ไออุ่นในโลกที่หนาวเหน็บ

คราบเขม่าสีดำและกลิ่นคาวเลือดของอสูรระดับสูงยังคงอบอวลอยู่รอบตัว แต่อุณหภูมิภายในห้องพักนิรันดร์ชั้นที่ 14 กลับลดต่ำลงจนน่าใจหาย ความหนาวเหน็บจากผลึกน้ำแข็งเวทมนตร์ไม่ได้กัดกินแค่ผิวหนัง แต่มันกำลังกัดเซาะเกราะป้องกันในใจของคนทั้งคู่ทีละน้อย เรย์หอบหายใจถี่กระชั้น แผ่นหลังบางแนบชิดติดกับกำแพงศิลาเย็นเฉียบ ขณะที่มือข้างหนึ่งยังคงกุมแผลฉีกขาดบริเวณหัวไหล่ เลือดสีสดซึมผ่านปลายนิ้วจนน่ากลัว แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเขาไม่ใช่ความเจ็บปวดทางกาย หากเป็นร่างสูงโปรดของซีคที่ยืนค้ำหัวอยู่ตรงหน้า ผู้คุมกฎหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความไร้หัวใจและยึดมั่นในกฎเกณฑ์ราวกับหุ่นยนต์ ตอนนี้กลับกำลังใช้ผ้าสะอาดซับคราบเลือดออกจากกรอบหน้าคมคายของเขาด้วยความเบามืออย่างไม่น่าเชื่อ "อย่าขยับครับ... แผลตรงหัวไหล่ของคุณฉีกกว้างกว่าเดิมเพราะความดื้อรั้นแท้ๆ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่แฝงไปด้วยความกังวลที่เจ้าตัวพยายามปกปิดอย่างแนบเนียน "ฉันไม่ได้ดื้อ... ฉันแค่จัดการมันก่อนที่มันจะตลบหลังเราต่างหากเล่า" เรย์กัดฟันกรอด ปากเก่งสวนกลับทันควันตามสัญชาตญาณ แม้ว่าดวงตากลมโตจะหลบเลี่ยงการสบตาโดยตรง เนื่องจากการยืนประชิดตัวในระยะประชิดแบบนี้มันทำให้หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงจนผิดจังหวะ "แล้วก็นะ... ไม่ต้องมาทำเป็นใส่ใจฉันหรอก ผู้คุมกฎผู้แสนเย็นชาอย่างคุณ เก็บความหวังดีไว้ใช้กับตัวเองเถอะ" ซีคชะงักมือที่กำลังเช็ดแผล ดวงตาสีนิลคู่คมก้มมองคนตัวเล็กกว่าที่มักจะมีคำพูดเผ็ดร้อนไว้ทิ่มแทงเขาเสมอ แทนที่จะโต้เถียงด้วยเหตุผลและระเบียบข้อบังคับเหมือนทุกครั้ง ชายหนุ่มกลับถอนหายใจยาวออกมาเบาๆ "นั่นสินะครับ... ผมควรจะปล่อยให้คุณเรียนรู้ความเจ็บปวดจากการแหกกฎด้วยตัวเองเสียบ้าง" ซีคพึมพำ น้ำเสียงเจือความตัดพ้อเล็กน้อยที่นานๆ ครั้งจะได้ยิน "แต่แปลก... ทุกครั้งที่คุณทำตัวบุ่มบ่ามเอาชีวิตเข้าแลก คนที่เจ็บปวดและร้อนรนกลับไม่ใช่คุณ แต่เป็นผมต่างหาก" คำพูดนั้นทำให้เรย์ชะงักกึก เงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายอย่างไม่เชื่อสายตา แววตาของซีคในยามนี้ไม่มีร่องรอยของความเย่อหยิ่งหรือความเคร่งครัดหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความอ่อนล้าและความห่วงใยที่ฉายชัดอยู่ก้นบึ้งของดวงตาสีนิลคู่นั้น มันเป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าที่ "ผู้คุมกฎ" จะมีต่อ "นักโทษแหกกฎ" หรือ "คู่ปรับ" ทั่วไป ความเกลียดชังและการปะทะคารมกันในอดีตราวกับเป็นเรื่องโกหก เมื่อความจริงตรงหน้าคือออนเซ็นแห่งอารมณ์ที่กำลังละลายกำแพงน้ำแข็งในใจทีละน้อย "คุณ..." เรย์อ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับความตรงไปตรงมาที่เปลี่ยน 180 องศานี้ "พูดบ้าอะไรของคุณเนี่ย ซีค?" "ผมไม่ได้พูดเล่นครับ" ซีคขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนเรย์รู้สึกได้ถึงไออุ่นแผ่วเบาที่แผ่ออกมาจากร่างกายของอีกฝ่าย ท่ามกลางบรรยากาศที่หนาวเหน็บในดันเจี้ยน ช่องว่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศหายใจ ปลายนิ้วเรียวที่เคยถือดาบพิพากษากฎ บัดนี้เปลี่ยนมาแตะเบาๆ ที่ข้างแก้มเนียนเปื้อนฝุ่นของเรย์อย่างทะนุถนอม "ผมเกลียดความวุ่นวาย ผมเกลียดคนแหกกฎ... และเหนือสิ่งอื่นใด ผมเกลียดที่ตัวเองไม่สามารถละสายตาไปจากคุณได้เลยสักครั้ง" หัวใจของเรย์กระตุกวูบ ความร้อนพุ่งพล่านขึ้นมาบนใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกต่อต้านที่เคยมีมลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความสับสนปนตื่นตระหนกที่หวานล้ำจนน่ากลัว กลิ่นกายเฉพาะตัวของซีคผสมกับกลิ่นอายความเย็นของเวทมนตร์โอบล้อมรอบตัวเขาไว้ ทำให้โลกทั้งใบที่เคยโหดร้ายและหนาวเหน็บกลับอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด เรย์เม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามรากระัวกลองรบ มือเรียวที่เคยกำหมัดแน่นเตรียมหาเรื่อง ค่อยๆคลายออกโดยไม่รู้ตัว ดวงตากลมโตมองลึกลงไปในดวงตาคู่คมที่สะท้อนภาพเงาของตนเองอยู่ภายในนั้น *นี่เรา... เริ่มรู้สึกเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ?* จากความเกลียดชังที่อยากเอาชนะ กลายเป็นความคุ้นเคย และตอนนี้... มันกำลังเปลี่ยนเป็นความโหยหาที่ไม่อาจปฏิเสธได้ ซีคโน้มใบหน้าลงมาเรื่อยๆ ระยะห่างลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดริมฝีปาก เรย์หลับตาลงช้าๆ หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออกนอกจากรอคอยสัมผัสที่กำลังจะเกิดขึ้น... แกร๊ก! เสียงกลไกประตูศิลาขนาดมหาสยบความเงียบดังสนั่นขึ้น พร้อมกับแรงสั่นสะเทือนที่สะท้อนมาจากทางเดินเบื้องล่าง ร่างของซีคชะงักกึกทันที ดวงตาสีนิลกลับมาคมกลาบและตื่นตัวอย่างรวดเร็ว เขาดึงตัวถอยห่างจากเรย์อย่างเสียดาย พร้อมกับกระชับดาบในมือมั่นในเสี้ยววินาที เงาดำทะมึนร่างหนึ่งก้าวพ้นขอบประตูเข้ามา พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "โอ้... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานของคุณผู้คุมกฎกับนักโทษตัวแสบเข้าสินะ น่าเสียดายจริงๆ..." ชาโดว์ฮันเตอร์ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันเสมอนะครับ