและสมบูรณ์แบบเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะทำได้ ทว่าไร้ซึ่งความยืดหยุ่นและเป็นธรรมชาติ ทันใดนั้น แสงสีแดงวาบขึ้นที่นัยน์ตาข้างขวาของซีคชั่วพริบตา ก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว—สัญลักษณ์เตือนภัยที่เรย์จำได้แม่นยำจากคู่มือระบบลับของดันเจี้ยน *รหัสควบคุมจิตใจระดับสูง...* หัวใจของเรย์กระตุกวูบ ความคิดมากมายตีรวนอยู่ในสมอง หากซีคถูกระบบเข้ายึดครองร่างและจิตสำนึกจริงๆ นั่นหมายความว่าทุกย่างก้าวที่ผ่านมา ทุกคำพูด และทุกภารกิจที่พวกเขาทำร่วมกัน อาจเป็นแผนการของดันเจี้ยนที่ใช้ซีคเป็นหมากตัวหนึ่งมาโดยตลอด แล้วตัวเขาเล่า... เป็นเพียงตัวตลกที่ถูกหลอกให้เดินตามเกมตั้งแต่ต้นอย่างนั้นหรือ "ถอยไปซะ เรย์" ซีคเอ่ยขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เสียงนั้นราบเรียบยิ่งกว่าเดิม ไร้ซึ่งความลังเล "คำสั่งของระบบคือการกวาดล้างผู้ฝ่าฝืนทั้งหมด... รวมทั้งนายด้วย" สิ้นคำพูด ร่างของซีคก็พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูงชนิดที่เรย์แทบมองตามไม่ทัน ประกายดาบสีนิลถูกชักออกจากฝักในเสี้ยววินาที แรงปะทะจากการตวัดดาบครั้งแรกสร้างคลื่นกระแทกจนฝุ่นตลบอบอวล เรย์ยกมีดสั้นขึ้นรับการโจมตีไว้ได้ทันท่วงที แรงมหาศาลที่กดทับลงมาทำให้เข่าแทบทรุด พื้นหินใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นทางยาว "บ้าเอ้ย! ไดสติหน่อยสิฟะ!" เรย์ตะคอกใส่หน้าคนที่อยู่ห่างกันแค่คืบ ขณะที่แขนทั้งสองข้างเกร็งจนเส้นเลือดปูดโปนเพื่อต้านทานน้ำหนักดาบ "นายยอมให้ระบบบ้าๆ นี่มันครอบงำง่ายๆ แบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!" ซีคไม่มีท่าทีจะสะท้านสะเทือน นัยน์ตาคู่นั้นยังคงจับจ้องมองมาที่เรย์ด้วยความว่างเปล่า ไร้ซึ่งเงาของความทรงจำร่วมกัน ไร้ซึ่งความผูกพันที่เคยสั่งสมมา "ไม่มีตัวตนของซีคอีกต่อไปแล้ว มีเพียงผู้คุมกฎแห่งระบบ... จงยอมรับชะตากรรมเสียเถอะ" ดาบในมือของซีคกดน้ำหนักลงหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ เรย์กัดฟันกรอด ความโกรธผสมผสานกับความรู้สึกเจ็บแปลบในอกแล่นพล่านไปทั่วร่าง เขาไม่ยอมให้มันจบแบบนี้เด็ดขาด ต่อให้ต้องทำลายระบบบ้าคลั่งนี่ทิ้ง เขาก็ต้องดึงซีคคนเดิมกลับมาให้ได้! ด้วยความไวระดับปีศาจ เรย์อาศัยจังหวะที่ซีคออกแรงกดมากเกินไป บิดข้อมือพลิกมีดสั้นปัดป้องคมดาบออกด้านข้าง พร้อมกับหมุนตัวเตะตัดขาอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว ซีคเสียหลักเล็กน้อยแต่ก็ตั้งตัวได้อย่างรวดเร็วราวกับหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ เขากระโดดถอยหลังเว้นระยะห่างออกไปสามก้าวอย่างสง่างาม บรรยากาศรอบตัวกลับมาเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจเบาๆ ของเรย์ที่ดังสะท้อนก้องในห้องโถงมืดทึบ เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้าคมคาย ขณะที่ดวงตาคู่สวยยังคงจ้องเขม็งไปยังร่างตรงข้ามอย่างไม่ลดละ เรย์สังเกตเห็นบางอย่าง... ทุกครั้งที่ซีคใช้ท่าโจมตีรุนแรง แสงสีแดงจางๆ จะปรากฏขึ้นที่ต้นคอของเขา บริเวณนั้นมีรอยสักเรืองแสงรูปวงแหวนแปลกประหลาดที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน มันคือ "อุปกรณ์ควบคุมขีดจำกัด" ที่ถูกฝังไว้เพื่อควบคุมผู้คุมกฎไม่ให้ขัดขืนคำสั่งของดันเจี้ยนนิรันดร์ *ถ้าทำลายมัน... ซีคจะกลับมาใช่ไหม?* เรย์สูดลมหายใจเข้าลึก and ปรับจังหวะการเต้นของหัวใจที่กำลังรัวเร้าให้สงบลง สมองอัจฉริยะประมวลผลแผนการในเสี้ยววินาที เขารู้ดีว่าความเสี่ยงมันสูงลิ่วแค่ไหน พลาดนิดเดียวหมายถึงความตาย แต่ถ้าไม่ทำอะไรเลย... เขาจะสูญเสียซีคไปตลอดกาล รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นช้าๆ แม้สถานการณ์จะคับขันเพียงใด แต่ความท้าทายนี้แหละคือสิ่งที่เรย์โปรดปรานที่สุด "อยากเล่นเป็นหุ่นยนต์นักใช่ไหม ได้..." เรย์กระชับอาวุธในมือแน่นขึ้น แววตาดุดันลุกโชนด้วยประกายแห่งความมุ่งมั่น "ฉันจะถอดรหัสสมองกลของนายด้วยมือคู่นี้เอง เตรียมตัวไว้ให้ดีล่ะ ผู้คุมกฎ!" ซีคพุ่งเข้ามาอีกครั้งด้วยความเร็วแสง คมดาบพุ่งตรงมายังจุดตายอย่างไร้ความปรานี เรย์ไม่หลบ เขาพุ่งสวนเข้าไปประชิดตัวในระยะประชิด ท่ามกลางประกายไฟจากการปะทะกันของอาวุธที่สาดแสงวับวามท่ามกลางความมืดมิด ทว่า ในวินาทีที่เรย์อาศัยจังหวะเสี้ยววินาทีเอื้อมมือไปคว้าจับที่ต้นคอของซีคเพื่อพยายามปลดอุปกรณ์ควบคุมนั้นออก จู่ๆ ร่างของซีคก็หยุดชะงักกึกอย่างกะทันหัน แรงปะทะทั้งหมดหายวับไปในพริบตา นัยน์ตาคู่คมที่เคยว่างเปล่าและไร้ความรู้สึกเมื่อครู่ กลับไหววูบอย่างรุนแรง ประกายสีแดงจางหายไป เหลือเพียงแววตาคุ้นเคยที่มองตรงมายังเรย์ด้วยความรู้สึกเจ็บปวดและลึกซึ้งที่ปิดไม่มิด มือใหญ่ที่ถือดาบอยู่ทรุดฮวบลง ปลายดาบร่วงหล่นกระทบพื้นเสียงดังสนั่น ก่อนที่ร่างสูงจะโnตัวล้มลงมาซบลงบนลาดไหล่ของเรย์อย่างหมดแรง ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่ข้างใบหู พร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังลอดริมฝีปากของคนที่ควรจะเป็นหุ่นยนต์ไร้ความรู้สึก "หนีไป... เรย์... ก่อนที่ฉันจะ..." ประโยคคำเตือนยังไม่ทันขาดคำ ประตูเหล็กบานใหญ่ยักษ์ที่อยู่ด้านหลังสุดของห้องโถงก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงหัวነหัวเราะเยือกเย็นที่ดังสะท้อนก้องกังวานไปทั่วทุกซอกทุกมุมของดันเจี้ยน... ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ชาโดว์ฮันเตอร์" เสมอมานะครับ